]]>adminStop schelden met kanker?2010-02-24T12:27:00+01:002010-02-24T12:27:00+01:00tag:pivotlog,2010:tussenons.527Sommige voetbalsupporters schelden graag een scheidsrechter uit voor vuile kankerlijer. Dat vinden ze stoer. Ik iets minder, maar ik begrijp wel dat het lekker scheldt. Het klinkt gewoon beter dan vuile keelontstekingpatiënt of smerige meervoudige-beenbreuk-mijnheer. Dat het voor kankerpatiënten onnodig kwetsend is, staan ze in het heetst van de strijd gewoon niet stil.
Een groep van 16 voetbalsupporters met een stadionverbod vanwege kwetsende spreekkoren, moet nu als alternatieve straf met kankerpatiënten praten over hun ziekte. Briljant idee. Dan nodig ik zo’n puisterig jochie van zeventien uit, laat ik hem Wesley noemen, voor een kopje thee en moet ik hem uitleggen dat kanker heel vervelend is. Dat je er dik van wordt. Dat je er kaal van wordt. Dat je er kotsmisselijk van wordt en dat je er zelfs dood aan kan gaan. Dat het daarom niet zo leuk is om iemand voor ‘kankerlijer’ uit te maken. Het kan kwetsend zijn…
Wesley hoort mij ondertussen aan, gooit een extra schep suiker in zijn thee, speelt ongeïnteresseerd met zijn -sleutelhanger in de vorm van een voetbalshirt en kijkt elke vijf minuten op zijn horloge. Na een half uurtje wiebelen op zijn stoel gaat hij weg. Weinig onder de indruk van mijn verhaal. Als hij buiten is, stuurt hij direct een SMS naar hooligan-vriend Kevin. ‘Die kankertrut had niet eens cola in huis, maar ik ben nu mooi van mijn stadionverbod af LOL. Vanavond voetbalplaatjes ruilen?’
De gesprekken met patiënten zoals ik, zullen niet helpen. Jongens als Wesley zijn meelopers. Ze hebben gewoon geen idee waar ze het over hebben. Bovendien hoeven ze niet bang te zijn voor nare dingen als hersentumoren. Simpelweg omdat ze geen hersens hebben. Het kwetst mij daarom niet persoonlijk. Ik denk alleen maar: stomme ‘keelontstekinglijers’ ooit komt de dag dat je écht begrijpt wat je roept en dan krijg je spijt als haren op je domme hoofd. En in de tussentijd sta ik er mijlenver boven. Voor mij de enige en beste manier om hiermee om te gaan.
Een groep van 16 voetbalsupporters met een stadionverbod vanwege kwetsende spreekkoren, moet nu als alternatieve straf met kankerpatiënten praten over hun ziekte. Briljant idee. Dan nodig ik zo’n puisterig jochie van zeventien uit, laat ik hem Wesley noemen, voor een kopje thee en moet ik hem uitleggen dat kanker heel vervelend is. Dat je er dik van wordt. Dat je er kaal van wordt. Dat je er kotsmisselijk van wordt en dat je er zelfs dood aan kan gaan. Dat het daarom niet zo leuk is om iemand voor ‘kankerlijer’ uit te maken. Het kan kwetsend zijn…
Wesley hoort mij ondertussen aan, gooit een extra schep suiker in zijn thee, speelt ongeïnteresseerd met zijn -sleutelhanger in de vorm van een voetbalshirt en kijkt elke vijf minuten op zijn horloge. Na een half uurtje wiebelen op zijn stoel gaat hij weg. Weinig onder de indruk van mijn verhaal. Als hij buiten is, stuurt hij direct een SMS naar hooligan-vriend Kevin. ‘Die kankertrut had niet eens cola in huis, maar ik ben nu mooi van mijn stadionverbod af LOL. Vanavond voetbalplaatjes ruilen?’
