¶ §

Schoenen maken het meisje

Column voor vrouw.nl

Prada liet zijn modellen over de catwalk wandelen op torenhoge hakken. Gucci deed ook aan héél hoog en toonde veel plateauzolen. Als extra versiering zijn veel schoenen rondom de enkels voorzien van ingenieuze lederen bandjes die extra steun geven. Kortom: ‘meesteressenschoenen’ gaan het weer helemaal maken de komende tijd. En ik – fashion victim bij uitstek – gooi natuurlijk mijn oh zo praktische ballerina’s achterin de kast. Of toch niet?

Het is niet moeilijk om toe te geven – net als de meeste vrouwen houd ik enorm veel van schoenen. Toen ik nog maar een klein meisje was, had de broer van de inmiddels overleden couturier Frank Govers een schoenenwinkel in mijn woonplaats. De winkel stond vol met extravagante modellen laarzen, pumps en sandaaltjes die niet zouden misstaan in de huidige PC Hooftstraat. ‘Later als ik groot ben, koop ik alleen nog maar schoenen bij Govers’, zei ik dan tegen mijn moeder. Terwijl ik met een zucht naar mijn eigen oerdegelijke, inspiratieloze stappers keek. Dikke spekzolen en klittenband vond ik toen al afschuwelijk, maar vanwege mijn ultrasmalle voetjes had ik geen andere keuze.

Mijn doorbraak op hippe-schoenen-gebied kwam pas rond mijn tiende verjaardag. Toen kreeg ik een paar buitengewoon schattige ‘Kangaroos’ cadeau. Witte sportschoenen met aan de zijkant een afsluitbaar zakje met een ritsje. In dat zakje kon je bijvoorbeeld een kwartje stoppen, zodat je altijd geld bij je had om vanuit een telefooncel naar huis te bellen. Dankzij de ‘Kangaroos’ werd ik niet meer uitgelachen op school en ik leerde al vroeg dat het dus wel degelijk uitmaakt wat je aan je voeten hebt. Schoenen maken het meisje. Zo simpel is het.

En dus zou het nu logisch zijn om mijn complete collectie praktische, hakloze schoenen achterin de kast te smijten. Als je met de mode mee wilt doen, dan kun je immers alleen nog maar het huis verlaten op pumps met hakken zo hoog als de Eiffeltoren. Dan moet je er alleen wel op kunnen lopen…

Mister Tumor heeft mijn linkervoet voor een deel gevoelloos gemaakt en mijn coördinatievermogen beschadigd. Als ik nu rondwandel op hoge hakken, dan heb ik net zo’n elegant loopje als een dronkaard aan het einde van een lange dag. Het is gewoon geen gezicht. Ik moet daarom tot mijn spijt bekennen, dat juist niet mijn praktische schoeisel achterin de kast is beland, maar alles wat hooggehakt en elegant is. Wie slim wil zijn, moet soms een beetje pijn lijden.

¶ §

Toch weer achter het stuur?

‘Misschien’, zegt de neuroloog, ‘Moet je toch nog een keer een visuele test laten doen.
‘Nog een visuele test? Waarom?’
‘Nou omdat ik het idee heb dat je prima met je handicap kunt omgaan.’
‘Ik heb nog steeds een hiha-hemianopsie hoor. En soms stoot ik echt nog wel mijn hoofd tegen keukenkastjes en lompe voorbijgangers enzo.
‘Je weet pas honderd procent zeker hoe ernstig de hemianopsie is, als je het nog een keer laat testen. Neurologische afwijkingen kunnen soms spontaan verbeteren.
‘En wat dan als het allemaal meevalt met de hiha-hemianopsie?’
‘Dan mag je gewoon weer autorijden van mij.’
‘Gewoon weer autorijden?’
‘Ja, want het gaat nog steeds opvallend goed met jou en je hebt weinig last van je medicijnen, misschien behoort autorijden nog steeds tot de mogelijkheden. Maar dan moet je wel je gezichtsveld opnieuw laten testen.
‘En wanneer moet ik dan weer onder de scan?’
‘Dat mag nu als je dat zelf wilt, maar ik vind het niet nodig, de straling en stress zijn bovendien slecht voor je. Ik stel het liever nog even uit.
‘Dus ik moet alleen over vier maanden terugkomen en verder niets?
‘Dat klopt en loop even langs de oogarts om een afspraak te maken voor het gezichtsveldonderzoek.

