O, ja

Duim je met me mee dat het niet glad wordt

en het bij een beetje kou blijft deze winter... wel nog een foto kunnen maken van het laatste beetje kleur.

Plastic macho op roze sportschoenen

Leven met de dag

Ooit was ik een Barbie-meisje. Groot fan van die pop. Ik had een groen wc’tje waar ik Barbie echt opzette met haar onderbroek op haar enkels, immer teleurgesteld dat er geen plasje in de pot belandde. Ik had een keukentje met een gebraden plastic kip aan het spit, een paard met kortgeknipte manen, een Michael Jackson in de vorm van een Barbie en een gehandicapte Ken met één arm. Ken was ooit een stoere sportschoolmacho met een indrukwekkend gespierde torso, een sexy atletiekbroekje en roze sportschoenen, maar broertjelief vond het nodig om zijn rechterarm bruut af te breken. Hij kon de concurrentie niet aan, denk ik.  Ken moest de rest van zijn leven een oorlogsslachtoffer spelen (mijn favoriet), of iemand die het mikpunt was geworden van een Barbie- psychopaat met een bijl. Best zielig voor hem.

Pas heeft nichtje L. die oude, afgeragde poppen ontdekt. Ook zij zet Barbie met haar blote kont op het groene wc’tje. De gehandicapte Ken blijft in de doos liggen, die mag blijkbaar niet meedoen. Als ik zie hoe zorgeloos zij opgaat in haar spel, besef ik dat het goed is dat je niet van tevoren weet wat de toekomst brengt.

Uitgelezen

Tolstoy and the purple chair, Nina Sankovitch

Op het moment heb ik spaghetti in mijn hoofd. Ik denk zelfs dat ik met spaghetti in mijn hoofd beter kan nadenken dan nu met mijn gehavende hersens. Dan kan ik wel honderden lijstje maken met dingen die ik wil doen, maar komt er geen vervolgactie. Het goede nieuws is dat ik hier weer een boek zal beschrijven. Zou ik dat niet wekelijks doen? Zeg maar even niets…

Wat mij dus maar moeizaam afgaat, elke week een boek lezen en een korte beschrijving op mijn blog zetten, pakte de Amerikaanse Nina Sankovitch beter aan, om het overlijden van haar zus te verwerken, koos ze ervoor om als een soort alternatieve therapie een jaar lang elke dag een boek te lezen. Hierover schreef ze zélf weer het boek Tolstoy and the purple chair.

Sankovitch nestelde zich in een oude paarse stoel en kwam er bijna niet meer uit, zelfs haar vier zoontjes kwamen een jaar lang op de tweede plaats. Op die manier haalde ze een indrukwekkend gemiddelde van 70 gelezen pagina’s per uur en maar liefst 365 boeken in totaal. Daarnaast hield ze een blog bij met recensies, leuk als je om boekentips verlegen zit.

Bijna jarig

Waar blijdschap en een beetje tobben elkaar raken

Donderdag ben ik jarig en dan word ik 37. Het is helemaal niet erg om 37 te worden, omdat de doktoren voorspelden dat ik de 33 niet eens zou halen. Het zijn ook maar mensen niet waar? Grijze haren? Who cares! (Niet dat ik ze heb overigens.) Toch heb ik een kleine knoop in mijn maag. Jarig zijn betekent ook genadeloos geconfronteerd worden met je sterfelijkheid. Sterfelijkheid is onaangenaam tastbaar met een ongeneeslijke ziekte op zak. Alsof het de bakker op de hoek is. Alsof het die buurman is bij wie je altijd kunt aanbellen.

Een dag met een dubbel gevoel dus...

Daarom doe ik mijn best om blij te zijn, om donderdag loeihard “twee violen en een trommel en een fluit”  te zingen. Alles om Mister Tumor en de rest een moment te vergeten. Misschien helpt het een beetje. Sorry buren: eventuele geluidsoverlast moeten jullie maar even voor lief nemen. Oordoppen worden op verzoek verstrekt.