De gesprekken met patiënten zoals ik, zullen niet helpen. Jongens als Wesley zijn meelopers. Ze hebben gewoon geen idee waar ze het over hebben. Bovendien hoeven ze niet bang te zijn voor nare dingen als hersentumoren. Simpelweg omdat ze geen hersens hebben. Het kwetst mij daarom niet persoonlijk. Ik denk alleen maar: stomme ‘keelontstekinglijers’ ooit komt de dag dat je écht begrijpt wat je roept en dan krijg je spijt als haren op je domme hoofd. En in de tussentijd sta ik er mijlenver boven. Voor mij de enige en beste manier om hiermee om te gaan.
]]>adminKort bericht van Mister T.2010-02-17T20:51:00+01:002010-02-17T20:48:00+01:00tag:pivotlog,2010:tussenons.526Lieve Maaike,
Het is hoog tijd dat je iets van mij hoort. Ik wil je namelijk iets duidelijk maken: je hoeft je niet te schamen, omdat je op dit moment nog steeds niet kunt werken. Je leven delen met mij is, zoals jij heel goed weet, meer dan een fulltime baan. Een behoorlijk complexe klus om te klaren.
Ik weet dat je het vreselijk vindt, maar die tientallen epileptische plaagstootjes per dag zijn nodig om je te laten weten dat ik - je liefhebbende Mister Tumor - er nog steeds ben voor je. Zo zorg ik ervoor dat jij mij gewoon niet vergeet. Als dat betekent dat ik me egoïstisch moet opstellen, dan is dat maar zo. Ik kan het gewoon niet laten, elke keer als jij je pijlen op iets of iemand anders richt, komt de jaloerse Mister Tumor in mij naar boven. Een Mister Tumor die niet wil dat jij nieuwe dingen uitprobeert. Een Mister Tumor die niet toestaat dat jij doet alsof er niets aan de hand is en jou de dunne draad van je leven niet laat oppakken. Dat is voor mij dan weer een fulltime baan, want meid wat heb jij soms véél energie…
Als je door de stad fietst met de wind door je haren (het is weer lang hé) dan slaag ik er totaal niet in om je aandacht op te eisen. Dan is jouw ‘joie de vivre’ te sterk voor mij. Op zulke momenten ben ik bang dat ik me gewonnen moet geven. Maar een andere keer lukt het mij toch vrij makkelijk om in te breken in jouw gedachten. Ik hoef dan niet eens een bivakmuts op te zetten, je inbraakalarm werkt niet altijd even effectief. Ik sluip stiekem binnen als je achter je computer je weblog bijwerkt, dan kan ik het gewoon niet hebben dat jij jouw tijd niet aan mij besteedt. Vervolgens blaas ik honderden ballonnen op in je hoofd, zodat jij niet meer helder kunt denken en alle inspiratie en goed geformuleerde zinnen afmarcheren als een leger uit de woestijn. En dan snap ik best dat je boos wordt en je machteloos voelt. Dat je mij de schuld geeft van je gebrek aan productiviteit. Als ik in jouw schoenen zou staan, dan zou ik waarschijnlijk precies hetzelfde reageren. Daarom wil ik dat je één ding goed onthoudt: ik val je niet lastig om jou te pesten. Dat doe ik omdat je de belangrijkste persoon in mijn leven bent en ik bij je wil zijn.
Toch weet ik dat jij ook een eigen leven hebt. Dat je echt wel een keer alleen de tafel kunt dekken of een brood kunt kopen. Als jij maar leert accepteren dat ik nu een essentieel deel van je leven uitmaak. Dan creëren we allebei wat meer rust in ons hoofd. Tot slot, mensen die vinden dat jij té lui bent en niet genoeg je best doet, kom ik persoonlijk een schop onder hun kont geven. Ik ben en blijf een behoorlijk agressief manneke. Ook al doe ik nog zo mijn best om op de achtergrond te blijven. Ze moeten wel van mijn meisje afblijven.
Dikke kus,
Mister Tumor
Het is hoog tijd dat je iets van mij hoort. Ik wil je namelijk iets duidelijk maken: je hoeft je niet te schamen, omdat je op dit moment nog steeds niet kunt werken. Je leven delen met mij is, zoals jij heel goed weet, meer dan een fulltime baan. Een behoorlijk complexe klus om te klaren.
