Waar blijdschap en een beetje tobben elkaar raken
Donderdag ben ik jarig en dan word ik 37. Het is helemaal niet erg om 37 te worden, omdat de doktoren voorspelden dat ik de 33 niet eens zou halen. Het zijn ook maar mensen niet waar? Grijze haren? Who cares! (Niet dat ik ze heb overigens.) Toch heb ik een kleine knoop in mijn maag. Jarig zijn betekent ook genadeloos geconfronteerd worden met je sterfelijkheid. Sterfelijkheid is onaangenaam tastbaar met een ongeneeslijke ziekte op zak. Alsof het de bakker op de hoek is. Alsof het die buurman is bij wie je altijd kunt aanbellen.
Een dag met een dubbel gevoel dus...
Daarom doe ik mijn best om blij te zijn, om donderdag loeihard “twee violen en een trommel en een fluit” te zingen. Alles om Mister Tumor en de rest een moment te vergeten. Misschien helpt het een beetje. Sorry buren: eventuele geluidsoverlast moeten jullie maar even voor lief nemen. Oordoppen worden op verzoek verstrekt.
Goed nieuws dus
Inmiddels kan ik het woord ‘nenonatologie, eh neananolagie, ik bedoel natuurlijk neonatologie bijna zonder stotteren uitspreken, dus ik heb in elk geval weer iets nieuws geleerd. Waarom toch zo’n ingewikkeld woord voor véél te vroeg geboren baby’s? Het is de afgelopen weken enorm spannend geweest, maar nu gaat het steeds beter met nichtje D. Ze weegt nagenoeg drie pond en is verhuisd naar een ziekenhuis heel dichtbij. In plaats van een kwetsbaar vogeltje, ligt er al een échte baby in de couveuse. Nu de eerste paniek voorbij is, kan ik me weer beter concentreren op andere dingen. Dat was best lastig de afgelopen weken. Elke keer als ik een ziekenhuis binnenstap, maakt dat emoties los en de dagen daarna neemt mijn concentratie een loopje met me, maar ik ben er weer en wil opnieuw digitale pagina’s volpennen. Geef me even de tijd.
Om met de wind mee te waaien
Dan weet je wel voor wie deze foto is...
Meisje om trots op te zijn
Afgelopen maandag is mijn zusje drie maanden te vroeg bevallen van dochter Denne Mare. Een piepklein meisje van maar 650 gram, ongeveer drie pakjes boter. Daarna is Denne onmiddellijk per babyambulance en onder begeleiding van een politiemotor naar Zwolle gebracht, omdat nergens in de nabije omgeving een couveuse beschikbaar was. Tenminste het was de bedoeling met spoed, want halverwege ging de ambulance stuk en moest er een nieuwe komen, zodat de reis toch nog drie uur duurde… Nu twee dagen later knokt Denne zo hard ze kan en wat zijn haar pappa en mamma supertrots op haar! Ze ademt zelf en zwaait druk met haar armpjes en beentjes. Maar wat is ze kwetsbaar en wat heeft ze nog een lange weg te gaan. Duim daarom maar flink voor mijn lieve, kleine nichtje. Met haar tweede naam Mare is ze ook een beetje mij genoemd, omdat ik wel weet wat knokken is, mooi hé!
Update: dan vergeet ik hierboven ook nog te vermelden dat de ambulance in eerste instantie ook nog naar het verkeerde ziekenhuis in Zwolle is gereden...
Dat mag ook wel eens
Het lukt even niet. Ik begin overal aan, maar maak niets af. Ik heb al wel 37 keer met een kookboek in mijn handen gestaan om een taart te bakken en zelfs geen simpele cake is er uit mijn oven gekomen. Keer op keer neem ik mijn camera mee naar buiten, zet ik daarna een foto op Flickr, en vervolgens haal ik die foto een paar uur later weer van mijn site omdat ik hem lelijk vind. Alle plannen in mijn hoofd worden complete ‘rubbish’ als ze het daglicht zien. Mijn life list is ook nog niet af, laat staan dat ik de punten erop heb afgewerkt. Misschien ben ik gewoon moe van het mezelf vooruit duwen en zou ik wel eens vooruit geduwd willen worden. Néé, natuurlijk niet in een rolstoel, maar jullie begrijpen wel wat ik bedoel…
Soms leg ik de lat te HOOG en kan ik niet accepteren dat hij omlaag moet.
Onderscheid in het ziekenhuis
Vorige week lag zusjelief niet in een gewone ziekenhuiskamer, maar in een kraamsuite. Je leest het goed: een kraam-sui-te. Dit zijn suites in het ziekenhuis die speciaal bedoeld zijn voor zwangere vrouwen. Hooguit twee vrouwen per suite. Het was een ontdekking op zich. In deze kraamsuites vangen de dames bijvoorbeeld hun weeën op. Als het eenmaal tijd is voor de bevalling moeten ze door naar de verloskamer. in de kraamsuite staat bovendien een comfortabele bank waarop de vader, zoals een verpleegkundige zei: 'ook even lekker kan crashen’.
