2004
Ik krijg het trieste bericht dat mijn paps ongeneeslijk ziek is. Gestart met dit weblog (een deel van het archief is inmiddels niet meer zichtbaar).
2005
Mijn vader sterft op vier juli op 56-jarige leeftijd.
2006
Ik beland op de intensive care met een hersentumor in mijn hoofd, door mij omgedoopt tot Mr. Tumor. Een te mooie naam voor zo’n lelijk ding. Kans op genezing is nul.
2007:
Jaar vol chemo, opkrabbelen en de moed erin houden.
2008:
Alleen maar positieve hersenscans, maar tot mijn verdriet word ik volledig arbeidsongeschikt verklaard en kan/mag ik niet meer fulltime werken.
2009:
Voor het eerst in mijn leven ben ik (suiker) tante. Mr. Tumor slaapt als een roosje.
2010 ???
Het mooie aan een nieuw jaar vind ik, dat het open is en dat ik het kan vullen met alle stoute en minder stoute plannen in mijn hoofd. In 2010 wil ik de positieve lijn van 2009 voortzetten, meer schrijven en vooral fotograferen, sporten en ik ga een miljoen winnen… Opdat iedereen het maar vast weet!
Allemaal een gelukkig nieuw en in alle opzichten rijk decennium toegewenst!
Een van de weinige voordelen van Mr. Tumor is, dat ik hem te pas en te onpas overal de schuld van kan geven. Maak ik mijn badkamer schoon en stap ik tot twee keer toe in de emmer met sop: het is de schuld van Mr. Tumor. Raak ik 576 keer per dag mijn sleutels en mobiele telefoon kwijt: het is de schuld van Mr. Tumor. Is mijn banksaldo aan het eind van de maand bijna nul: het is de schuld van Mr. Tumor. Dankzij hem zit mijn haar slecht en dat moet natuurlijk gecompenseerd worden met een nieuwe, onverslijtbare trui van Fillippa K. Heb ik geen inspiratie om ‘leuke’ stukjes te schrijven, dan komt het doordat ik middenin een Mr-Tumor-verwerkingsproces zit en ik liever op de bank lig om naar koolmezen op een pindasnoer te kijken, dan dat ik achter mijn computer zit. Reageer ik zelf te weinig op blogs van anderen, idem dito
.
Nu is het bijna Kerst en is het natuurlijk Mr. Tumor’s schuld dat ik voor het derde jaar op rij geen kerstpakket krijg. Ik ben gewoon dol op kerstpakketten. Niet op de inhoud, maar op het verrassingseffect. Wie weet bevat het een weekend Parijs, of een diner in een sterrenrestaurant? Je weet het maar nooit... Als je het pakket haastig openscheurt, dan roep je uiteindelijk heel hard: ‘O wat leuk! Een koffiemok die Rudolph the Red-Nosed Reindeer speelt als je een slok neemt. Moet je kijken 162 pasteibakjes, één blikje Unox-ragout, kaarsen met Kerstmannen erop en espressokopjes in de vorm van gouden sneeuwballen. Dat heb ik altijd al willen hebben!’ De volgende dag fiets je keihard naar de tweede kans om met lichte tegenzin afstand te doen van je Rudolph-mok, maar wel met het idee dat je hiermee weer iets goeds hebt gedaan voor deze wereld. Er is vast iemand nog blijer met zo'n Rudolph-mok.
Als WIA’er heb ik gewoon geen recht op deze vorm van kerstplezier en stort ik me wederom op het online shoppen om mijn gevoel van teleurstelling te verdringen. Het gevolg: ik moet nogmaals Mr. Tumor de schuld geven van mijn winkeldriften. Die eikel heeft het ook altijd gedaan…
Speciale note voor Mr. Tumor: Schat, ik bedoel het bovenstaande niet verkeerd, maar soms lucht schelden gewoon even op. Begrijp je dat?¶§
Mexicaanse griep II
Ik ga vanmiddag niet voor prik II en dat voelt heerlijk rebels. Als iedereen in België, maar één prik hoeft, dan hoef ik er ook maar één. Toch? Of ben ik nu een te eigenwijze Hollander die iets te gemakkelijk met haar toch al wankele gezondheid omgaat?