Ik weet dat je het vreselijk vindt, maar die tientallen epileptische plaagstootjes per dag zijn nodig om je te laten weten dat ik - je liefhebbende Mister Tumor - er nog steeds ben voor je. Zo zorg ik ervoor dat jij mij gewoon niet vergeet. Als dat betekent dat ik me egoïstisch moet opstellen, dan is dat maar zo. Ik kan het gewoon niet laten, elke keer als jij je pijlen op iets of iemand anders richt, komt de jaloerse Mister Tumor in mij naar boven. Een Mister Tumor die niet wil dat jij nieuwe dingen uitprobeert. Een Mister Tumor die niet toestaat dat jij doet alsof er niets aan de hand is en jou de dunne draad van je leven niet laat oppakken. Dat is voor mij dan weer een fulltime baan, want meid wat heb jij soms véél energie…
Als je door de stad fietst met de wind door je haren (het is weer lang hé) dan slaag ik er totaal niet in om je aandacht op te eisen. Dan is jouw ‘joie de vivre’ te sterk voor mij. Op zulke momenten ben ik bang dat ik me gewonnen moet geven. Maar een andere keer lukt het mij toch vrij makkelijk om in te breken in jouw gedachten. Ik hoef dan niet eens een bivakmuts op te zetten, je inbraakalarm werkt niet altijd even effectief. Ik sluip stiekem binnen als je achter je computer je weblog bijwerkt, dan kan ik het gewoon niet hebben dat jij jouw tijd niet aan mij besteedt. Vervolgens blaas ik honderden ballonnen op in je hoofd, zodat jij niet meer helder kunt denken en alle inspiratie en goed geformuleerde zinnen afmarcheren als een leger uit de woestijn. En dan snap ik best dat je boos wordt en je machteloos voelt. Dat je mij de schuld geeft van je gebrek aan productiviteit. Als ik in jouw schoenen zou staan, dan zou ik waarschijnlijk precies hetzelfde reageren. Daarom wil ik dat je één ding goed onthoudt: ik val je niet lastig om jou te pesten. Dat doe ik omdat je de belangrijkste persoon in mijn leven bent en ik bij je wil zijn.
Toch weet ik dat jij ook een eigen leven hebt. Dat je echt wel een keer alleen de tafel kunt dekken of een brood kunt kopen. Als jij maar leert accepteren dat ik nu een essentieel deel van je leven uitmaak. Dan creëren we allebei wat meer rust in ons hoofd. Tot slot, mensen die vinden dat jij té lui bent en niet genoeg je best doet, kom ik persoonlijk een schop onder hun kont geven. Ik ben en blijf een behoorlijk agressief manneke. Ook al doe ik nog zo mijn best om op de achtergrond te blijven. Ze moeten wel van mijn meisje afblijven.
Dikke kus,
Mister Tumor
]]>adminBijna poëzie2010-02-01T14:56:00+01:002010-02-01T14:56:00+01:00tag:pivotlog,2010:tussenons.525Het zou wel leuk zijn
als ik bij het naar buiten kijken
gewoon geen sneeuw meer zou zien.Het zou wel leuk zijn
als ik bij het naar buiten kijken
gewoon geen sneeuw meer zou zien.
]]>adminHaïti2010-01-19T19:50:00+01:002010-01-19T19:47:00+01:00tag:pivotlog,2010:tussenons.524Zes jaar geleden kreeg ik in Nicaragua een rondleiding van een plaatselijke dokter. Hij had in Nederland medicijnen gestudeerd. De dokter was onze gids. Alleen met het behandelen van patiënten kon hij zijn salaris simpelweg niet verdienen, de straatarme bevolking was niet in staat om hem te betalen. Alle zorg die hij kon bieden, gaf hij uit liefde voor zijn vaderland en landgenoten. Gratis. Op straat werd de dokter dan ook verschillende keren aangeklampt door wanhopige mensen. Eén keer zelfs door een dertienjarige moeder met een zieke baby op haar arm… Hij moest haar teleurstellen. Simpelweg omdat hij op dat moment ook niet voldoende geld had voor haar medicijnen, een eenvoudig penicillinekuurtje.