Op het nachtkastje van zusjelief stond een schattig minitasje van papier met daarin een tandenborstel, crèmepjes voor een baby en oordoppen. Ook was er een koffiezetapparaat, een waterkoker en een minibar met frisdrank. Ik geloof niet dat er ook een fles champagne in stond, dat was een domper. Boven het bed hing een moderne, platte televisie en de tijdschriften op de leestafel kwamen niet uit 1985.
Zelf lag ik ruim vijf weken in het ziekenhuis, waarvan twee weken in het ziekenhuis van de kraamsuites. Mijn bed kon niet automatisch omhoog of omlaag. Het toilet was op de gang waardoor ik regelmatig verdwaalde. De televisie was zó klein en hing zó hoog, dat ik er vanwege mijn hemianopsie niets op kon zien. Medepatiënt Mijnheer B zeurde de hele nacht over zijn longontsteking, maar liep wel continu weg om shag te roken. Uiteindelijk ben ik overgeplaatst naar een andere kamer (huilen doet het altijd goed) maar het bleef behelpen.
Natuurlijk gun ik zusjelief en alle andere zwangere vrouwen alle comfort bij hun bevalling om de pijn zoveel mogelijk te verzachten. Ik snap dat een kindje krijgen geen sinecure is, maar dat is herstellen van een operatie waarbij je schedel gedeeltelijk is opengegooid ook niet. Dan is rust om je heen ook héél fijn.
Kraamsuites, een goed begin om de zorg persoonlijker en toegankelijker te maken. Mag een volgende stap dan zijn oordoppen uitdelen aan (op zijn minst) álle patiënten? Dan hoeven zij in ieder geval niet meer het gejammer van mijnheer B. aan te horen.
Zusjelief heel eventjes in ziekenhuis
Zo ben je je tas aan het pakken voor een paar daagjes Zeeland, zo krijg je de schrik van je leven... Vanwege een kleine complicatie bij de zwangerschap heeft zusjelief een paar daagjes in het ziekenhuis gelegen. Gelukkig mag ze vandaag weer naar huis en gaat het goed met haar en de baby to be, maar moet ze wél heel veel rust houden. Ik ga haar dus niet opzoeken in het vakantiehuisje in Zeeland. Komt vast wel weer een nieuwe kans!
Een moment naar zee
Zusjelief heeft een vakantiehuisje gehuurd in Zeeland, ga er dit weekend twee daagjes op bezoek in het kader van mijn life list. Lijkt me verder wel duidelijk!
Geluk is mooie dingen die je bijblijven
Vandaag zou mijn vader 62 zijn geworden, vandaag is het ook precies zes jaar geleden dat hij is gestorven. Mijn vader was docent op een middelbare school en medeauteur van de eerste ICT-lesmethode in Nederland, hij was wat je noemt een computerfreak. Hij zou daarom een digitaal eerbetoon (ook na zes jaar) leuk hebben gevonden, alleen daar hoort een foto bij. Mijn vader wilde toen hij ziek was niet op de foto, omdat hij vond dat hij er niet úit zag. Dat heb ik dus niet van vreemden. Daarom een kinderfoto van hem. Omdat het zonde is dat die altijd maar verstopt zitten in een inmiddels versleten album.
Waarom ik de hogedrukspuit háát
Sinds mijn ogen niet goed meer werken, moeten mijn andere zintuigen dus harder hun best doen. Dit betekent bijvoorbeeld dat ik niet meer tegen lawaai kan. Op zijn zachtst gezegd: ik word er knettergek van, doordat mijn hele zintuiglijke overnamesysteem (zo’n systeem bestaat niet echt, ik geef er maar een naam aan) ervan op tilt slaat. Daarom ben ik zeer chagrijnig als op een mooie zonnige zomerdag iemand in de buurt de hele middag met een hogedrukspuit tekeer gaat. Na vijf minuten zit ik al uiterst nerveus binnen met mijn handen over mijn oren. Dan denk je dat die iemand na twee uur wel klaar is met hogedrukspuiten, gaat hij over op fase twee: de perenboom snoeien met zijn elektrische snoeizaag. Als ik dan na een half uur heel hoopvol ondanks een inmiddels zeurende hoofdpijn weer naar buiten durf, ben ik helaas vergeten dat er nog een fase drie bestaat: het ‘takkenbreekding’. Dat is een heel handig machientje waarmee je alle gesnoeide takken kunt vermorzelen. En dat maakt een takkeherrie lawaai…
Daarom pleit ik voor de terugkeer van de echte ‘handyman. Iemand die met een handzaag in een boom klimt, moeiteloos en met minimaal geluid de takken afzaagt. Daarna breekt de handyman deze takken zélf in kleine stukjes alsof het luciferhoutjes zijn. Dat is ten eerste beter voor de biceps van de handyman, ten tweede beter voor het milieu en ten derde kan ik gewoon rustig op mijn balkon een boek lezen. Goede oplossing vind ik.
« Vorige Pagina |
Toon berichten 11-20 van 401 |
Volgende Pagina »