Nichtje D groeit en groeit

Goed nieuws dus

Inmiddels kan ik het woord ‘nenonatologie, eh neananolagie, ik bedoel natuurlijk neonatologie bijna zonder stotteren uitspreken, dus ik heb in elk geval weer iets nieuws geleerd. Waarom toch zo’n ingewikkeld woord voor véél te vroeg geboren baby’s? Het is de afgelopen weken enorm spannend geweest, maar nu gaat het steeds beter met nichtje D. Ze weegt nagenoeg drie pond en is verhuisd naar een ziekenhuis heel dichtbij. In plaats van een kwetsbaar vogeltje, ligt er al een échte baby in de couveuse. Nu de eerste paniek voorbij is, kan ik me weer beter concentreren op andere dingen. Dat was best lastig de afgelopen weken. Elke keer als ik een ziekenhuis binnenstap, maakt dat emoties los en de dagen daarna neemt mijn concentratie een loopje met me, maar ik ben er weer en wil opnieuw digitale pagina’s volpennen. Geef me even de tijd.

Uitgelezen

Kamer - Emma, Donoghue

Mister Tumor zorgt er soms voor dat ik me opgesloten voel. Dan wil ik heel hard gillen en mijn vel van me afscheuren en gezond opnieuw geboren worden. Dat kan natuurlijk niet. Ik kan alleen tijdelijk vluchten, bijvoorbeeld door een boek te lezen. Ik las Kamer van Emma Donoghue. Kamer gaat over Jack, Jack is vijf en ongewenst verwekt door de ontvoerder van zijn moeder.  Samen zijn ze al jaren opgesloten in een kamer die Jack dus nog nooit heeft verlaten. Jack kent de wereld om hem heen alleen van n tv. Zijn moeder geeft de hoop om aan haar ontvoerder te ontsnappen niet op en verzint op een dag een list om hem om de tuin te leiden. Of dat lukt zal ik hier niet verklappen.

Toen was het boek uit en kwam ook aan mijn tijdelijke vlucht weer een eind. Wat zou het fijn zijn om ook Mister Tumor voorgoed op een verkeerd spoor te brengen, zodat hij samen met al zijn kwaadaardige cellen oor eeuwig op zijn tropische eiland blijft zitten. Alle suggesties om hem te verjagen zijn dus welkom en geweld gebruiken mag in dit geval best. Heb je een zwarte band in karate, ben je bekwaam freefighter of een gediplomeerd gifmenger? Mail me dan even.

Vijf jaar met Mister Tumor

Hoe gaat het nu?

Na vijf jaar met Mister Tumor...