Nicaragua is na Haïti het armste land van het Amerikaanse halfrond. Het land heeft ook verschillende oorlogen en natuurrampen achter de rug. Eind jaren negentig is bijvoorbeeld veel vernield door orkaan Mitch. In de op het oog vele vrolijk gekleurde huisjes die het land rijk is, zitten kogelgaten en overal waar je kijkt, proberen kinderen met vaak lege ogen extra geld te verdienen met het poetsen van schoenen. Straten gevuld met armoede, maar ook met een beetje zichtbare hoop. Een land in opbouw. Je moet er niet aan denken hoeveel schade een nieuwe natuurramp dan met zich meebrengt. Ik moest er aan denken toen ik de eerste beelden van de aardbeving in Haïti zag.
In Haïti ook die kinderen met lege ogen, geen hoop gereflecteerd in doodse blikken, zelfs geen wanhoop. Een ramp te groot om te bevatten ontvouwt zich om hen heen. Omdat het simpelweg niet hoort, kinderen met lege ogen, heb ik vandaag een bedrag overgemaakt aan giro 555. Sceptici, of misschien zijn het wel realisten, beweren dat het zinloos is en het geld waarschijnlijk in verkeerde handen belandt, maar als ik slechts één iemand een beetje hoop kan geven, dan neem ik dat voor lief. En een beetje hoop is misschien wel het mooiste dat ik iemand kan geven. Levensenergie is de motor voor alles.
Nicaragua is na Haïti het armste land van het Amerikaanse halfrond. Het land heeft ook verschillende oorlogen en natuurrampen achter de rug. Eind jaren negentig is bijvoorbeeld veel vernield door orkaan Mitch. In de op het oog vele vrolijk gekleurde huisjes die het land rijk is, zitten kogelgaten en overal waar je kijkt, proberen kinderen met vaak lege ogen extra geld te verdienen met het poetsen van schoenen. Straten gevuld met armoede, maar ook met een beetje zichtbare hoop. Een land in opbouw. Je moet er niet aan denken hoeveel schade een nieuwe natuurramp dan met zich meebrengt. Ik moest er aan denken toen ik de eerste beelden van de aardbeving in Haïti zag.
In Haïti ook die kinderen met lege ogen, geen hoop gereflecteerd in doodse blikken, zelfs geen wanhoop. Een ramp te groot om te bevatten ontvouwt zich om hen heen. Omdat het simpelweg niet hoort, kinderen met lege ogen, heb ik vandaag een bedrag overgemaakt aan giro 555. Sceptici, of misschien zijn het wel realisten, beweren dat het zinloos is en het geld waarschijnlijk in verkeerde handen belandt, maar als ik slechts één iemand een beetje hoop kan geven, dan neem ik dat voor lief. En een beetje hoop is misschien wel het mooiste dat ik iemand kan geven. Levensenergie is de motor voor alles.
