¶ §

Bouwvakkerspillen (2)

“Ik heb goed nieuws”, zegt dr. N. “Je mag je dosis bouwvakkerspillen langzaam afbouwen. Ik kijk haar verbaasd aan. “Helemaal tot nul milligram?”, vraag ik. “Helemaal tot nul milligram”, herhaalt ze vriendelijk. "En als ik dan weer hoofdpijn krijg? Of misselijk wordt?” "Indien nodig verhogen we de dosis weer", benadrukt dr. N. "Maar zover is het nog niet. Voorlopig vertrouw ik erop dat het gewoon goed blijft gaan." Ik kijk haar blij en dankbaar aan. Dit nieuws komt op het juiste moment. Mijn uitstapje in de wereld van bierbuiken; ongeremde vetzucht, ingegroeide baardharen en mannenpraat heeft lang genoeg geduurd. Met andere woorden: ik ben het goed zat om een (halve) kerel te zijn.

Rond de kerst ben ik als het even meezit weer een dame. Een authentieke dame. Ter compensatie. Het type vrouw dat theedrinkt met de pink omhoog; nooit een ongeremde vreetbui heeft; Mozart kan spelen op de harp; parelkettingen draagt en theekransjes organiseert. Niet dat ik voorheen in al deze zaken uitblonk, maar nu ik eenmaal heb geproefd van de mannenwereld ben ik extra geprikkeld om het te leren.

Dit Maaike-wordt –weer–een-dame-strijdplan heeft ook gevolgen voor mijn verlanglijstje met kerst. Ik hoef geen beertender meer. Daar heb ik toch geen ruimte voor in mijn appartement. En ik lust stiekem niet eens bier. Sinds mijn studententijd drink ik het niet meer. Alleen een witbiertje met citroen op een zomers terras gaat er wel in. Maar dat is niet zo stoer als je een bouwvakker bent. Dan is het pas cool als je in je eigen huisje pilsjes kunt tappen. Nu ik weer vrouw wordt, is zo’n thuistap niet meer aan mij besteed. Ik heb liever een ijskoude Martini of een glas droge witte wijn.

Een nieuwe ladyshave is (familie en vrienden opgelet!) een prima alternatief voor de thuisstap. Zo'n apparaat is wel zo handig mocht ik in de nabije toekomst weer een snor krijgen. Je weet maar nooit wanneer ik de bouwvakkerspillen weer nodig heb. Helaas.

Ondertussen bij de dokter: behandelingsupdate:
Op 5 januari 2007. maken ze een nieuwe MRI-scan van mijn hoofd. Kort daarna weet ik ook of de bestraling zinvol is geweest. Rond die tijd krijg ik bovendien een zwaardere variant van de chemokuur. Inmiddels ben ik met de eerste kuur gestopt en daar heb ik gelukkig weinig vervelende bijwerkingen van gehad. Wordt vervolgd. ¶ §

Herfst op mijn kussen (2)

Het is dinsdagdochtend elf uur en buiten is het herfst. Regen zwiept tegen de ruiten en het stormt. De radio staat aan. Diana Ross zingt Can’t you feel a brand new day. Een nieuwslezer waarschuwt voor zware windstoten. Met een maximum van honderd kilometer per uur aan de kust”, vertelt hij serieus."Het is weer om binnen te blijven."

Ik kijk door het raam en zie dat de nieuwslezer gelijk heeft. Het is rotweer. Twee fietsers bewegen zich moeizaam voort in de storm. Bomen en struiken dansen in de harde wind. De takken zijn kaal, maar ik nog niet. Ik heb nog steeds haar op mijn hoofd. De schade blijft tot nu toe beperkt tot een aantal (bijna) kale plekken. Helaas nemen die nog wel dagelijks in omvang toe. Gemiddeld stopt de haaruitval ongeveer tien dagen na de laatste bestraling. Dan heb ik nog een halve week te gaan. Volgens mijn moeder heb ik nu net zo’n volle bos haar als Frits Barend. Ik lijk dus op een kalende tv-persoonlijkheid op leeftijd. Daar moet ik het voorlopig mee doen.

