¶ §

Hole-in-One

Af en toe ben ik de epilepsie, de hemianopsie, de vermoeidheid, de nutteloosheid, de machteloosheid, de onzekerheid, mijn gevoelarme linkervoet, het verdriet, het schuldgevoel, de slapeloze nachten, de doktersbezoeken, de verplichte scans en het eindeloze wachten op uitslagen gewoon beu. Dan wil ik die tumor het liefste een enorme optater geven, opdat hij voor altijd verdwijnt. Bij deze ter illustratie een foto (bij gebrek aan inspiratie in woorden). Misschien helpt het. Overigens, dit is niet bedoeld als klaaglogje.

¶ §

Huisje, boompje, placenta

Een mens kan zichzelf heel veel dingen afvragen. Bijvoorbeeld waarom je op 31-jarige leeftijd een kwaadaardige hersentumor krijgt? Of waarom een vijftienjarige scholier omkomt bij een auto-ongeluk, terwijl oorlogsmisdadigers in goede gezondheid stokoud worden? Dat soort levensvragen. Wat mij echter de laatste weken bezighoudt, is van een geheel andere orde. Hoe zou het toch zijn met de placenta van Patrick Kluivert? En daarmee bedoel ik de placenta, ook wel moederkoek of nageboorte genoemd, van zijn tweede vrouw Rosanna.

Vanzelfsprekend moet ik me goed voorbereiden op het tanteschap en daarom heb ik met veel belangstelling gekeken naar: ‘Hoe word ik mama in Amsterdam-Zuid?’. Het nieuwe televisieprogramma van Bridget Maasland. Niet dat mijn zusje daar woont, maar moeder worden zal wel overal hetzelfde zijn, dacht ik. Maar dat had ik fout. In Amsterdam-Zuid is moeder worden moeilijker dan de oerknal simuleren met een deeltjesversneller. Dat geldt met name voor voetbalvrouwen die niet in het bezit zijn van een tuin.

Na de geboorte van zijn zoon nam Patrick Kluivert de placenta mee naar zijn appartement om hem te begraven en op dezelfde plaats een boom te planten. Helaas ontdekte hij vrij laat dat een placenta begraven op een balkon best wel lastig is en een boom planten ook. Daarom heeft hij de placenta, als een eigentijdse Captain Iglo, in de diepvries gestopt. Uiteraard verpakt in een plastic tasje met Gucci-logo. Op het moment dat het jonge gezin wél een huis met een tuin heeft, ontdooien ze de placenta weer en planten ze er alsnog een boom op. Heel inventief. Toch ging het bijna mis toen de placenta in de oven dreigde te verdwijnen als variant op een Oetker Ristorante diepvriespizza. De kersverse moeder moest dus niet alleen haar pasgeboren zoon beschermen tegen kwade invloeden van buitenaf, maar ook de ingevroren moederkoek. Zoals ik al zei: moeders in Amsterdam Zuid hebben het zwaar.

Ik heb trouw alle afleveringen van ‘Hoe word ik mama in Amsterdam-Zuid?’ gezien, maar nooit volgde er meer nieuws over het placenta-probleem van de familie Kluivert. Daarom zit er niets anders op dan fantaseren. Misschien is hij inmiddels geserveerd op toastjes tijdens de babyshower? Of verdwenen in de rotti van oma Kluivert? Misschien krijgt zoonlief hem cadeau op zijn achttiende verjaardag? Misschien is hij gebruikt op een verjaardagsfeestje voor koekhappen met een eigentijds accent? Of is de familie onlangs verhuisd naar Laren en rust de placenta in vrede in een Gooise achtertuin? Wie het weet mag het zeggen. In dat geval kan ik mijn aandacht weer volledig richten op dingen die er echt toe doen. Bij voorbaat dank.

En Patrick, ik vind het stiekem wel mooi dat je waarde hecht aan oude gebruiken. Niet verder vertellen. En RTL, misschien kunnen jullie een aparte real-life-soap over dit onderwerp maken? Patrick's Placenta Perikelen klinkt best lekker toch? En zusjelief: gelukkig is je achtertuin groot genoeg voor wel tien bomen! Dat belooft wat. ¶ §

Geen schietgebedje, maar een tietgebedje

EN DE ONTHULLING VAN HET GOEDE NIEUWS

Mijn zusje is precies 17 maanden jonger dan ik. Het ergste wat mij als twaalfjarige is overkomen, is dat zij al borsten kreeg, terwijl mijn borstkas zo plat bleef als een tafelblad. Elke avond voordat ik ging slapen, vroeg ik aan de goden of ze mij alsjeblieft een paar pronte borstjes wilden geven. In ieder geval groter dan die van mijn zusje. Geen schietgebedje, maar een tietgebedje dus. Maar ’s ochtends als ik wakker werd, dan was er geen verandering te zien. Mijn verzoek werd uiteindelijk verhoord, twee jaar later…