]]>adminKomt een vrouw bij de dokter2010-01-13T14:14:00+01:002010-01-13T14:09:00+01:00tag:pivotlog,2010:tussenons.523Een vrouw voor mij in de rij haalt een groot pak tissues uit haar tas. ‘Dat wordt zo lekker janken’, zegt ze tegen haar zus, ze lijken sprekend op elkaar. ‘Ik ga het ook niet droog houden hoor’, zegt H. die naast mij in de rij staat . ‘Dan ben je vast voorbereid.’ Even vraag ik mezelf af wat ik hier doe bij dé (met alle respect) kankerfilm van het moment: ‘Komt een vrouw bij de dokter’. Heb ik niet genoeg aan mijn eigen ellende? Moet ik nu zo nodig keihard de confrontatie met mijn eigen verdriet aangaan? Misschien leidt het tot nieuwe slapeloze nachten? Maar mijn nieuwsgierigheid wint het…
Voor diegenen die het nog niet weten – ik kan het me haast niet voorstellen – ‘Komt een vrouw bij de dokter’ is het verfilmde boek van Kluun over Carmen die vecht tegen borstkanker. In de tussentijd gaat Stijn haar man vreemd. Zoiets doe je toch niet? Nee, inderdaad zoiets doe je niet, maar daarom is het direct het eerlijkste boek over kanker dat ik heb gelezen. Het beschrijft hoe kanker niet alleen de patiënt, maar vooral ook de omgeving tot wanhoop drijft en levens volkomen op zijn kop zet. Of zoals de trailer van de film zo treffend zegt: ‘En dan in één keer kanker…’
En dan in één keer kanker… Daar kan ik dus over meepraten. Het eerste ingehouden gehuil klinkt in de bioscoopzaal als Carmen, overtuigend en zonder vals sentiment gespeeld door Carice van Houten, te horen krijgt dat ze niet meer beter wordt. Ik huil niet. Niet omdat ik keihard ben of me afsluit van de werkelijkheid, maar het is zo anders en duizend keer rauwer als je zelf die boodschap krijgt. Op het witte doek is niet te vangen hoeveel emoties op dat moment koppeltje duikelen in je hoofd. Hoe je het liefst onmiddellijk keihard wilt wegrennen uit het ziekenhuis. Hoe je het liefst de arts een dreun op zijn schedel wilt geven… Het blijft een film. Het blijft voor mij emotioneel te ver van de werkelijkheid om er oprecht verdrietig van te worden. Ik heb het droog gehouden, zonder dat ik daar trots op ben
In de film ligt de focus te veel op het overspelige gedrag van Stijn (Barry Atsma). Terwijl Kluun in het boek juist zo treffend beschrijft hoe verscheurd Stijn is, hoe Stijn zich al rollebollend moeizaam een weg baant door die nieuwe en onwerkelijke kankerwereld. Seks en blote borsten zijn goed voor de kijkcijfers en psychologisch geneuzel niet. Wat meer diepgang had geen kwaad gekund.
Toch is de film absoluut de moeite van het bekijken waard. Al is het maar om het slot van de film. Carmen die Stijn op haar sterfbed verzoekt om vooral te blijven genieten. Dat is ook wat ik zou willen schreeuwen naar een aantal dames in de bios. Vooral blijven genieten van het leven, want voor je het weet is een avondje lekker janken verandert in een 24x7 kankeravontuur. Daar is geen doosje tissues tegen bestand. De boodschap van 'Komt een vrouw bij de dokter' is voor mij duidelijk. Geen ode aan de liefde, maar wel een grote ode aan het leven.
Voor diegenen die het nog niet weten – ik kan het me haast niet voorstellen – ‘Komt een vrouw bij de dokter’ is het verfilmde boek van Kluun over Carmen die vecht tegen borstkanker. In de tussentijd gaat Stijn haar man vreemd. Zoiets doe je toch niet? Nee, inderdaad zoiets doe je niet, maar daarom is het direct het eerlijkste boek over kanker dat ik heb gelezen. Het beschrijft hoe kanker niet alleen de patiënt, maar vooral ook de omgeving tot wanhoop drijft en levens volkomen op zijn kop zet. Of zoals de trailer van de film zo treffend zegt: ‘En dan in één keer kanker…’
En dan in één keer kanker… Daar kan ik dus over meepraten. Het eerste ingehouden gehuil klinkt in de bioscoopzaal als Carmen, overtuigend en zonder vals sentiment gespeeld door Carice van Houten, te horen krijgt dat ze niet meer beter wordt. Ik huil niet. Niet omdat ik keihard ben of me afsluit van de werkelijkheid, maar het is zo anders en duizend keer rauwer als je zelf die boodschap krijgt. Op het witte doek is niet te vangen hoeveel emoties op dat moment koppeltje duikelen in je hoofd. Hoe je het liefst onmiddellijk keihard wilt wegrennen uit het ziekenhuis. Hoe je het liefst de arts een dreun op zijn schedel wilt geven… Het blijft een film. Het blijft voor mij emotioneel te ver van de werkelijkheid om er oprecht verdrietig van te worden. Ik heb het droog gehouden, zonder dat ik daar trots op ben
In de film ligt de focus te veel op het overspelige gedrag van Stijn (Barry Atsma). Terwijl Kluun in het boek juist zo treffend beschrijft hoe verscheurd Stijn is, hoe Stijn zich al rollebollend moeizaam een weg baant door die nieuwe en onwerkelijke kankerwereld. Seks en blote borsten zijn goed voor de kijkcijfers en psychologisch geneuzel niet. Wat meer diepgang had geen kwaad gekund.
