Boek over sterven en onsterfelijkheid
Ondanks dat ik me nu maar moeilijk kan concentreren, heb ik De Tijgervrouw van Galina van Téa Obreht uitgelezen. Een sprookjesachtig verhaal dat zich ergens in een Balkanland afspeelt. Hoofdrolspelers een jonge vrouw, haar opa en een mysterieuze tijger die in de bergen woont. Ook een onsterfelijke man heeft een belangrijke rol in het boek. Ook al schieten ze hem drie keer door zijn hoofd, de man staat gewoon weer op. ‘Weten dat je doodgaat is veel pijnlijker dan plotseling het leven verlaten’, vindt de onsterfelijke man.
Ik denk dat hij gelijk heeft, maar andersom is het voor familieleden weer veel pijnlijker als iemand het leven plotseling verlaat. Daar zou ik zelf ook veel moeite mee hebben. Hun geluk is voor een deel ook mijn geluk. Een liefdevol afscheid verzacht het verdriet als iemand er niet meer is. Ik ben heel gelukkig doordat ik na reanimatie, een operatie, bestraling en chemokuren een tweede kans heb gekregen, maar de gedachte dat mijn ziekte ongeneeslijk is én terugkomt, blijft me kwellen en laat me nooit meer los. Dat is pijnlijk, daar heeft de onsterfelijke man dus gelijk in. Maar of het pijnlijker is?
Gedachtes als deze gaan niet continu door mijn hoofd, maar door het lezen van dit boek moest ik hier veel aan denken. Het is ook geen vrolijk onderwerp om mijn blog in 2012 mee te beginnen, maar het is zinvol om hierover te filosoferen, hoewel ik hoop dat ik niemand afschrik. Soms wil ik ook mijn serieuze kant laten zien, om te voorkomen dat het allemaal een ‘makkie’ lijkt.
Tolstoy and the purple chair, Nina Sankovitch
Op het moment heb ik spaghetti in mijn hoofd. Ik denk zelfs dat ik met spaghetti in mijn hoofd beter kan nadenken dan nu met mijn gehavende hersens. Dan kan ik wel honderden lijstje maken met dingen die ik wil doen, maar komt er geen vervolgactie. Het goede nieuws is dat ik hier weer een boek zal beschrijven. Zou ik dat niet wekelijks doen? Zeg maar even niets…
Wat mij dus maar moeizaam afgaat, elke week een boek lezen en een korte beschrijving op mijn blog zetten, pakte de Amerikaanse Nina Sankovitch beter aan, om het overlijden van haar zus te verwerken, koos ze ervoor om als een soort alternatieve therapie een jaar lang elke dag een boek te lezen. Hierover schreef ze zélf weer het boek Tolstoy and the purple chair.
Sankovitch nestelde zich in een oude paarse stoel en kwam er bijna niet meer uit, zelfs haar vier zoontjes kwamen een jaar lang op de tweede plaats. Op die manier haalde ze een indrukwekkend gemiddelde van 70 gelezen pagina’s per uur en maar liefst 365 boeken in totaal. Daarnaast hield ze een blog bij met recensies, leuk als je om boekentips verlegen zit.
Kamer - Emma, Donoghue
Mister Tumor zorgt er soms voor dat ik me opgesloten voel. Dan wil ik heel hard gillen en mijn vel van me afscheuren en gezond opnieuw geboren worden. Dat kan natuurlijk niet. Ik kan alleen tijdelijk vluchten, bijvoorbeeld door een boek te lezen. Ik las Kamer van Emma Donoghue. Kamer gaat over Jack, Jack is vijf en ongewenst verwekt door de ontvoerder van zijn moeder. Samen zijn ze al jaren opgesloten in een kamer die Jack dus nog nooit heeft verlaten. Jack kent de wereld om hem heen alleen van n tv. Zijn moeder geeft de hoop om aan haar ontvoerder te ontsnappen niet op en verzint op een dag een list om hem om de tuin te leiden. Of dat lukt zal ik hier niet verklappen.
Toen was het boek uit en kwam ook aan mijn tijdelijke vlucht weer een eind. Wat zou het fijn zijn om ook Mister Tumor voorgoed op een verkeerd spoor te brengen, zodat hij samen met al zijn kwaadaardige cellen oor eeuwig op zijn tropische eiland blijft zitten. Alle suggesties om hem te verjagen zijn dus welkom en geweld gebruiken mag in dit geval best. Heb je een zwarte band in karate, ben je bekwaam freefighter of een gediplomeerd gifmenger? Mail me dan even.
'Je hebt het niet van mij maar' – Joris Luijendijk
Een dun boekje voor de verandering... Joris Luyendijk liep een maand mee aan het Haagse Binnenhof en werd een vaste bezoeker op Nieuwspoort. Hierdoor kon hij de 'Haagse kaasstolp' van heel dichtbij bekijken. Met zijn neus tegen de ruit bijna... Hij interviewde lobbyisten, journalisten en politici en schreef dit boekje over zijn bevindingen. Meest pikante detail: De bar op Nieuwspoort is gedeeltelijk transparant, waardoor de barman soms getuige is van onzedelijke betastingen van bezoekers, zónder dat zij het zelf door hebben. Helaas was de barman politiek correct genoeg om daar verder geen uitspraak over te doen... Nu ik het boekje gelezen heb, mis ik mijn werk nog meer.