En dan de mannen, daar heb ik het, om het simpel te houden, maar even niet over. Maar zusjelief is getrouwd en ik niet. Dat zegt voldoende. Weer was zij sneller. Ik was altijd antihuwelijk. Dat komt doordat ik ooit mijn carrière ben begonnen op de redactie van een bruidsblad. Dat heeft geleid tot een overkill aan romantiek. Ik weet nog steeds alles over de geschiedenis van de bruidssluier, het samenstellen van gastenlijsten en het aansnijden van bruidstaart, het verschil tussen jacquet en rokkostuum. Vraag een alternatief voor het strooien van rijst en ik weet het. En ik weet ook dat knoflookmannetjes niet de meest geschikte cadeautjes voor gasten zijn. Zeker niet knoflookmannetjes met brilletjes op klik klik.

Sinds de trouwdag van zusjelief vind ik het huwelijk stiekem leuk. Het heeft wel wat, dat je zo levenslang voor iemand kiest. Vooral als je elkaar in de buitenlucht, in de stralende zon het jawoord kunt geven en er op hetzelfde moment een ooievaar overvliegt. En daarmee kom ik tot de onthulling van het goede nieuws. Hèhè… Die ooievaars waren een voorteken. Ik word tante over zes maanden. Weer is zusjelief me voorbij gestreefd en in dit geval vind ik dat superleuk. Ik heb slechts één kritische noot: als het een jongetje wordt, dan krijgt hij nooit een plastic zwaard van mij. Dat is een ding dat zeker is.

¶ §

Antwoord op liefdesbrief

Lieve Maaike,

Schat, het spijt me dat ik niet eerder heb gereageerd op jouw brief van 20 augustus, maar ik moest diep nadenken over de inhoud van mijn antwoord. Ik wilde mijn zinnen net zo zorgvuldig formuleren als jij en daarin ben ik helaas geen held. Mijn kwaliteiten liggen vooral op het destructieve vlak. Vernietigen wat prachtig is. Ik ben niet voor niets - wat jij noemt - een foute man. Voordat ik tot dit antwoord kwam, heb ik eerst behoorlijk wat volgeschreven pagina’s bruut verscheurd. Pagina’s vol met loze beloften.

Hoe omschreef jij het? Onze gevoelens voor elkaar zijn diep, bruisend, verhit als het vloeibare gesteente onder het aardoppervlak van onze planeet. Daar heb ik niets aan toe te voegen. Geen enkele gedwongen relatie is zo intens, en aan de andere kant zo kwetsbaar, als die van ons. Dat is de ware reden dat ik weiger om je met rust te laten.

Ik schrik niet van jouw haat tegenover mij. Diep in de nacht, als je denkt dat ik slaap, hoor ik jouw gesmoorde snikken. Als ik met mijn vingers over je hoofdkussen strijk, dan voel ik het vocht van jouw tranen. Het doet zeer tot diep in mijn botten dat ik de veroorzaker ben van dit verdriet, maar als ik mijn arm troostend om je heen wil slaan, stomp je hem weg met de kracht van een profbokser. ‘Ik ben niet zielig en ik heb geen medelijden nodig’, mompel je verwijtend. Soms scheld je me uit voor ‘stomme sukkel’.

‘Die griet heeft bindingsangst’, zeg ik regelmatig gefrustreerd tegen mijn vrienden als je weer eens lauw op mijn toenaderingspogingen hebt gereageerd. Mijn commentaar is niet eerlijk, want zelf geef ik ook nooit zekerheid. Ik kan je nog niet laten gaan en evenmin de garantie geven dat wij nog minstens vijftig jaar samen zullen zijn. Maar welke minnaars kunnen dat wel? Je stelt me voor een onmogelijke keuze. Daarom doe ik liever een tegenvoorstel. Kunnen we ons niet beperken tot de dag van vandaag en morgen pas beleven als het daadwerkelijk morgen is? Dan hoeven we ons ook geen zorgen te maken over de gevolgen van de kredietcrisis enzo. Jij hebt je geld toch niet in IJsland op de bank staan?

Sorry, ik dwaal af, maar alles wat hierboven staat is waar. Daar hoef je voor één keer niet aan te twijfelen.

Je hersentumor

¶ §

Op zoek naar een man met duur horloge?