Ook vandaag werp ik na het douchen een blik op mijn kussensloop. Het is inmiddels een vast onderdeel geworden van mijn ochtendrituelen. De krant lezen; een kop koffie drinken en mijn kussen inspecteren. Alsof ik een kleuter ben met hoofdluis. Ik tel ongeveer tien haren. Het kan er mee door. Misschien komt de winter wel niet dit jaar en blijft het gewoon herfst. Dat zou natuurlijk heel mooi zijn. Het kan mij in ieder geval niets schelen wanneer de elfstedentocht weer niet doorgaat. Ik kan toch niet schaatsen met mijn stijve voet. En ik heb hoe dan ook een hekel aan kou. Nee, geef mij de herfst maar. Of beter nog: het voorjaar. Geen haar op mijn hoofd die daar anders over denkt. ¶ §

Ontmaskerd

“Wil je het masker mee naar huis nemen?”, vraagt de assistente van dr. N. “Nee bedankt”, antwoord ik direct en zeker van mezelf. Ik ben namelijk niet van plan om het onding vol trots aan iedereen te laten zien. Straks moet ik het voor de lol nog even opzetten ook. En dertig keer voor kipfilet spelen was echt voldoende. Buiten dit ben ik niet van plan om carnaval te gaan vieren dit jaar. Misschien was het in dat geval nog van pas gekomen. Dan had ik verkleed kunnen gaan als spiderman, of zijn iets minder lenige en snelle zus. Dit laatste lijkt me overigens meer waarschijnlijk. Geen tweede leven voor het masker dus. In plaats daarvan belandt het met een zachte plof in de vuilnisbak. Bovenop een bananenschil, lege boterhamzakjes en plastic koffiebekers. Bye, bye masker.

Hierna volgt het lastige gedeelte. Ik moet het uitmaken met Orion en Rhea. Het is nooit leuk als je iemand moet teleurstellen, maar eerlijkheid duurt het langst. Nietwaar? “Ik voelde gewoon geen klik”, zeg ik tegen beide bestralingsapparaten. Mijn stem klinkt een tikkeltje nerveus.“Het juiste gevoel is er niet bij mij. Daarom denk ik dat het beter is dat wij elkaar niet meer zien. Het is mooi geweest. En breng mij niet op andere gedachten. Na dertig speeddates weet ik het heus wel zeker. Meestal kom ik niet verder dan twee afspraakjes. Dus ik weet waar ik over praat. Noem mij een ervaringsdeskundige.” Orion en Rhea knikken begripvol. Verder hoef ik niets uit te leggen. “Kom je nog wel een keertje langs?”, vragen ze. “Dat beloof ik”, zeg ik. We nemen afscheid zonder zoenen.

Nog geen uur later zit ik met vriendin L in een grandcafé. We zijn neergeploft op een uitnodigende, roodfluwelen loungebank. Heel wat beter dan het staalharde bed dat Rhea en Orion mij zes weken lang hebben aangeboden. Ik heb op dit moment slechts behoefte aan één ding: appeltaart met slagroom. Heel veel slagroom. Het maakt daarbij niet uit dat mijn oogleden zwaar zijn en dichtvallen van vermoeidheid. Het is tenslotte een beetje een feestdag vandaag. (Een update met nieuws over het verdere verloop behandeling volgt.)

Met speciale dank aan mams, Neelke, Gertjan, Ellen, Helen, Marlous en David voor jullie gezelschap, de afleiding, overheerlijke lunches, appeltaart en korte kroegbezoekjes met bittergarnituur. Natuurlijk met dank aan alle taxichauffeurs voor de voorspoedige ziekenhuisritjes, dorpsroddels en andere sterke verhalen. U hebt mij geïnspireerd. En verder iedereen die aan mij heeft gedacht en mee heeft geleefd: Bedankt!.