¶ §

Stop schelden met kanker?

Sommige voetbalsupporters schelden graag een scheidsrechter uit voor vuile kankerlijer. Dat vinden ze stoer. Ik iets minder, maar ik begrijp wel dat het lekker scheldt. Het klinkt gewoon beter dan vuile keelontstekingpatiënt of smerige meervoudige-beenbreuk-mijnheer. Dat het voor kankerpatiënten onnodig kwetsend is, staan ze in het heetst van de strijd gewoon niet stil.

Een groep van 16 voetbalsupporters met een stadionverbod vanwege kwetsende spreekkoren, moet nu als alternatieve straf met kankerpatiënten praten over hun ziekte. Briljant idee. Dan nodig ik zo’n puisterig jochie van zeventien uit, laat ik hem Wesley noemen, voor een kopje thee en moet ik hem uitleggen dat kanker heel vervelend is. Dat je er dik van wordt. Dat je er kaal van wordt. Dat je er kotsmisselijk van wordt en dat je er zelfs dood aan kan gaan. Dat het daarom niet zo leuk is om iemand voor ‘kankerlijer’ uit te maken. Het kan kwetsend zijn…

Wesley hoort mij ondertussen aan, gooit een extra schep suiker in zijn thee, speelt ongeïnteresseerd met zijn -sleutelhanger in de vorm van een voetbalshirt en kijkt elke vijf minuten op zijn horloge. Na een half uurtje wiebelen op zijn stoel gaat hij weg. Weinig onder de indruk van mijn verhaal. Als hij buiten is, stuurt hij direct een SMS naar hooligan-vriend Kevin. ‘Die kankertrut had niet eens cola in huis, maar ik ben nu mooi van mijn stadionverbod af LOL. Vanavond voetbalplaatjes ruilen?’

De gesprekken met patiënten zoals ik, zullen niet helpen. Jongens als Wesley zijn meelopers. Ze hebben gewoon geen idee waar ze het over hebben. Bovendien hoeven ze niet bang te zijn voor nare dingen als hersentumoren. Simpelweg omdat ze geen hersens hebben. Het kwetst mij daarom niet persoonlijk. Ik denk alleen maar: stomme ‘keelontstekinglijers’ ooit komt de dag dat je écht begrijpt wat je roept en dan krijg je spijt als haren op je domme hoofd. En in de tussentijd sta ik er mijlenver boven. Voor mij de enige en beste manier om hiermee om te gaan. ¶ §

Kort bericht van Mister T.

Lieve Maaike,

Het is hoog tijd dat je iets van mij hoort. Ik wil je namelijk iets duidelijk maken: je hoeft je niet te schamen, omdat je op dit moment nog steeds niet kunt werken. Je leven delen met mij is, zoals jij heel goed weet, meer dan een fulltime baan. Een behoorlijk complexe klus om te klaren.

Ik weet dat je het vreselijk vindt, maar die tientallen epileptische plaagstootjes per dag zijn nodig om je te laten weten dat ik - je liefhebbende Mister Tumor - er nog steeds ben voor je. Zo zorg ik ervoor dat jij mij gewoon niet vergeet. Als dat betekent dat ik me egoïstisch moet opstellen, dan is dat maar zo. Ik kan het gewoon niet laten, elke keer als jij je pijlen op iets of iemand anders richt, komt de jaloerse Mister Tumor in mij naar boven. Een Mister Tumor die niet wil dat jij nieuwe dingen uitprobeert. Een Mister Tumor die niet toestaat dat jij doet alsof er niets aan de hand is en jou de dunne draad van je leven niet laat oppakken. Dat is voor mij dan weer een fulltime baan, want meid wat heb jij soms véél energie…

Als je door de stad fietst met de wind door je haren (het is weer lang hé) dan slaag ik er totaal niet in om je aandacht op te eisen. Dan is jouw ‘joie de vivre’ te sterk voor mij. Op zulke momenten ben ik bang dat ik me gewonnen moet geven. Maar een andere keer lukt het mij toch vrij makkelijk om in te breken in jouw gedachten. Ik hoef dan niet eens een bivakmuts op te zetten, je inbraakalarm werkt niet altijd even effectief. Ik sluip stiekem binnen als je achter je computer je weblog bijwerkt, dan kan ik het gewoon niet hebben dat jij jouw tijd niet aan mij besteedt. Vervolgens blaas ik honderden ballonnen op in je hoofd, zodat jij niet meer helder kunt denken en alle inspiratie en goed geformuleerde zinnen afmarcheren als een leger uit de woestijn. En dan snap ik best dat je boos wordt en je machteloos voelt. Dat je mij de schuld geeft van je gebrek aan productiviteit. Als ik in jouw schoenen zou staan, dan zou ik waarschijnlijk precies hetzelfde reageren. Daarom wil ik dat je één ding goed onthoudt: ik val je niet lastig om jou te pesten. Dat doe ik omdat je de belangrijkste persoon in mijn leven bent en ik bij je wil zijn.

Toch weet ik dat jij ook een eigen leven hebt. Dat je echt wel een keer alleen de tafel kunt dekken of een brood kunt kopen. Als jij maar leert accepteren dat ik nu een essentieel deel van je leven uitmaak. Dan creëren we allebei wat meer rust in ons hoofd. Tot slot, mensen die vinden dat jij té lui bent en niet genoeg je best doet, kom ik persoonlijk een schop onder hun kont geven. Ik ben en blijf een behoorlijk agressief manneke. Ook al doe ik nog zo mijn best om op de achtergrond te blijven. Ze moeten wel van mijn meisje afblijven.

Dikke kus,
Mister Tumor ¶ §

Bijna poëzie

Het zou wel leuk zijn
als ik bij het naar buiten kijken
gewoon geen sneeuw meer zou zien.