COLUMN voor vrouw.nl

Voor het eerst in maanden ben ik op zaterdagavond in een kroeg. Ik heb moeite gekregen met gelegenheden waar alles draait om uiterlijk vertoon. Het is erg ingewikkeld om jezelf een 'lekker wijf' te voelen met een kwaadaardige tumor in je bol. Ik heb gewoon het gevoel dat iedereen ziet dat mijn haar bovenop mijn hoofd dunner is, het resultaat van dertig dagen bestralingsgeweld. Dat maakt me onzeker. Het liefst zou ik altijd een pet op mijn hoofd zetten die alles bedekt.

Ooit danste ik (soms) op de tafel. Nu ben ik blij als ik ergens kan gaan zitten. In dit café staat tegen de muur, die is bekleed met een rustiek behangetje, een leestafel. Ik schuif een paar bierglazen aan de kant en neem dankbaar plaats op het houten tafelblad. Vanaf hier heb ik perfect zicht op de bar waar een kudde zebra's rondscharrelt. Op de een of andere manier hebben veel mannen vanavond iets met streepjes aan: een trui, een overhemd en zelfs een bermudabroek.

Tussen de zebra's graast een meisje met lang, geblondeerd haar. De uitgroei op de schedel vormt een rouwrandje in haar kapsel. Haar felrode jurk eindigt vér boven de knie. Als één van de zebra's iets zegt, lacht ze hard en gooit ze haar blonde lokken bevallig over haar schouder. Ze is overduidelijk op zoek naar een kerel met een duur horloge. Ofwel, een man met karakter. Zo te zien slaagt ze in haar missie. Wat moet ik doen als ik het mikpunt word van de zebra's? 'Ik ben Maaike en ik heb een tumor in mijn hoofd', is niet de allerbeste binnenkomer die er is. Wel een originele. Om moeilijke gesprekken uit de weg te gaan, tuur ik in mijn wijnglas en vermijd zo oogcontact. Dan verandert de muziek...

Jeroen van der Boom zingt niet langer: Jij bent zo, maar uit de speakers stromen harde house beats. Ik spring van de tafel, lach en dans. Die rotziekte kan me even geen moer meer schelen. Het is zaterdagavond, het is feest. Ik vang de blik op van een zebra, hij knipoogt en ik ook. Viva la diva. Ik leef! ¶ §

Billen- en borstenmannen

Mannen die op vrouwen vallen, kun je grofweg in twee categorieën stoppen: billenmannen en borstenmannen. Sinds twee jaar weet ik dat de fascinatie voor vrouwenbillen bij sommige mannen heel vroeg ontstaat en wel op het moment dat ze amper vijf jaar oud zijn.

Zusjelief trouwde op een warme julidag in de tuin van een rustiek kasteel, omdat zij juf is op een basisschool was ook haar kleuterklas aanwezig bij de plechtigheid. De meisjes waren allemaal verkleed als jonkvrouw en de jongens waren gehuld in een ridderpak inclusief plastic zwaard. Het ging ongeveer vijf minuten goed met die zwaarden. Daarna zetten de kleuters een verrassingsaanval in op de zus van de bruid. Op mij dus. Opeens voelde ik een harde duw tegen mijn rechterbil. Ik draaide me paniekerig om, om mijn belager een klap te geven, maar daar stond de vijfjarige Thom, een quasi-onschuldig mannetje met blond haar en een rond brilletje op zijn neus. “Ik prik je in je kont,” zei Thom met een gemene glimlach op zijn gezicht. Hij zwaaide daarbij gevaarlijk met zijn moordwapen.

Daarna ging het mis. Kleuters zijn net schapen. Als één vijfjarige met een plastic zwaard in je billen steekt, volgen er meer. Veel meer zelfs. De rest van de middag moest ik constant mijn derrière beschermen tegen kleutergeweld, terwijl de juf ontspannen aan de champagne zat met een diamanten ring om haar vinger. De billen van de juf waren op de één of andere manier weinig interessant.

Ik heb de kleuters nooit iets verweten. Zelfs een voormalige minister-president met extreem borstelige wenkbrauwen kon zijn handen, naar het schijnt, moeilijk in bedwang houden. En nu gaan er weer geruchten over een knijpgrage politicus. Mochten de roddels waar zijn, die kans is volgens mij erg klein, dan voorspel ik een gouden toekomst voor Thom. Presidenten zijn billenmannen, en je kan niet jong genoeg beginnen met het waar maken van je ambities. Grijp je kans Thom!

Note aan mezelf: yeah, het is me gelukt om weer eens een geheel kankervrij verhaaltje te schrijven!