De Levensgenieters - Erica Bauermeister
In verband met de ziekenhuisopname van zusjelief (ze is inmiddels dus weer thuis) kon ik me maar moeizaam concentreren op de inhoud van mijn boek, daarom deze week gekozen voor iets luchtigs. Kokkin Lillian geeft kookles in haar eigen restaurant. Er zijn acht cursisten die ieder hun eigen reden hebben om les bij haar te volgen. Tussen de cursisten worden vriendschappen gesloten en er bloeit zelfs een liefde op. Vooral een fijn vakantieboek waar je niet bij na hoeft te denken en daarom ideaal voor op het strand. Waarschuwing: het gaat continu over eten, dus niet lezen met een lege maag, want ik kreeg er echt honger van!
Didar en Faroek - Sana Valiulina
Didar en Faroek zijn verre familie van elkaar, maar groeien los van elkaar op. Ze vangen als kind slechts één keer een glimp van elkaar op tijdens een bruiloft. Als Stalin tijdens WOII de macht heeft in de Sovjet-Unie verdwijnen van allebei verschillende vrienden en familieleden en belandt Faroek in een strafkamp. Tussen Didar & Faroek ontstaat tijdens de oorlog een briefwisseling die uiteindelijk leidt tot een verliefdheid op afstand én en na de oorlog tot de eerste ‘live’ ontmoeting. Voldoen zij dan aan elkaars verwachtingen?
Een indrukwekkend verhaal dat wél complex in elkaar zit. Sommige gebeurtenissen worden niet expliciet genoemd, maar laten naar zich raden. Dat komt mede doordat het twee aparte verhaallijnen zijn (het verhaal van Didar en het verhaal van Faroek) die regelmatig op- en neergaan in de tijd. Het boek wist mij daarom pas na bladzijde honderd écht te boeien. Een mooi boek voor volhouders.
Tijger Tijger
Margaux Fragoso, de schrijfster van Tijger Tijger, is zeven jaar oud als ze de 51-jarige Peter Curran ontmoet. Peter valt op kleine meisje. Natuurlijk weet ik dat er een woord is voor hem, maar dat noem ik hier niet, omdat mijn weblog er dan op gevonden kan worden. Moet er niet aan denken. In Tijger Tijger beschrijft Fragoso hoe ze in de ban raakt van Peter en hoe hij haar zo weet te manipuleren, dat dit uiteindelijk tot misbruik leidt. Ik heb het boek met veel moeite uitgelezen en zelfs af en toe een gedeelte overgeslagen. Juist omdat het af en toe té eerlijk is. Ik vind het desondanks dapper dat Fragoso haar verhaal op papier heeft gezet. In ieder geval heeft ze een taboe doorbroken. Misschien is het juist daarom moeilijk voor mij om écht een mening te hebben over de inhoud van het boek.
Bekijk hier een interview met de auteur.
Stad der Dieven - David Benioff
De Joodse Lev is zeventien als hij in de Kruisen (een Spartaanse gevangenis in Sint Petersburg) de iets oudere Kolja ontmoet. Lev een wat verlegen jongen, Kolja iemand met veel bravoure. Beide jongens kunnen aan een nekschot ontkomen als ze binnen korte tijd een dozijn eieren leveren aan een kolonel voor de bruiloft van zijn dochter. Dit lijkt een eenvoudige opdracht, maar is het niet. Het is 1942 en winter in Sint Petersburg, bovendien is de stad volledig omsingeld door de Duitsers, waardoor er grote schaarste aan voedsel is. Beide jongens laten zich niet kennen en starten een zoektocht die leidt langs kanibalen, een verlaten kippenren op het dak van een flatgebouw en Russische partizanen. Onderweg deelt Kolja zijn ervaringen op liefdesgebied met Lev die smoorverliefd wordt op de vrouwelijke sluipschutter Vika die hun pad kruist. Of ze uiteindelijk slagen in hun missie verklap ik hier natuurlijk niet.
Een vlot en vooral fantasierijk verhaal dat soms hilarisch is en soms tragisch. Naar mijn smaak net te veel een ‘jongensboek’.
Staal - Silvia Avallone
Met zo’n indrukwekkend en psychologisch sterk verhaal is het natuurlijk helemaal niet moeilijk om één boek in de week te lezen.
Een meisjesvriendschap tussen de mooie Anna en Francesca, een gewelddadige vader, een criminele vader, Piombino een Italiaans stadje in Toscane dat alle schoonheid is kwijtgeraakt, een knappe broer die voor koperdief speelt en de drugs niet schuwt, ontluikende seksualiteit, twee tragische ongelukken, een zee waar afval in drijft en een staalfabriek die het leven van al Piombino’s inwoners in meer of mindere mate bepaalt. Dit allemaal heeft de Italiaanse filosofe Silvia Avallone verweven in haar boek Staal.
Ik kon het boek niet meer wegleggen, de televisie bleef uit en deze week ben ik hierin ruimschoots geslaagd.
|
Toon berichten 1-9 van 9 |
