¶ §

Komkommertijd

Het is in mijn hoofd alles behalve komkommertijd. In plaats van welverdiende rust loop ik over van emoties. Het gaat door complicaties slecht met mijn paps. Daarom verdient mijn familie op dit moment al mijn tijd, liefde en aandacht. Kortom: het blijft heel even stil op ‘tussen ons’. Tot snel! ¶ §

“Alles straalt als de zon schijnt en ik straal mee”

Gisterenavond om half acht ploften we neer op het terras van restaurant Noord in Utrecht. Laat je niet afleiden door de naam. Het was allesbehalve noord gisteren. Het was zuid, zuid en nog eens zuid. Buiten eten. Een zwoel zomerbriesje. Rosé drinken. Mensen kijken. Cocktails. Een dag naar mijn hart. Soms vraag ik me af waarom ik in Nederland ben geboren. Ik voel me thuis in Zuid-Europa en de tropen. Alles straalt als de zon schijnt en ik straal mee. Het is toch heerlijk als je om half twaalf ’s avonds nog steeds buiten kunt zitten zonder jas? En als je drie uur de tijd hebt voor je avondeten in plaats van tien minuten? Tropische temperaturen betekenen automatisch onthaasten, daarom mag het van mij altijd lekker warm zijn. En ja het heeft ook nadelen. Mijn auto is een broeikas. Ik heb geen airco op mijn werkplek. De lekkerste ijsjes zijn altijd uitverkocht. De bediening op terrassen neemt een tropenmodus aan. In mijn slaapkamer is het veertig graden. Muggen lijken zich elke seconde te vermenigvuldigen. Maar daar hoor je mij niet over. Mooi weer spelen is veel leuker! ¶ §

Ik ben lekker stout

Vroeger was ik een afwachtend type. Ik zat thuis tot mooie kansen voorbij kwamen. Dat werkt niet, want je hebt niets aan afwachten. Nu ben ik ondernemend: met duizend hobby’s, ideeën en vrienden. Als het linksom niet gaat, dan maar rechtsom. Sinds ik op deze manier denk en leef, ben ik gelukkig. Je leeft je eigen leven en daarom mag je af en toe best anderen passeren voor je eigen geluk. Dat is niet egoïstisch, maar verstandig. Zeker nu heb ik wel wat plezier verdiend. Als andere mensen dat niet begrijpen, dan raakt mij dat. Maar ik verander niet van mening. Je kunt soms beter eerlijk zijn, dan kiezen voor de lieve vrede of stilzwijgen. Vrijwillig slachtoffertje spelen is niets meer voor mij. Anderen de schuld geven van tegenslagen ook niet. Voor de duidelijkheid: ik ben lief; aardig en ik houd veel rekening met alle mensen die mij dierbaar zijn. Maar soms – heel soms – kom je zelf op de eerste plaats. Vrienden die dat niet begrijpen, zijn geen vrienden. Vrienden die dat wel begrijpen, zijn wel vrienden. Ik ben lekker stout! Hoezo persoonlijke groei!

