¶ §

Vrouw op lelijk bankje II

Ik fiets naar het centrum over de Moespot, het fiets- en wandelpad dat langs het lelijke bankje loopt. Eerst nog langzaam, maar na honderd meter draai ik de pedalen wat sneller rond. Aan mijn rechterhand ligt het verpleegtehuis en ik word liever niet geconfronteerd met het verpleegtehuis. Elke keer als ik er langs fiets, besef ik dat ik er zelf had kunnen liggen, als de neurochirurg zijn werk niet goed had gedaan bij het elimineren van Mister Tumor. Een milliliter te veel of te weinig tumorweefsel wegsnijden kan in het geval van een hersentumor catastrofale gevolgen hebben. Dan had ik misschien wel nooit meer kunnen lopen, of erger. Daar denk ik dus liever niet aan. Ik fiets graag een eindje om, om mijn gedachten op een zijspoor te brengen. Maar vandaag niet. Ik fiets rechtdoor en fluit een liedje van Jodie Bernal off all people, want het is bijna november en nog zestien graden buiten. Dat is een zomers liedje waard. Zelfs een slecht zomers liedje. En dan zie ik haar: de vrouw van het lelijke bankje zonder fiets met fietstassen.

De vrouw van het lelijke bankje is niet alleen, maar samen met een andere vrouw. Het zou haar zus kunnen zijn: zelfde motoriek, zelfde ferme stappen, zelfde plooirok, zelfde regenjas. Ze komen uit de poort van het verpleegtehuis en praten zachtjes. Opeens heb ik het vermoeden dat de man van de vrouw van het lelijke bankje (volgt iedereen het nog) in het verpleegtehuis is opgenomen. Ze heeft hem zojuist opgezocht met haar, of misschien is het zijn zus. En nu gaat ze naar huis. Mogelijk een tweeondereenkap bij mij in de buurt. Het huis is pijnlijk leeg zonder haar echtgenoot van wie ze elke dag afscheid moet nemen, zijn geruite pantoffels onder de kapstok confronteren haar telkens weer met zijn afwezigheid. Ze geeft de eenzaamheid dus echt een smoelwerk, denk ik. Maar als ik een uurtje later terugfiets, zie ik haar samen met de andere vrouw op het lelijke bankje met een thermosfles koffie tussen hen in. Of geeft ze toch de genieter een gezicht? Ik weet het niet meer. Als ik de volgende keer tijd heb, zal ik het vragen. ¶ §

Knijpflessen behoren tot het plastic afval, Schatje!

Zo, ik was weer veel te lang weg en ditmaal is het niet mijn schuld. En dat terwijl ik best wel veel te vertellen heb. Over mijn nichtje Linde die heel erg vrolijk wordt van liedjes van Frans Duijts (geen commentaar) . Over mijn nieuwe val van de fiets, waardoor ik bijna net zo vaak val als de banken in ons land en dat vind ik persoonlijk best stom. Over het mysterie rondom de vrouw op het bankje, dat ik deels heb ontrafeld. Over mijn garderobeprobleem dat een dag na mijn 35e verjaardag spontaan is ontstaan. Over het nieuwe boek van Carlos Ruiz Zafón waar ik maar niet doorheen kom. Over Il y a longtemps que je t'aime: één van de mooiste films die ik de laatste tijd heb gezien. Over de boom voor mijn huis die bladeren heeft in de kleur van warme croissantjes en de luchtbelletjes in mijn verwarming die tinkelen als ijsblokjes in een glas, maar ik was gewoon te druk met Afval Scheiden.

