Leven en laten leven
Nu het al zo lang best goed gaat, krijg ik hem steeds vaker: Dé betervraag. Of ik nu eigenlijk beter ben? Of ik misschien dan toch genezen ben, je weet immers maar nooit hé? Je houdt het toch al hartstikke lang vol zo? En dokters hebben het toch ook best vaak fout tegenwoordig. Misschien is dat bij jou ook wel zo? De wonderen zijn de wereld toch niet uit?
Alsof ik er niets voor hoef te doen én laten.
Op die momenten zou ik het liefst keihard willen schreeuwen, schelden en met mijn hoofd tegen de muur bonken, hoewel dat natuurlijk een heel slecht idee is. Ik denk ook niet dat mijn neuroloog dat verstandig vindt. Mensen die dé betervraag stellen, hebben helaas niet begrepen dat Mister Tumor niet voorgoed weg is, maar tijdelijk elders bivakkeert en dat ik nog altijd licht, maar blijvend hersenletsel heb dat met een paracetamolletje dus niet te genezen valt. Nooit meer, ook al bedenken knappe koppen een wondermiddeltje om Mister Tumor voorgoed te verjagen.
Mensen die de betervraag stellen, verwijt ik niets, ik begrijp het wel een beetje. Als niemand maar verwacht dat ik nu zo langzamerhand weer voldoende energie heb om allerlei Try before you die dingen te doen. Bungeejumpen, parachuutspringen, mezelf laten wegschieten als een menselijke kanonskogel, of doe eens extra gek, streaken op Wimbledon. Over twee weken moet ik opnieuw voor levende tosti spelen in de mri-scanner en dat alleen is al spannend genoeg.
Waar blijft de zon?
Het moest, ondanks de gladheid, lukken om zelf naar de supermarkt te gaan vond ik en deed nogal achteloos de voordeur achter me dicht. Helaas zat mijn boodschappentas ertussen. 'Heb ik weer, heb ik weer, heb ik weer', zei ik en ik gaf een harde schop tegen de deur, waarbij ik mijn tenen bezeerde. Dit hielp ook al niets, mijn boodschappentas zat nog steeds klem tussen de voordeur en dat niet alleen, de tas blokkeerde het cilinderslot waardoor ik de sleutel niet kon omdraaien en mijn huis niet meer in kon. Wat nu? Via de regenpijp omhoog klimmen? Geen goed plan.. Ik probeerde nogmaals de tas los te wrikken, maar het ging niet, geen beweging in te krijgen. Dus stond ik drie kwartier in de kou, met bevroren handen vól in de gure oostenwind tot mijn buurmeisje ten slotte thuiskwam en met zijn tweeën kregen we wél beweging in de boodschappentas waardoor de deur alsnog opensprong. 'Rotwinter,' mopperde ik hoewel ik deze domme actie natuurlijk geheel aan mezelf te wijten had, was het allemaal een stuk lachwekkender geweest als de zon had geschenen.. Een positief punt is dat ik dit jaar nog niet één keer gevallen ben.
En een klein beetje penisnijd.
Een waarschuwing vooraf: lieve zwager van me, misschien kun je de onderstaande drie alinea’s beter niet lezen…
Nichtje L. heeft de wimpers uit haar Baby Born getrokken. Dat is best wel sadistisch ja, maar als je twee bent, mag je nog ongestraft sadistische dingen doen. Nu lijkt haar Baby Born sprekend op Chucky uit Child’s Play, maar dan met een kaal hoofd in plaats van feloranje piekhaar. Nichtje L. heeft dit niet van een vreemde. Ik herhaal ze heeft dit niet van een vreemde.
Het was ongeveer 1980. Ik had een pop met blond nylon haar voor mijn verjaardag gekregen die echt kon plassen. Zoals dat gaat met zussen wilde zusjelief voor haar verjaardag ook zo’n pop en het liefst dezelfde. Die kreeg ze ook, maar dan met bruin haar om verwarring te voorkomen. Op het moment dat zusjelief haar pop voor het eerst had ontdaan van haar snoezige jurkje, ontdekte ze bij haar nieuwste schat een piepklein plastic piemeltje van ongeveer 7 millimeter. ‘Ik wil geen jóóóóóóngen, ik wil een meissssssjespop,’ huilde zusjelief’. Dikke tranen biggelden over haar wangen en de pop werd rücksichtslos in de hoek gesmeten.
Een dag later is het plastic piemeltje onder verdachte omstandigheden compleet verdwenen, terwijl zusjelief geheimzinnig een schaar verborgen probeerde te houden onder haar hoofdkussen. In haar ogen een zelfvoldane blik die ik later niet vaak meer heb teruggezien. Pop Joost, kreeg een meisjesnaam. Dan valt het uittrekken een paar wimpers nog best wel mee. Toch?
Gaap, gaap, gaap
Rond Sinterklaas was ik in de ban van de marsepein. Geen gewone marsepein, maar pillen (anti-epileptica) met een naam die lijkt op marsepein. Net als marsepein wat ik persoonlijk niet te vreten eten vind, verdroeg ik ook deze pillen niet. Mijn huid werd zo rood als de mantel van de goedheiligman en tegen de epilepsie hielpen ze niet, dus kreeg ik andere medicijnen. Sindsdien ben ik lamlendig, heb ik nergens zin in en loop ik de hele dag te gapen. Ook valt mijn haar uit, bestaat de mogelijkheid dat ik er tien kilo van aankom en dat mijn haar blonder wordt.