Als het bovenstaande vaag overkomt, dan komt dat door de warmte... ¶ §

Jongen-die-lijkt-op-een-zwerver

Op het Centraal Station in Utrecht moet ik bijna een half uur wachten op mijn stoptrein. Met een verveeld gezicht kijk ik in de etalage van de Bruna naar de nieuwe boektitels. Een jongen die lijkt op een zwerver stopt. ‘Zit er iets voor je bij?’ vraagt hij. ‘Niet echt’, zeg ik. ‘Dan moet je eens wat lezen van die en die.’ En daarna begint de-jongen-die-lijkt-op-een zwerver met een vragenvuur. ‘Wat is je lievelingsschrijver?’ ‘Hoe oud ben je?’ Waar woon je? Wat doe je voor werk? En tot slot de vraag der vragen: ‘Heb je een vriend?’. Per ongeluk zeg ik nee. Daar kan ik niets aan doen. Het is veel te warm om helder na te denken. Een paar seconde later dringt mijn vergissing tot me door. Wegwezen! Dus zeg ik tegen de jongen dat mijn trein vertrekt en ik ren naar mijn perron. Vervolgens sta ik vijftien minuten in de felle zon te zweten. Terwijl ik tijdschriften had willen lezen in de kiosk. Waarom ga ik altijd met iedereen het gesprek aan? Waarom krijg je altijd date-verzoeken als je gewoon aardig bent?’ ‘Waarom ben ik weer op de vlucht gegaan in plaats van hem te negeren?’ Weer een wijze levensles. Ga niet met een jongen-die-lijkt-op-een-zwerver in discussie over boektitels. Hij kan wel eens een andere bedoeling hebben. Dit verhaal had overigens een hele andere wending gekregen als het de jongen-die-lijkt-op-Orlando-Bloom of de jongen-die-lijkt-op-Jude-Law was geweest. Maar die zijn helaas behoorlijk zeldzaam. ¶ §

Bruidsjurk

Vriendin T. wil geen bijzondere jurk voor haar huwelijk. Maar nu de dag van haar leven steeds dichterbij komt, bedenkt ze zich. Er moet toch een jurk komen. Geen bruidsjapon, maar wel iets moois. Dus ga ik met haar mee naar een bruidswinkel die beide heeft. Avondjurken en bruidsjaponnen. 'Ben jij al getrouwd?', vraagt de verkoopster. Ze kijkt me met een kritische blik aan. 'Nee', zeg ik. 'Dat moet je wel doen hoor. Het is zo bijzonder', zegt de verkoopster. Ik zeg niets. Het is niet zo verstandig om in een winkel vol met aanstaande bruiden te zeggen, dat je er niets mee hebt. Voor vriendin T. vind ik het heel leuk. Ik ben blij voor haar dat zij zo gelukkig is. Maar zelf sta ik nog steeds in een bruidswinkel zonder het ‘ik-moet-ook-trouwen-gevoel’ en dat schijnt vreemd te zijn op mijn leeftijd. Misschien komt het doordat de liefde van mijn leven nog steeds verstoppertje speelt. Binnenkort ga ik nog een keer jurken passen met mijn zusje. Oefenen kan natuurlijk geen kwaad.

'Kreeg je dan helemaal niet de kriebels? Ook niet een beetje?', vraagt mijn moeder een paar uur later hoopvol. 'Nee, helemaal niet', zeg ik. 'Dat is mooi. Want een bruidsjurk kun je kopen, maar een man niet.' En bedankt mam. ¶ §

Warm

Ik was van plan om een heel relaas te schrijven over het passen van (bruids)jurken. Maar het is veel te warm om binnen te zitten. Chapeau voor alle loggers die met deze temperaturen een goed logje fabriceren. Morgen meer...

Update: en wie had er uitgerekend vandaag een migraine-aanval van 's ochtends acht tot 's middags drie... Juist, moi! ¶ §

Heimwee

Tijdens brugklaskamp sliep ik met drie klasgenoten in een bungalowtent. Het regende continu. De hele camping was één grote modderpoel. Ik heb het kamperen ongeveer twee dagen volgehouden. Daarna kreeg ik heimwee naar een warm bed en mijn ouders. Met een zucht heb ik mijn donkergroene rubberlaarzen aangetrokken. Ik ging mijn ouders bellen. Op weg naar de telefoon verloor ik mijn enige kwartje. Ik bleef uiteindelijk toch maar op de natte camping in Ede. Het was even doorbijten. Drie lange dagen wachten met nog meer regen en slappe pannenkoeken. Ondertussen groeide en groeide de heimwee, maar ik hield vol. Ik maakte een belofte met mezelf: nooit meer meegaan op schoolkamp. Dit ben ik niet trouw gebleven. Drie jaar later ging ik met dezelfde school naar Parijs en daar had ik geen heimwee. Het waren vijf hele mooie dagen vol plezier, zonder regen en veel zon. Het was het definitieve einde van het heimweetijdperk in mijn leven. Maar nu ruim 15 jaar later heb ik weer heimwee. Terug bij af. En ik ben gewoon thuis en niet eens op reis. Kun je ook heimwee krijgen als je gedwongen afscheid moet nemen? Het antwoord is ja. ¶ §