Toch is de film absoluut de moeite van het bekijken waard. Al is het maar om het slot van de film. Carmen die Stijn op haar sterfbed verzoekt om vooral te blijven genieten. Dat is ook wat ik zou willen schreeuwen naar een aantal dames in de bios. Vooral blijven genieten van het leven, want voor je het weet is een avondje lekker janken verandert in een 24x7 kankeravontuur. Daar is geen doosje tissues tegen bestand. De boodschap van 'Komt een vrouw bij de dokter' is voor mij duidelijk. Geen ode aan de liefde, maar wel een grote ode aan het leven.
]]>adminSlippertje2010-01-05T10:57:00+01:002010-01-05T10:57:00+01:00tag:pivotlog,2010:tussenons.5222009 ben ik geëindigd met een slippertje. Ik kan al moeilijk lopen als het niet glad is, maar nu de straten én vooral stoepen overal wit zijn, is lopen onmogelijk. Ik leun als ik loop te veel op mijn rechtervoet en dan glij ik dus op mijn kont. Dit wegglijden kwam maar een héél klein beetje doordat ik eigenwijs op hoge hakken liep. Sneeuw, hoge hakken, een luie voet: het is gewoon geen combi. Nu durf ik amper naar buiten, omdat ik last heb van het welbekende ik-ben-bang-dat-ik-op-mijn-hoofd-val-syndroom. Daarom mag van mij gewoon heel snel de dooi intreden. En lieve mensen wilt u allemaal uw stoep goed schoonmaken, dan kan ik weer veilig mijn huisje verlaten. Beloof ik dat ik mijn hoge hakken thuislaat.adminPositief2009-12-29T18:36:00+01:002009-12-29T18:36:00+01:00tag:pivotlog,2010:tussenons.5212004
Ik krijg het trieste bericht dat mijn paps ongeneeslijk ziek is. Gestart met dit weblog (een deel van het archief is inmiddels niet meer zichtbaar).
2005
Mijn vader sterft op vier juli op 56-jarige leeftijd.
2006
Ik beland op de intensive care met een hersentumor in mijn hoofd, door mij omgedoopt tot Mr. Tumor. Een te mooie naam voor zo’n lelijk ding. Kans op genezing is nul.
2007:
Jaar vol chemo, opkrabbelen en de moed erin houden.
2008:
Alleen maar positieve hersenscans, maar tot mijn verdriet word ik volledig arbeidsongeschikt verklaard en kan/mag ik niet meer fulltime werken.
2009:
Voor het eerst in mijn leven ben ik (suiker) tante. Mr. Tumor slaapt als een roosje.
2010 ???
Het mooie aan een nieuw jaar vind ik, dat het open is en dat ik het kan vullen met alle stoute en minder stoute plannen in mijn hoofd. In 2010 wil ik de positieve lijn van 2009 voortzetten, meer schrijven en vooral fotograferen, sporten en ik ga een miljoen winnen… Opdat iedereen het maar vast weet!
Allemaal een gelukkig nieuw en in alle opzichten rijk decennium toegewenst!2004
Ik krijg het trieste bericht dat mijn paps ongeneeslijk ziek is. Gestart met dit weblog (een deel van het archief is inmiddels niet meer zichtbaar).
2005
Mijn vader sterft op vier juli op 56-jarige leeftijd.
2006
Ik beland op de intensive care met een hersentumor in mijn hoofd, door mij omgedoopt tot Mr. Tumor. Een te mooie naam voor zo’n lelijk ding. Kans op genezing is nul.
