¶ §

Vanaf nu...

mag iedereen mij officieel tante Maaike noemen...

Wat doe ik nou weer hier. Ik had toch pauze… Dat klopt. Ik ben dan ook niet online om te zeggen dat het zo fijn is dat de zon schijnt… Maar om te vertellen dat eerste paasdag, twee weken voor de uitgerekende datum, mijn lieve nichtje Linde is geboren. Ze is vijf pond en nog geen 45 centimeter, maar helemaal gezond. Ook met zusjelief is alles prima. Foto volgt. Tot later!

¶ §

Vlieg!

Af en toe zijn de twijfels sterker dan de daadkracht. Hoewel ik bijna niet zonder dit blog kan, kan dit blog best even zonder mij. Mister Tumor slaapt, maar houdt mij desondanks altijd bezig. Ik red me uit zijn greep door mijn relatie met hem tot in de kleinste details te beschrijven, maar het is op dit moment niet genoeg om me te bevrijden van de angst en eenzaamheid die continu als twee trouwe vogeltjes op mijn schouder zitten. Ik neem even pauze. Tot begin mei, tenzij er eerder belangrijk nieuws is. ¶ §

Zomersproetje in de winter

Even smokkelen met iets ouds

Sinds ik ziek ben, ben ik anders gaan denken over geluk. Tenminste dat dacht ik. Want in februari 2003, dus voor de geboorte van mijn blog, schreef ik onderstaande column - 'Zomersproetje in de winter' - voor een wedstrijd van Top Santé. En misschien ben ik wel helemaal niet veranderd…

Voor de eerste keer dit jaar is het koud. Echt koud. En juist vanavond moet ik met de bus mee. Mijn auto is stuk. Ik heb net Spaanse les gehad. De taal die gesproken wordt in landen waar warmte en passie heersen, klinkt vreemd bij vrieskou. Bij de bushalte staat verder niemand. Door wat op en neer te springen, probeer ik het warm te krijgen. Totdat de bus verschijnt. Wanneer ik instap, beginnen mijn handen vrijwel direct te tintelen. Afgezien van een ouder stel en een paar studenten ben ik de enige passagier. Niet vreemd. Wie gaat er nu de straat op met dit weer?

De bus stopt Er stapt een jongen in. Hij heeft een dikke jas aan en een ijsmuts op. Heel slim. Zodra de temperatuur onder de nul graden daalt, hoef je geen modepopje te zijn. We rijden verder en opeens zie ik het… De jongen straalt, zijn ogen glimmen, zijn gezicht lacht. Zijn hele uitstraling heeft een magnetiserende uitwerking op mij. Hij vangt mijn blik en zegt: ‘Ik realiseer me net dat het leven zo mooi kan zijn, als je maar wilt.’ ‘En ik realiseer me net dat ik al tijden iemand zo gelukkig heb gezien’, antwoord ik. Verder zwijgen we. Mijn halte komt in zicht. Ik druk op de knop om de bus te laten stoppen en stap uit. De jongen blijft zitten. Onze wegen zullen elkaar nooit meer kruisen. Ik reis immers zelden met het open baar vervoer.

Uren later ben ik nog in een roes. Slapen lukt niet. Hoe kan iemand die ik niet ken zoveel indruk op mij maken? Er is maar een antwoord mogelijk: het lot wil het zo. De laatste weken ging het niet zo lekker met me. Moe, lusteloos, weinig energie. De eerste tekenen van een winterdipje. En dan opeens opent zo maar iemand mijn ogen. ‘Het leven kan zo mooi zijn als je maar wilt.’ Deze woorden zijn zo ontzettend waar. Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen geluk. Met die gedachte val ik in slaap. De volgende dag word ik vrolijk wakker. Blijf de hele dag ook vrolijk. Ik bel vriendinnen, maak afspraken, doe met plezier de afwas en eindelijk die vervelende administratie. Wat is het heerlijk om je goed te voelen! Vandaag, maar ook morgen en overmorgen. Hij is het zonnetje dat ik net even nodig had. Daar kan geen lichttherapie of tropische vakantie tegenop. Ik gun iedereen zo’n zomersproetje in de winter.

De column hoorde bij de beste vijf, werd geplaatst, maar won niet Daarom plaats ik hem nog maar een keer hier en ook omdat ik even last heb van een writers block! ¶ §

Una giornata particolare - deel 2

14.30 uur – Ik probeer een boek te lezen: De Eenzaamheid van de priemgetallen van Paolo Giordano (zo’n achternaam wil ik ook wel), maar mijn concentratievermogen laat het afweten. Ik denk dat ik het maar mee naar Spanje neem.

16.30 uur – Even naar de supermarkt om de hoek, omdat ik de helft ben vergeten. Natuurlijk, hoe kan het ook anders. Helaas moet ik wel weer met de trap naar beneden en boven wat energie kost. Onderweg leeg ik mijn brievenbus. Het verpleeghuis om de hoek vraagt vrijwilligers via een folder. Misschien is het iets voor mij? Ik vind het eng om nieuwe afspraken te maken, omdat ik niet weet of ik me eraan kan houden.