• Ben ik allereerst superblij dat ik LEEF.
• En natuurlijk supertrots dat ik de zeer slechte prognose al jaren de baas ben.
• Durf ik wéér niet te fietsen, omdat ik na een nieuwe val al dagen met een PIMPELPAARS ACHTERWERK rondloop.
• Verdwaal ik nog regelmatig als ik naar de supermarkt honderd meter verderop wandel.
• Zeg ik ‘hoi’ tegen iedereen op straat, want ik herken alleen nog maar mensen die ik heel goed ken en ik wil niet verwaand overkomen.
• Kan ik met moeite in mijn eentje een film kijken, omdat ik de personages niet van elkaar kan onderscheiden, waardoor de verhaallijn ook complexer wordt.
• Kan ik beter een film kijken als er iemand bij is, maar moet ik wel continu vragen: ‘Wie was dat ook al weer?’
• Is het dus heel irritant om samen met mij een film te kijken.
• Kan ik beter boeken lezen dan films kijken, omdat ik dan terug kan bladeren en ik spiekbriefjes met de namen van  personages kan maken.
• Maak ik me nog altijd heel veel zorgen als ik hoofdpijn heb.
• Kan ik niet meer op een stoel staan om spinnenwebben te verwijderen, zonder ervan af te donderen.
• Duw ik mensen die op bezoek komen dus gewoon een bezem in de handen.
• Duurt het veel langer dan een minuut om een gemiddelde trap te beklimmen, naar beneden gaat sneller (niet op zijn minst omdat vallen altijd sneller gaat).
• Weet ik pas na heel lang nadenken hoeveel dertien min negen is; ook hier komen spiekbriefjes van pas.
• Loop ik niet meer tegen lantaarnpalen op, maar keukenkastjes en openstaande kastdeuren blijven een probleem.
• Heb ik net zo weinig energie als iemand van tachtig, misschien zelfs wel minder.
• Kan ik nog altijd niet tegen apparaten die herrie maken en pleit ik voor een algemeen verbod op bladblazers en snoeiapparaten.
• Doe ik gewoon of het epileptische gedoe niet meer bestaat, maar dat lukt natuurlijk niet altijd…
• Vergeet ik verjaardagen, 135 keer per dag waar mijn sleutels liggen en hoe oud ik zelf ben (soms best positief als ik denk dat ik jonger ben).
• Weet ik dat ik in ‘Mister Tumor’ het woord ‘Tumor’ moeiteloos kan vervangen door elk scheldwoord dat ik ken. Mijn persoonlijke favoriet: Mister Onnozele Keelontstekinglijer.
• Baal ik dat er nog steeds geen medicijn is tegen deze rotziekte.
• Hoop ik dat ik over vijf jaar weer zo’n lijstje kan/mag maken.
• Wil ik iedereen bedanken die bij mij gebleven is en mijn leven makkelijker maakt dan het is. Ook de lezers van mijn blog, bedankt dus!

Alle kracht

Om met de wind mee te waaien

Dan weet je wel voor wie deze foto is...

Piepklein nieuw nichtje

Meisje om trots op te zijn

Afgelopen maandag is mijn zusje drie maanden te vroeg bevallen van dochter Denne Mare.  Een piepklein meisje van maar 650 gram, ongeveer drie pakjes boter. Daarna is Denne onmiddellijk per babyambulance en onder begeleiding van een politiemotor naar Zwolle gebracht, omdat nergens in de nabije omgeving een couveuse beschikbaar was. Tenminste het was de bedoeling met spoed, want halverwege ging de ambulance stuk en moest er een nieuwe komen, zodat de reis toch nog drie uur duurde…  Nu twee dagen later knokt Denne zo hard ze kan en wat zijn haar pappa en mamma supertrots op haar! Ze ademt zelf en zwaait druk met haar armpjes en beentjes. Maar wat is ze kwetsbaar en wat heeft ze nog een lange weg te gaan. Duim daarom maar flink voor mijn lieve, kleine nichtje. Met haar tweede naam Mare is ze ook een beetje mij genoemd, omdat ik wel weet wat knokken is, mooi hé!

Update: dan vergeet ik hierboven ook nog te vermelden dat de ambulance in eerste instantie ook nog naar het verkeerde ziekenhuis in Zwolle is gereden...

Een pfff-gevoel

Dat mag ook wel eens

Het lukt even niet. Ik begin overal aan, maar maak niets af. Ik heb al wel 37 keer met een kookboek in mijn handen gestaan om een taart te bakken en zelfs geen simpele cake is er uit mijn oven gekomen. Keer op keer  neem ik mijn camera mee naar buiten, zet ik daarna een foto op Flickr, en vervolgens haal ik die foto een paar uur later weer van mijn site omdat ik hem lelijk vind. Alle plannen in mijn hoofd worden complete ‘rubbish’ als ze het daglicht zien. Mijn life list is ook nog niet af, laat staan dat ik de punten erop heb afgewerkt. Misschien ben ik gewoon moe van het mezelf vooruit duwen en zou ik wel eens vooruit geduwd willen worden. Néé, natuurlijk niet in een rolstoel, maar jullie begrijpen wel wat ik bedoel…

Soms leg ik de lat te HOOG en kan ik niet accepteren dat hij omlaag moet.