2007:
Jaar vol chemo, opkrabbelen en de moed erin houden.
2008:
Alleen maar positieve hersenscans, maar tot mijn verdriet word ik volledig arbeidsongeschikt verklaard en kan/mag ik niet meer fulltime werken.
2009:
Voor het eerst in mijn leven ben ik (suiker) tante. Mr. Tumor slaapt als een roosje.
2010 ???
Het mooie aan een nieuw jaar vind ik, dat het open is en dat ik het kan vullen met alle stoute en minder stoute plannen in mijn hoofd. In 2010 wil ik de positieve lijn van 2009 voortzetten, meer schrijven en vooral fotograferen, sporten en ik ga een miljoen winnen… Opdat iedereen het maar vast weet!
Allemaal een gelukkig nieuw en in alle opzichten rijk decennium toegewenst!
]]>adminKerstpakket2009-12-15T11:27:00+01:002009-12-15T11:26:00+01:00tag:pivotlog,2010:tussenons.520Een van de weinige voordelen van Mr. Tumor is, dat ik hem te pas en te onpas overal de schuld van kan geven. Maak ik mijn badkamer schoon en stap ik tot twee keer toe in de emmer met sop: het is de schuld van Mr. Tumor. Raak ik 576 keer per dag mijn sleutels en mobiele telefoon kwijt: het is de schuld van Mr. Tumor. Is mijn banksaldo aan het eind van de maand bijna nul: het is de schuld van Mr. Tumor. Dankzij hem zit mijn haar slecht en dat moet natuurlijk gecompenseerd worden met een nieuwe, onverslijtbare trui van Fillippa K. Heb ik geen inspiratie om ‘leuke’ stukjes te schrijven, dan komt het doordat ik middenin een Mr-Tumor-verwerkingsproces zit en ik liever op de bank lig om naar koolmezen op een pindasnoer te kijken, dan dat ik achter mijn computer zit. Reageer ik zelf te weinig op blogs van anderen, idem dito
.
Nu is het bijna Kerst en is het natuurlijk Mr. Tumor’s schuld dat ik voor het derde jaar op rij geen kerstpakket krijg. Ik ben gewoon dol op kerstpakketten. Niet op de inhoud, maar op het verrassingseffect. Wie weet bevat het een weekend Parijs, of een diner in een sterrenrestaurant? Je weet het maar nooit... Als je het pakket haastig openscheurt, dan roep je uiteindelijk heel hard: ‘O wat leuk! Een koffiemok die Rudolph the Red-Nosed Reindeer speelt als je een slok neemt. Moet je kijken 162 pasteibakjes, één blikje Unox-ragout, kaarsen met Kerstmannen erop en espressokopjes in de vorm van gouden sneeuwballen. Dat heb ik altijd al willen hebben!’ De volgende dag fiets je keihard naar de tweede kans om met lichte tegenzin afstand te doen van je Rudolph-mok, maar wel met het idee dat je hiermee weer iets goeds hebt gedaan voor deze wereld. Er is vast iemand nog blijer met zo'n Rudolph-mok.
Als WIA’er heb ik gewoon geen recht op deze vorm van kerstplezier en stort ik me wederom op het online shoppen om mijn gevoel van teleurstelling te verdringen. Het gevolg: ik moet nogmaals Mr. Tumor de schuld geven van mijn winkeldriften. Die eikel heeft het ook altijd gedaan…
Speciale note voor Mr. Tumor: Schat, ik bedoel het bovenstaande niet verkeerd, maar soms lucht schelden gewoon even op. Begrijp je dat?
.
