Vlakbij mijn huis staat een bankje. Het is geen mooi bankje. Ik vind het zelfs een bloedlelijk bankje. Als je op het bankje plaatsneemt, kijk je uit op een fietspad, een nogal drukke weg en een kleine parkeerhaven. Daar staat ook een bord met een stadsplattegrond. Soms stopt er een vrachtwagen of een verdwaalde personenauto met een grijze bestuurder zonder tomtom die de weg wil weten. Veel meer is er niet te zien vanaf het bankje. Het had twintig meter verderop moeten staan, dan zou het uitkijken op een sloot waar soms zwanen zwemmen en een vrouwtjesreiger sierlijk langs het water paradeert, alsof zij een zestienjarig meisje is dat voor het eerst in een nieuwe bikini over het strand van LLoret de Mar wandelt. Maar vanaf het bankje kun je dit allemaal niet zien. Vanaf het bankje is er niet meer te zien dan auto’s en kinderen die over het fietspad rijden. Ik vind het uitzicht saai en onooglijk.
Toch zit er, zodra de zon schijnt, heel vaak een vrouw van een jaar of zestig op het bankje. Onbeweeglijk met haar gezicht naar de zon gekeerd. Ze heeft een bril op en een regenjas aan. Naast haar staat haar fiets op de standaard. Aan de bagagedrager hangen twee verschoten fietstassen slap naar beneden. Ik meen mij te herinneren dat zij daar een jaar geleden nog vaak met een (haar?) man zat, maar nu is zij altijd alleen. Elke keer als ik de vrouw zie, vraag ik mezelf twee dingen af. Geeft zij de genieter een gezicht? Of de eenzame een smoelwerk?
¶§
Kinderstemmen
Gelukkig, ze bestaan nog, de boze buurmannen
Vorige week zag ik een boze mijnheer op tv. Nu zie ik wel vaker boze mensen op tv, bijvoorbeeld de moeder van Jantje Smit, maar dit boze schepsel was wel héél speciaal. Ik moest zelfs de hele week aan hem denken, meer nog dan aan de gestolen konijnenbontjes op het bed. van Jantje Smit. Dus het was vrij ernstig. De boze man wilde ongestoord oud worden in zijn luxueuze woning in het Haagse Statenkwartier, niet de minste buurt. En plotseling kwam er een basisschool achter zijn huis. Zo’n vreselijk gebouw met een schoolplein. Dat vond de boze mijnheer niet leuk, want de kinderen op het schoolplein maakten veel te veel herrie. Ongestoord nóg ouder worden kon hij wel vergeten en dus zou hij het liefste geluidsschermen plaatsen op het plein, zoals langs de rijksweg. Dat vond de school niet zo’n goed idee. Daarom heeft de boze mijnheer de school aangeklaagd, maar de rechtszaak verloren. En nu is de boze mijnheer nog bozer. Zo boos dat ik hem beter de woedende mijnheer kan noemen. De woedende mijnheer laat het er niet bij zitten en gaat in hoger beroep.
Door deze mijnheer moest ik denken aan de boze mijnheer die vroeger bij ons in de straat woonde. Die boze mijnheer had een rode Suzuki die hij acht keer in de week moest wassen (op zondag twee keer) en dan mochten wij niet voetballen. Stel je voor dat er een voetbal op de brandschone Suzuki zou komen, dan zou zijn wereld instorten. Door dit voetbalverbod werd de boze mijnheer het mikpunt van pesterijen. We legden met een schepje verse hondendrollen voor zijn deur, zetten 217 keer per dag zijn tuinhekjes wagenwijd open, we stopten stapels oude kranten door zijn brievenbus, het liefst gevolgd door brandende lucifers en schreven met stoepkrijt dingen op de weg als: Marie (de vrouw van de boze mijnheer) heeft net zo’n dikke kont als een nijlpaard. Dat vonden wij dan erg grappig. En wie het aandurfde om belletje te lellen bij de boze mijnheer was de held van de straat, want misschien zou hij naar buiten komen en met een mitrailleur je kop eraf schieten. Met de boze mijn heer wist je het maar nooit. Had hij ons bruut genegeerd, dan was de lol lang niet zo groot geweest. Ook hij was een volhardend mens, het voetbalverbod bleef van kracht tot ver in het jaar 2.000 en de pesterijen hielden aan.
Ik heb daarom een paar tips voor de boze mijnheer uit Den Haag. Stop met zeuren, zeuren, zeuren. Negeer de kinderen gewoon. Wees blij en dankbaar dat u in zo’n mooi huis woont. Wees blij en dankbaar dat u oud bent geworden. Wees blij en dankbaar dat u zich geen zorgen hoeft te maken over bijvoorbeeld een tumor in uw hoofd. Wees blij en dankbaar dat u leeft. Wees blij en dankbaar dat Yolanthe uw konijnenbontjes ongemoeid heeft gelaten. Onthoud dat irritaties groeien als het eenmaal irritaties zijn. En als al die kinderstemmen u toch nog te veel worden? Maak dan een wandelingetje naar zee. Het strand is bij u om de hoek. Of kunnen uw trommelvliezen het geluid van de bulderende golven ook niet aan? Tot slot: mochten er bij thuiskomst wat uitwerpselen voor uw voordeur liggen… het was niet de poedel van de buren.
Die dikke dongels doen gewoon geen zaken met vrouwen
Het is natuurlijk niet helemaal fair om de nieuwe laptop, alias Alberto, overal de schuld van te geven. In dit geval kon Alberto helemaal niets doen aan de oorzaak van mijn internetloosheid. Oké, wel een beetje dan, want door zijn besturingssysteem functioneerde mijn modem niet meer, maar daar was wat aan te doen. Switchen van provider . En juist daar ging het mis. Ik kon na de switch het internet niet meer op.
De nieuwe internetleverancier gaf de schuld aan de oude en ik ook, omdat de oude de dongel heeft bedacht en wie zoiets irritants bedenkt, en dan met name de reclamecampagne er rondom, kan niet veel goeds in de zin hebben. Maar toen ik uiteindelijk het brein achter de dongel belde, ontkenden ze dat er iets aan de hand was. Ook na 798 telefoontje hielden ze zich van de domme. Daarna belde zwager J. slechts één keer en gaven ze direct toe dat er een storing op de lijn zat. Binnen 24 uur was het probleem opgelost. Die dikke dongels doen dus geen zaken met vrouwen. Het is maar goed dat ik afscheid van ze heb genomen. En nu ben ik eindelijk officeel geswitcht. Dat voelt best raar, officieel geswitcht zijn, maar daar zal ik verder niet over zeuren. Want ik heb natuurlijk helemaal geen reden om te zeuren. Ik dans al dagenlang vrolijk in de rondte vanwege de goede scanuitslag. Daar brengt zo’n internetverbinding geen verandering in. Daarom om het goed te maken dit liedje. Over vreugdedansjes gesproken.
¶§
puntje puntje puntje
Vraag maar even niet hoe het met mijn internetverbinding gaat...
¶§
Taart voor mister Tumor
Nog steeds geen tumorgroei in mijn hoofd! Na drie jaar alleen maar hersens te zien (hoe kan het ook anders). En ik kan weer even opgelucht adem halen. Want negen dagen wachten op zo'n uitslag duurt vre-se-lijk lang. Dan even iets anders... De nieuwe internetverbinding is pas vanaf 6 juli actief. Een week later dan was afgesproken. Tot snel dus, maar nu ga ik eerst taart eten en champagne drinken. Tot slot: Mr. Tumor bedankt dat je je zo prima aan onze afspraken hebt gehouden!