16.45 uur – Ik bel zusjelief, maar ze neemt niet op. Misschien is ze naar het ziekenhuis voor de bevalling. Dat zou dan wel drie weken te vroeg zijn. Volgens mij kun je ook plaatsvervangend zenuwachtig zijn als het gaat om de geboorte van een neefje/nichtje (ik verklap het natuurlijk nog steeds niet).

17.30 – Pasta en de broccoli koken die door de salade moet. Verder alle overige ingrediënten in een schaal gooien en de dressing maken. E. zorgt zelf voor het hoofdgerecht (kipfilet uit de oven) en dus hoef ik verder niets meer te doen. Bovendien kun je amper met twee mensen in mijn miniatuurkeuken staan. Daarom is het ook praktischer op deze manier. Herman de Blijker zou er bijvoorbeeld niet inpassen. Dat is ook wel weer een beetje jammer.

18.00 uur – E. heeft mijn keuken in beslag genomen (ze lijkt niet op Herman hoor). Het eten smaakt natuurlijk heel goed… Gelukkig is alles al klaar, want de vermoeidheid is me nu echt de baas. Aan het begin van de avond is mijn energie verdwenen. Doe ik ’s avond iets intensiefs gepland, dan moet ik daar overdag rekening mee houden, zodat het niet te veel wordt. Komt zo’n training time management toch nog van pas.

21.30 uur – Mijn bezoek is weg, de keuken is opgeruimd en ik doe de televisie aan om naar het journaal van tien uur te kijken. Mijn ogen vallen nu al dicht en ik besluit dat het genoeg is geweest voor vandaag. Morgen wil ik een heel eind gaan fietsen om aan de conditie te werken (is ook wel nodig dus).

22.30 uur – Welterusten!

Tot slot: het was dus helemaal niet zo’n bijzondere dag, maar een dag als andere dagen. Ik probeer er alles uit te halen en hoewel de verbeteringen klein zijn, zie ik nog steeds wel een opwaartse lijn. En wie weet vertel ik hier ooit dat ik een halve marathon heb gelopen. Dromen doe ik gewoon 24 uur per dag. En de titel hierboven is in het Italiaans, omdat ik dat zo mooi vond passen bij Paolo Giordano soms mag 'creativiteit' best een beetje vergezocht zijn. ¶ §

Una giornata particolare – deel 1

Op verzoek een dagje Maaike

8.30 – Ja, zo vroeg sta ik op, want als het buiten licht is, word ik heel makkelijk wakker. En dat terwijl ik gisteravond laat thuis was. Ik ben samen met mijn moeder naar de bioscoop geweest. Wat speelt Kate Winslet in The Reader perfect een oude dame zeg! Ze heeft er natuurlijk niet voor niets een Oscar mee gewonnen.

8.35 – Douchen en ontbijten. Tijd voor yoghurt met vers fruit net als anders. Gelukkig denk ik ook direct aan mijn medicijnen. Dankzij een oorontsteking heb ik de anti-epileptica aangevuld met antibiotica. Half april vlieg ik even naar Spanje en dan moet ik weer prima in orde zijn natuurlijk!

9.40 – Heb ik mijn medicijnen nu wel of niet ingenomen? Nou denk je misschien dat heeft ze toch net gedaan? Wat een sufferd zeg... Dat klopt, maar mijn geheugen hapert nog steeds en dit overkomt me ehhh zo’n 1.015 keer per dag. Maar daar wen je aan. Voor het gemak zal ik er hier maar niet constant melding van maken.

9.50 – Even mijn computer aanzetten en mijn mail lezen. Als je al twee jaar ziek bent, loopt de aandacht terug. Natuurlijk ben ik daar soms goed verdrietig van, maar vandaag niet. Er zitten twee uitnodigingen voor etentjes in mijn mailbox.

9.30 – Mijn huis moet netjes zijn, want vanavond komt E. eten. Dat betekent dat ik moet stofzuigen. Ook met een enge ziekte in je lijf ontkom je daar niet aan. Daarna rust ik minstens een uurtje uit, want na het uitvoeren van zwaarder huishoudelijk werk ben ik uitgeput en moet ik even pas op de plaats maken.

11.00 – Ik heb een goede dag, het is mooi weer. Ik ga niet naar de supermarkt op de hoek, maar fiets in een kwartier naar Albert Heijn. Daar hebben ze alle ingrediënten voor de pastasalade met geitenkaas die ik vanavond wil maken. Als ik van de fiets stap, ben ik duizelig. Ik praat mezelf moed in: het komt vast door de antibiotica…

11.30 – WAAR HEB IK MIJN FIETS NEERGEZET?

12.30 – Lunchen en aansluitend even slapen. Dit klinkt suf, maar als ik het niet doe, moet ik E. vanavond voor 21.00 uur al de deur uitschoppen. Ik ben nog steeds heel snel moe. Volgens de neuroloog zal mijn energieniveau niet veel meer verbeteren. Hoewel ik elke dag minstens een uur fiets of loop, heb ik het gevoel dat ik meer moet doen. Onlangs ben ik gaan hardlopen. Dat ging totaal niet. Dankzij mijn verstijfde voet kan ik niet rennen. Balen, of niet (hihi). Maar ik heb het tenminste geprobeerd.

14.00 uur – Even mijn weblog bijwerken.

Word vervolgd.