Het regionale afvalbedrijf heeft bedacht dat ik mijn plastic afval apart moet aanleveren. Daarvoor heb ik een speciale plastic zak gekregen waar met gemak een ouderwetse breedbeeldtelevisie in gaat. De zak past op geen enkele manier in mijn keuken, maar daar heeft het afvalbedrijf een oplossing voor bedacht. ‘Hang hem aan een haakje in de schuur’, staat in de bijgeleverde instructiefolder. Briljante oplossing, want dan moet ik vier trappen op en af. Maar dat is niet het grootste probleem. Het grootste probleem is wat er in de zak moet: tamponwikkels, oude legoblokken, blisters, lege flessen afwasmiddel, knijpflessen Heinz tomatenketchup, maar dan wel het liefst schoon en zonder stickers. Stickers zijn van papier en moeten weer in de papierbak om bomen te besparen. En zo gaat het maar door.

Het kost overigens 35 liter water om een ketchupfles schoon te spoelen, maar het belang van het plastic inzamelen gaat kennelijk boven efficiënt waterbeheer. Als de zak vol is. , moet ik hem zelf naar de supermarkt sjouwen en hem in een speciale container gooien. Helaas is die container bijna altijd vol, waardoor er in de sloot naast de supermarkt nu, als tropische eilandjes, diverse zakken met plastic drijven die niemand eruit vist. Het plastic verdwijnt alsnog in de natuur.

Maar het kan nog erger: van het ingezamelde plastic afval worden uiteindelijk geen onverwoestbare plastic Tupperware bakjes gemaakt die meegaan tot in de lengte van dagen, waaruit de achterkleinkinderen van nichtje Linde over een jaartje of honderd nog hun magnetronmaaltijd kunnen eten. Nee er worden onder andere fleecetruien van gemaakt.

Fleecetruien…

Fleecetruien zijn best wel lekker warm op wintersport, maar verder ontzettend lelijk en ik woon niet in Zwitserland. Het liefst zie ik ze vandaag nog uit het straatbeeld verdwijnen. Dus heb ik besloten dat ik mijn plastic gewoon recalcitrant in de afvalbak gooi tussen de spaghettiresten van gisteren.
Duizendmaal SORRY nichtje Linde dat jouw achterkleinkinderen later moeten opgroeien in een leefomgeving die ernstig is vervuild door mijn tamponwikkels, maar daar is tegen die tijd vast wel een passende oplossing op gevonden. Om het goed te maken heb ik wel een Nee/Nee-sticker op mijn brievenbus geplakt. Doe ik toch nog iets. ¶ §

Tijd vliegt

‘Het nare is dat die tijd nooit meer terugkomt’, zeg zei S. een paar weken geleden tegen mij. ‘Soms krijg ik daar zo’n onprettig gevoel van. Ik weet niet wat het is.’ ‘Heimwee’, antwoordde ik. ‘Dat is ook een vorm van heimwee. Een verlangen naar iets wat voorbij is. Iets wat nooit meer terugkomt.’

Een dag na mijn 35e verjaardag (afgelopen dinsdag) moet ik opeens weer denken aan mijn gesprekje met S. We hadden het over tienermeisjes zonder eigen identiteit. Meisjes die allemaal dezelfde Ugg’s en skinny jeans dragen en standaard een verveelde uitdrukking op hun gezicht hebben. Even zagen we onszelf weer lopen zo’n twintig jaar eerder. Geen Uggs, maar wel Allstars aan de voetjes, een strakke Levi’s 501 om de billen, gecombineerd met een lamswollen trui van Benetton. De toekomst lag nog open en zorgen werden in mijn geval gedomineerd door een slecht rapportcijfer voor Frans. En toch was het leven complexer dan ooit.

Ook meisjes die opgaan in de massa worden volwassen. ‘Voor je het weet ben je moeder’ net als ik, zei S. ‘Of ziek’, zei ik. Daar waren we even stil van… Misschien omdat het gisteren leek dat we over het schoolplein slenterden met een rugtas over de schouders. De dagen gingen toen nog achteloos voorbij. Het is misschien maar goed ook dat de tijd zo introvert is en liever alles voor zichzelf houdt. Door het leren van kleine obstakels uit het verleden, zijn we nu de grotere de baas. Zelfs als de tijd in een losbandige bui wel de toekomst wat concreter maakt.