Karel de Suffe

Karel de Grote en Karel de Stoute kennen jullie absoluut. Maar van Karel de Suffe heeft vast nog niemand gehoord. Dat kan ook niet, want ik heb nog nooit eerder een stukje over hem geschreven. Karel de Suffe is onze buurtkat, die Karel heet en door mij Suffe wordt genoemd. Hij doet de hele dag niets anders dan slapen en het liefste ligt hij in de zon te spinnen op mijn auto. Karel de Suffe komt alleen in beweging als zijn baasje met een pak kattenbrokken rammelt. Net zoals de inmiddels ouderwets geworden tv-commercial. Als ik ooit een tweede leven krijg en moet terugkomen als dier, dan wil ik Karel de Suffe zijn. Het lijkt mij wel ontspannen: de hele dag slapen en niets doen. Nu ben ik eerder Karel de Drukke. De hele dag word ik afgeleid door dozen met rammelende kattenbrokken. Bij wijze van spreke dan. Rust en ontspanning zijn er vaak niet bij. Maar waarschijnlijk is het ook in mijn tweede leven weer mispoes. Ik kom vast terug als bezige bij. Of als mier…

Overigens is dit mijn eerste en enige kattenlogje. En natuurlijk zijn jullie erg nieuwsgierig geworden naar Karel de Suffe. Daarom ook een foto. Ik heb hem niet voor niets een week lang gevolgd met mijn camera. Bij voorbaat sorry.

¶ §

Buurman ontmaskerd

Ik heb een raadsel ontrafeld. Het gaat over de onderbuurman die altijd op mijn dak zit. Hij heeft een antenne bevestigd aan de gevel boven mijn appartement. Hoe ik dat weet? Mijnheer heeft het min of meer zelf meegedeeld. Of hij zijn trap even tegen mijn deur mocht zetten? Om zijn antenne te verwijderen... Dat mocht van mij. En nou denken jullie vast dat ik opeens heel blij ben met mijn aardige buurman. Maar dat ben ik niet! Ik stond net onder de douche met shampoo in mijn haar. Dat kon hij natuurlijk niet weten. Het is dan ook heel vreemd als mensen om kwart over elf ’s avond onder de douche staan; schrikken van de bel en een compleet doucheritueel van een half uur afraffelen in vijf minuten. De buurman vindt het aangenamer om op dat tijdstip buurmeisjes lastig te vallen en heel veel lawaai te maken op het dak. Het feit dat hij zijn antenne heeft verwijderd – ik weet nog steeds niet waarvoor hij dat ding heeft gebruikt – stemt mij echter vrolijk. Zou hij gaan verhuizen? Heeft hij een enkeltje Noordpool geboekt? Please, please, please… laat het waar zijn! Helaas hangen de oranje (voetbal)klompen met geraniums nog steeds naast zijn deur. Het is vast vals alarm. Balen.