Het is nu een paar dagen later. Ik heb nog geen afspraak gemaakt met de oogarts. Dat komt omdat ik zo nachtblind ben als Stevie Wonder en gisteren heb ik mijn boiler nog een stevige kopstoot gegeven. In de auto ben ik vast een enorm gevaar op de weg. Maar als de neuroloog autorijden niet uitsluit, waarom doe ik het dan zelf wel? Misschien ben ik gewoon té bang voor een nieuwe teleurstelling. Pfff wat word ik moe van positief blijven denken… ¶ §

Geen voornemens

Ik hoef geen kilo’s af te vallen, want ik ben niet te zwaar. Ik hoef niet te stoppen met roken, want ik rook niet. Ik hoef niet gezonder te eten, want ik eet gezond genoeg. Ik hoef niet te sporten, want ik wandel en fiets meer dan een uur per dag. Ik hoef niet vroeger naar bed, want ik slaap gemiddeld tien uur puur nacht en soms wel meer. Daarom doe ik in 2009 niet aan goede voornemens. De eerste weken van januari heb ik besloten dat het nieuwe jaar in het teken staat van één ding. Iets heel eenvoudigs, maar zo gecompliceerd met het oog op mijn levensverwachting. Overigens Fxxx die levensverwachting! 2009 staat voor mij in het teken ven het maken van:

¶ §

Weglopen

Ik ga weg,
tot de zon me achterhaalt
Lopen tot de zon komt
Tot 'ie straalt.
- Acda En De Munnik, Lopen Tot De Zon Komt -

Voor mijn deur staat een potige man. Hij heeft een T-shirt aan van Iron Maiden met een doodshoofd erop. Het T-shirt is te klein voor zijn enorme buik, of zijn buik is te groot voor het T-shirt. Dat maakt niets uit. In zijn baard rusten sneeuwvlokken. De man heeft een flinke zaag in zijn hand, daarmee wil hij mijn slot forceren. Hij wil naar binnen en ik zo snel mogelijk naar buiten. Ik vlucht naar het balkon. Zes meter onder mij ligt een dikke laag sneeuw. Als ik spring, val ik zacht, denk ik. Dan zie ik mijn broer fietsen. Een lange slungel op een te kleine fiets. Ondanks de spiegelgladde weg fietst hij stevig door. Achter hem een strooiwagen die veel lawaai maakt. Ik wil mijn broer roepen, maar er komt weinig geluid uit mijn mond. Alleen angstig schor gehijg, het lukt niet om de strooiwagen te overschreeuwen. De man komt steeds dichterbij. En ik maak me op voor de sprong…

Ik spring en beland hard op de grond. Pijn.

Dan ben ik wakker. Door een kier tussen de gordijnen komt zonlicht naar binnen. Buiten smelt de sneeuw. Dit was de zoveelste nachtmerrie in korte tijd. Was de man met de baard en bierpens de personificatie van Mister Tumor? Een ongewenste indringer voor wie niet te ontstappen valt? Zelfs niet in mijn dromen? Hoe hard ik ook schreeuw om hulp, het heeft geen zin. Mijn hart bonkt. Ik wil verder slapen en de engerd met zijn angstwekkende T-shirt vergeten, maar het lukt niet. Voor het eerst sinds tijden ben ik bang. Ik mis een warm lijf naast mij om tegenaan te kruipen. Iemand die de engerd probleemloos mijn huis en mijn leven uit jaagt. Extra mankracht, dat heb ik nodig.

Wat zou het toch mooi zijn als Mister Tumor de volgende keer in mijn dromen verschijnt als een gebronsde beach boy. Dan kunnen wij samen hand in hand door de branding lopen en alleen maar gelukkig zijn. Van angst hebben wij dan nog nooit gehoord. ¶ §

Credit crunch

Ik heb weinig met sneeuw, ijs en kou. Gelukkig kan ik op dit moment niet schaatsen omdat ik niet op mijn hoofd mag vallen. Daarom kijk ik maar weer eens naar Oprah. Ze heeft het over de credit crunch. Niet een leuk nieuw zoutje maar de kredietcrisis op zijn Engels. Oprah heeft allerlei mensen uitgenodigd die van bezuinigen een sport hebben gemaakt. Het is geen leuke sport.

Om een voorbeeld te noemen: een huisvrouw uit Milwaukee met een chagrijnig hoofd. De huisvrouw raadt aan om zelf courgettes te verbouwen in je tuin. Van die courgettes kun je dan weer zoetzuur maken. Daarna doe je voor iedereen een portie in een oude jampot, leuke strik erom en klaar zijn je kerstcadeaus. Oprah vindt het helemaal Creative, Great en Fantastic en begint euforisch te klappen. Ik vind het ook een briljant idee. Na de kerst heb je geen vrienden meer over, en dan bespaar je enorm op huwelijks-, geboorte-, en verjaardagscadeaus. Tel uit je winst.