Nu is het bijna Kerst en is het natuurlijk Mr. Tumor’s schuld dat ik voor het derde jaar op rij geen kerstpakket krijg. Ik ben gewoon dol op kerstpakketten. Niet op de inhoud, maar op het verrassingseffect. Wie weet bevat het een weekend Parijs, of een diner in een sterrenrestaurant? Je weet het maar nooit... Als je het pakket haastig openscheurt, dan roep je uiteindelijk heel hard: ‘O wat leuk! Een koffiemok die Rudolph the Red-Nosed Reindeer speelt als je een slok neemt. Moet je kijken 162 pasteibakjes, één blikje Unox-ragout, kaarsen met Kerstmannen erop en espressokopjes in de vorm van gouden sneeuwballen. Dat heb ik altijd al willen hebben!’ De volgende dag fiets je keihard naar de tweede kans om met lichte tegenzin afstand te doen van je Rudolph-mok, maar wel met het idee dat je hiermee weer iets goeds hebt gedaan voor deze wereld. Er is vast iemand nog blijer met zo'n Rudolph-mok.
Als WIA’er heb ik gewoon geen recht op deze vorm van kerstplezier en stort ik me wederom op het online shoppen om mijn gevoel van teleurstelling te verdringen. Het gevolg: ik moet nogmaals Mr. Tumor de schuld geven van mijn winkeldriften. Die eikel heeft het ook altijd gedaan…
Speciale note voor Mr. Tumor: Schat, ik bedoel het bovenstaande niet verkeerd, maar soms lucht schelden gewoon even op. Begrijp je dat?
]]>adminMexicaanse griep II2009-12-03T09:30:00+01:002009-12-03T09:30:00+01:00tag:pivotlog,2010:tussenons.519Ik ga vanmiddag niet voor prik II en dat voelt heerlijk rebels. Als iedereen in België, maar één prik hoeft, dan hoef ik er ook maar één. Toch? Of ben ik nu een te eigenwijze Hollander die iets te gemakkelijk met haar toch al wankele gezondheid omgaat?adminEn nu nog in de tuin...2009-02-13T10:50:00+01:002009-02-13T10:50:00+01:00tag:pivotlog,2010:tussenons.481
]]>adminStrand2009-01-13T15:27:00+01:002009-01-13T15:27:00+01:00tag:pivotlog,2010:tussenons.472
]]>adminWaar is de zon?2009-01-06T12:18:00+01:002009-01-06T12:17:00+01:00tag:pivotlog,2010:tussenons.469
]]>adminLight2008-11-05T10:27:00+01:002008-11-05T10:27:00+01:00tag:pivotlog,2010:tussenons.458
]]>adminIk steun Pink Ribbon...2008-10-06T09:48:00+01:002008-10-06T09:42:00+01:00tag:pivotlog,2010:tussenons.453Het nieuwe magazine, met het thema Vivre, is nu te koop! Klik op het logo voor meer info.
Het nieuwe magazine, met het thema Vivre, is nu te koop! Klik op het logo voor meer info.
]]>adminBlaadjes vallen2008-10-01T21:46:00+01:002008-10-01T21:46:00+01:00tag:pivotlog,2010:tussenons.451
]]>adminTwee2008-09-03T09:02:00+01:002008-09-03T09:02:00+01:00tag:pivotlog,2010:tussenons.442
]]>adminWith love2008-07-30T10:56:00+01:002008-07-30T10:56:00+01:00tag:pivotlog,2010:tussenons.432
]]>adminMaak mij blij!2008-07-26T12:21:00+01:002008-07-26T12:19:00+01:00tag:pivotlog,2010:tussenons.430Stichting STOPhersentumoren.nl is genomineerd voor een prijs van het 3FM Fonds. Het gaat om een bedrag van € 50.000 euro dat o.a. wordt besteed aan onmisbaar onderzoek. Klik hier als je jouw stem wilt geven. En hierom (o.a.) heb ik gestemd. Thanks!Stichting STOPhersentumoren.nl is genomineerd voor een prijs van het 3FM Fonds. Het gaat om een bedrag van € 50.000 euro dat o.a. wordt besteed aan onmisbaar onderzoek. Klik hier als je jouw stem wilt geven. En hierom (o.a.) heb ik gestemd. Thanks!
]]>adminFlessenpost2008-07-16T19:59:00+01:002008-07-16T19:59:00+01:00tag:pivotlog,2010:tussenons.427
]]>admin
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>