Nu genoeg geklaagd. Tijd voor wat positiever getyp. Ik krijg misschien gratis waarvoor tienduizenden vrouwen uren bij de kapper zitten (blonder haar). Mijn epilepsie is sterk gereduceerd. Niet over helaas, maar het is nu draaglijker. Van Mister Tumor heb ik nog steeds weinig gehoord. Ik heb hele leuke kerstcadeautjes gekregen en gegeven, Het is niet glad buiten; ik kan nog steeds zonder sneeuwschoenen naar buiten wat mij veel deugd (bleh wat een ouderwets woord) doet. Met nichtje D. gaat het boven verwachting goed en er staan al bomen in bloei!
Duim je met me mee dat het niet glad wordt
en het bij een beetje kou blijft deze winter... wel nog een foto kunnen maken van het laatste beetje kleur.
Leven met de dag
Ooit was ik een Barbie-meisje. Groot fan van die pop. Ik had een groen wc’tje waar ik Barbie echt opzette met haar onderbroek op haar enkels, immer teleurgesteld dat er geen plasje in de pot belandde. Ik had een keukentje met een gebraden plastic kip aan het spit, een paard met kortgeknipte manen, een Michael Jackson in de vorm van een Barbie en een gehandicapte Ken met één arm. Ken was ooit een stoere sportschoolmacho met een indrukwekkend gespierde torso, een sexy atletiekbroekje en roze sportschoenen, maar broertjelief vond het nodig om zijn rechterarm bruut af te breken. Hij kon de concurrentie niet aan, denk ik. Ken moest de rest van zijn leven een oorlogsslachtoffer spelen (mijn favoriet), of iemand die het mikpunt was geworden van een Barbie- psychopaat met een bijl. Best zielig voor hem.
Pas heeft nichtje L. die oude, afgeragde poppen ontdekt. Ook zij zet Barbie met haar blote kont op het groene wc’tje. De gehandicapte Ken blijft in de doos liggen, die mag blijkbaar niet meedoen. Als ik zie hoe zorgeloos zij opgaat in haar spel, besef ik dat het goed is dat je niet van tevoren weet wat de toekomst brengt.
Waar blijdschap en een beetje tobben elkaar raken
Donderdag ben ik jarig en dan word ik 37. Het is helemaal niet erg om 37 te worden, omdat de doktoren voorspelden dat ik de 33 niet eens zou halen. Het zijn ook maar mensen niet waar? Grijze haren? Who cares! (Niet dat ik ze heb overigens.) Toch heb ik een kleine knoop in mijn maag. Jarig zijn betekent ook genadeloos geconfronteerd worden met je sterfelijkheid. Sterfelijkheid is onaangenaam tastbaar met een ongeneeslijke ziekte op zak. Alsof het de bakker op de hoek is. Alsof het die buurman is bij wie je altijd kunt aanbellen.
Een dag met een dubbel gevoel dus...
Daarom doe ik mijn best om blij te zijn, om donderdag loeihard “twee violen en een trommel en een fluit” te zingen. Alles om Mister Tumor en de rest een moment te vergeten. Misschien helpt het een beetje. Sorry buren: eventuele geluidsoverlast moeten jullie maar even voor lief nemen. Oordoppen worden op verzoek verstrekt.
Goed nieuws dus
Inmiddels kan ik het woord ‘nenonatologie, eh neananolagie, ik bedoel natuurlijk neonatologie bijna zonder stotteren uitspreken, dus ik heb in elk geval weer iets nieuws geleerd. Waarom toch zo’n ingewikkeld woord voor véél te vroeg geboren baby’s? Het is de afgelopen weken enorm spannend geweest, maar nu gaat het steeds beter met nichtje D. Ze weegt nagenoeg drie pond en is verhuisd naar een ziekenhuis heel dichtbij. In plaats van een kwetsbaar vogeltje, ligt er al een échte baby in de couveuse. Nu de eerste paniek voorbij is, kan ik me weer beter concentreren op andere dingen. Dat was best lastig de afgelopen weken. Elke keer als ik een ziekenhuis binnenstap, maakt dat emoties los en de dagen daarna neemt mijn concentratie een loopje met me, maar ik ben er weer en wil opnieuw digitale pagina’s volpennen. Geef me even de tijd.
Om met de wind mee te waaien
Dan weet je wel voor wie deze foto is...
Meisje om trots op te zijn
Afgelopen maandag is mijn zusje drie maanden te vroeg bevallen van dochter Denne Mare. Een piepklein meisje van maar 650 gram, ongeveer drie pakjes boter. Daarna is Denne onmiddellijk per babyambulance en onder begeleiding van een politiemotor naar Zwolle gebracht, omdat nergens in de nabije omgeving een couveuse beschikbaar was. Tenminste het was de bedoeling met spoed, want halverwege ging de ambulance stuk en moest er een nieuwe komen, zodat de reis toch nog drie uur duurde… Nu twee dagen later knokt Denne zo hard ze kan en wat zijn haar pappa en mamma supertrots op haar! Ze ademt zelf en zwaait druk met haar armpjes en beentjes. Maar wat is ze kwetsbaar en wat heeft ze nog een lange weg te gaan. Duim daarom maar flink voor mijn lieve, kleine nichtje. Met haar tweede naam Mare is ze ook een beetje mij genoemd, omdat ik wel weet wat knokken is, mooi hé!
Update: dan vergeet ik hierboven ook nog te vermelden dat de ambulance in eerste instantie ook nog naar het verkeerde ziekenhuis in Zwolle is gereden...
|
Toon berichten 1-10 van 397 |
Volgende Pagina »
