¶ §

Mexicaanse griep

‘Misschien kun je toch maar beter een Mexicaanse griepprik halen’, zei de neuroloog. Daar was ik het niet mee eens. Niet omdat ik bang was om met behulp van het vaccin via minuscuul kleine microchips gechipt te worden door buitenaardse wezens, of omdat ik bang was te eindigen als het hyperactieve zusje van Speedy Gonzalez, maar omdat ik schoon genoeg heb van alles wat te maken heeft met naalden en dokters. De neuroloog was onverbiddelijk, Zo’n prikje kon er ook nog wel bij, vond hij. ‘Mexicaanse griep is niet goed voor mensen met lichte epilepsie, hersentumoren enzovoort, het kan er erger door worden.’

En zo belandde ik in een hele lange rij met heel veel vijftigplussers en voor het eerst in drie jaar lang reizen door kankerland vond ik mezelf een kneus. Ik hoorde niet thuis in die lange rij mensen met grijze haren, steunkousen en bloemetjesjurken. Ik hoorde thuis in een rij met jonge moeders, een rij met jonge carrièrevrouwen of desnoods een rij met wereldreizigers. Maar nu stond ik daar met kromgebogen schouders in een rij met soortgenoten die niet aanvoelden als soortgenoten. Een kind op het strafbankje. Voor de gelegenheid had het medisch centrum een paar met sombrero’s gemutste Mexicaanse mariachis ingehuurd om het prikken wat op te leuken... En terwijl de mariachis ayayayayay canta no IIora (zingen en niet huilen) inzetten, wist ik dat ze gelijk hadden, maar voelde ik het niet.

En nu moet ik nog een herhalingsprik halen ook...