Update: maandagavond half acht, buurman-zonder-antenne-maar-met-oranje-klompen zit alweer op het dak. I'm lost... ¶ §

Dolce vita

Ik heb al 25 keer op mijn plattegrond gekeken wat de beste wandelroute is vanaf mijn hotel naar het Colosseum. En al die leuke Italiaanse markten daar wil ik ook heen. Van een vriend kreeg ik een adres van een hemels restaurantje. Villa Borghese schijnt schitterend te zijn. Ik wil echte Italiaanse olijfolie kopen – geen Bertoli – voor het thuisfront. Bij pizza drinken Italianen bier en dat lust ik niet. Maar verder is alles meer dan oké. La dolce vita en ik gaan prima samen. Dat weet ik zeker. Op mijn nachtkastje ligt een boek over de Sixtijnse Kapel. In mijn gedachten zit ik al op de Spaanse trappen. Ik wil Vaticaanstad zien en Forum Romanum. Slenteren door authentieke wijken. Veel te dure kleren kopen en genieten van Italiaanse wijnen. Jongens en meisjes jullie raden het al. Ik ga vijf dagen naar Rome! Helaas pas op 15 juli. Maar de voorpret is begonnen… Nog vijf weken te gaan. ¶ §

Plaatsvervangende schaamte

Toen vriendin Lous voor het eerst live haar vuurdoop kreeg op de radio was ik zenuwachtig voor haar. Dat is best lastig hoor: plaatsvervangende zenuwen. Het betekent dat je al je nagels eraf bijt voor niets. En dat je 25 keer naar de wc moet. Ook voor niets. Maar plaatsvervangende schaamte, dat is nog erger. Je schamen voor het gedrag van iemand die je niet eens kent. Ik schaamde me ooit omdat twee Hollandse boerinnen zich nogal onbeschoft gedroegen in een restaurant in Spanje. ‘Het zijn landgenoten van jullie hoor’, zei de ober. Daar zat ik dan met een rode kop. Sindsdien ben ik altijd een beetje op mijn hoede voor op hol geslagen landgenoten. Het zijn vast de mensen die vinden dat ‘buitenlanders’ zich in Nederland niet aanpassen… Zojuist had ik ook last van plaatsvervangende schaamte. Na het kijken van ‘Temptation Island’. Een jongen bedriegt zijn vriendin met een blonde vrouw. Daarna bedriegt hij de blonde vrouw met twee andere vrouwen. Maar hij zegt dat hij geen bedrieger is. Zonder knipperen met zijn ogen. Hoe kun je zo schaamteloos liegen? Alle beelden zijn op tv geweest. Je oma heeft het gezien. En je buurman. Ik heb het gezien… Gelukkig zal ik zelf echt nooit aan zo’n programma meedoen. Ik zie het al voor me. Plaatsvervangende domheid bestaat niet. Gelukkig maar. ¶ §

Sonny Boy

Ik heb het boek drie weken geleden dichtgeslagen. Maar in gedachten blader ik het nog steeds door. ‘Sonny Boy’ is een verhaal dat je niet snel loslaat. Over een sterke vrouw die haar gezin moet verlaten, maar niet opgeeft. Over een sterke man die zijn geboorteland moet verlaten en ook niet opgeeft. Over de onverwaardelijke liefde tussen de man en de vrouw. De wil om te overleven staat centraal. En de wil om anderen te helpen. De Tweede Wereldoorlog en liefde. Het is een biografie in romanvorm geschreven. Een verhaal dat niet direct inspeelt op emoties, maar mij daarom des te meer raakt. Sommige mensen moeten keihard vechten voor hun geluk. De hoofdpersonen in het boek ook. Totdat het zelfs voor hoop te laat is. Waarom komt het kwaad niet op het pad van mensen die zelf kwaad doen? En waarom komt het kwaad wel op het pad van mensen die zelf nooit kwaad doen? Een goed boek maakt emoties in mij los. 'Sonny Boy' doet dat zeker. Schrijfster Annejet van der Zijl verdient een groot compliment! ¶ §

L'Italia chiamò.

Als het even mee zit, vlieg ik op 8 juli (of iets eerder of later) naar Rome voor een korte stedentrip! Of Madrid, Lissabon en desnoods Barcelona (mijn favoriet). Mits er op deze korte termijn nog wat te boeken valt. Duimen jullie voor me? En iemand nog andere tips?