Na de chagrijnige huisvrouw is het de beurt aan de creditcard-expert. Ook zij komt met een lumineus idee. Geef nooit meer uit, dan er op je rekening staat, is haar devies. Ik was er nog niet opgekomen. Het publiek ook niet, want iedereen gaat euforisch op de stoelen staan. Hierna is het de beurt aan de coupon-mothers. Twee dames die er een dagtaak aan hebben om zoveel mogelijk producten met zoveel mogelijk korting te kopen. Hun gouden tip is: koop een naaimachine via eBay.nl en maak zelf van een oude versleten jeans een leuk hansopje voor je zoontje. Succes verzekerd.

Ik heb geen tuin en ook geen naaimachine, maar het afgelopen jaar heb ik wel last gehad van een miniatuur credit crunch. Vanwege mijn arbeidsongeschiktheid heb ik gemiddeld 32% van mijn laatst verdiende inkomen ingeleverd. Dat betekent dat ik gedwongen aan luxe heb ingeboet. Geen krant meer, geen tijdschriftabonnementen meer, minder luxe hapjes in het weekend, minder vaak verse bloemen in huis en ik hamster me suf. Op deze wijze hou ik (af en toe) geld over om mooie – net iets te dure - laarzen te kunnen kopen. Budgetteren is wel aan mij besteed en ik haal daarom zoveel mogelijk uit mijn bescheiden inkomen. Een geavanceerd espresso apparaat komt er desondanks niet en nieuwe design meubels ook niet. Het mooie is dat ik dit helemaal niet erg vindt, zolang Mister Tumor zich maar gedeisd houdt. Zo ben ik de hele dag door multimiljonair. Flauw, maar waar. ¶ §

Rimpels zijn een must-have

COLUMN voor vrouw.nl

Een paar jaar geleden zat ik, nog niet eens dertig jaar oud, enigszins geïrriteerd op een Grieks terras. Aangezien er al de hele dag iets kriebelends in mijn oog zat, pakte ik er een spiegeltje bij om te controleren of er mogelijk een uitheems insect in mijn oog zat of een kilo zandkorrels. Dat was niet zo. Maar wat ik wel ontdekte in de niets verhullende Mediterrane zon, waren de eerste fijne lijntjes om mijn ogen. 'Het is het begin van het einde', dacht ik. 'Nu gaat het echt bergafwaarts met me', dacht ik. 'Ik kan het wel shaken op schoonheidsgebied', dacht ik. Ik word OUD!Daarna nam ik treurend een extra grote slok uit mijn Tequila Sunrise, en brak uit frustratie het decoratieve parapluutje doormidden.

Moet je me nu eens zien met mijn after-chemo-hoofd en een ongeneeslijke ziekte in mijn zak. Mijn haar is bij lange na niet meer zo vol als voorheen, mijn ogen zijn continu droog, mijn tanden ultragevoelig, mijn huid is getransformeerd tot een opgedroogd vaatdoekje, en de vermoeidheid is zichtbaar op mijn gezicht als een enorme omaonderbroek onder een skinny jeans. Dit is allemaal niet zo sexy. Maar de vraag is, vind ik dit nog erg nu ik andere zorgen aan/in mijn hoofd heb?

Sinds de vakantie in Griekenland zijn de fijne lijntjes in mijn gezicht vertienvoudigd. De opwachting van Mister Tumor in mijn hoofd heeft dit niet bepaald verbeterd. Het zou geen schande mogen zijn om een oude kop te krijgen. Rimpels zouden een dikke vette must-have moeten zijn. Je leeftijd is niet iets om te verbergen, maar om trots op te zijn. Dat kan ik als 'ongeneeslijk zieke' alleen maar bevestigen. En toch…

Ik baal nog steeds enorm van mijn nieuwe uiterlijk en daarvoor schaam ik me niet. Nog altijd doe ik intensief onderzoek naar reconstruerende crèmepjes met liftend effect en soja proteïnes die veroudering tegengaan. En als ik het geld had, dan zou ik mezelf trakteren op een haartransplantatie à la Gerard Joling. Het is helaas een fabeltje dat schoonheid alleen van binnen zit. Was het maar zo simpel.

Schoonheid begint volgens mij bij een perfecte eenheid tussen lichaam en ziel. Die balans - bruut verstoord door de ellendeling in mijn hoofd - heb ik nog niet teruggevonden, maar ik blijf enorm hard zoeken… ¶ §

Een mooi 2009