¶ §Bang
Ik moet harder trappen. Harder, harder, nog harder… Zo hard dat ze niet door hebben dat ik langsfiets. Ik wil op mijn trappers gaan staan, maar bedenk me. Dat valt te veel op. Dan ben ik zeker de pineut. Met een noodgang sjees ik de bocht om. Mijn hartslag is ongekend hoog. Ik zie de schoolgebouwen al staan. En dan - uit het niets - hoor ik een zachte plof. Aan de overkant van de straat zie ik drie plaaggeesten wegduiken in de bosjes. Voor mijn wiel ligt een brandend projectiel. Onmiddellijk spring ik van mijn fiets af. Verdorie het is ze weer gelukt. Met mijn handen over mijn oren wacht ik op de knal die gaat komen. KABOEM… Vanuit de bosjes klinkt luid gelach en geschreeuw: ‘Stom wijf!’ Ik rijd pas door als de rook is weggetrokken.
In december 1988 ontstond mijn angst voor vuurwerk. Op weg naar school kwam ik langs de LTS. Elke dag bestookten die rotjongens mij met strijkers. Het was extra leuk om mij, dochter van een leraar, te bekogelen. Nog steeds heb ik het niet op knalvuurwerk. Ik raak het met geen vinger aan. Sterker nog: ik heb er geen geld voor. Het is direct naar
giro 555 gegaan. Wanneer iedereen dat zou doen, zijn we eindelijk van die harde knallen af. En brengen we verlichting voor mensen die écht weten wat ellende is.
¶ §Roosvicee-meisje
…Ze haalt haar handen door haar dansende blonde krullen. Haar wangen zijn blozend en haar felblauwe ogen stralen. Ze neemt met veel flair de telefoon op. Iedereen blijft maar zeggen dat ze er zo goed uit ziet. Zelfs alle fotomodellen die bij haar op kantoor komen…
Ik wil er ook zo gezond en fruitig uitzien al het Roosvicee-meisje. Dus heb ik vandaag een pak ‘Roosvicee Stralendfris’ gekocht. Smaak: rode vruchten. Ja, ja… ik weet dat reclames liegen en bedriegen. Dat de boodschap altijd mooier wordt verpakt dan zij in werkelijkheid is. Alleen ik wil ook zo graag een fris en fruitig uiterlijk. Zonder sporen van stress. En dat belooft Roosvicee.
Hoopvol schenk ik een glas vol. Het drankje ziet er mooi roze uit. Een beetje zoals een tropische cocktail zonder parapluutje. Mooi, het is dus gezond én esthetisch verantwoord. Maar na één slok weet ik het: ik heb een miskoop gedaan. Wat is dit spul mierzoet zeg… Het is een suikerspin in vloeibare vorm en niets voor mij. De groene thee is ver te zoeken en de zoetstoffen overheersen. Niets voor mij dus. Morgen maar een zak mandarijnen halen in de supermarkt. Voor de broodnodige vitamientjes.
¶ §Mona Lisa
Ooggetuige zijn van een foute versierpoging is veel leuker, dan zelf het slachtoffer zijn van een foute versierpoging.
Hij: ‘Je lijkt op de Mona Lisa.’
Zij: ‘Enorm bedankt, die is uiterst lelijk.’
Hij: ‘Lelijk? Het is een bijzonder fascinerende vrouw.’
Zij: ‘Fascinerend, maar lelijk’.
Hij: ‘Dan ben jij een mooie versie van de Mona Lisa.’
Zij: ‘Je klinkt niet echt overtuigend.’
Hij: ‘Met jou als Mona Lisa zou Leonardo da Vinci nog beroemder geworden zijn.’
Zij: ‘Ik lijk toch niet echt op haar?’
Hij: ‘Jawel dezelfde donkere ogen en intrigerende glimlach.’
Zij: ‘Het zal wel.’
Hij: ‘Ik zou graag een kopje koffie met je willen drinken Mona.’
Zij: ‘Zo heet ik niet en ik heb nu geen tijd.’
Hij: ‘Mag ik je telefoonnummer? Voor als je wel tijd hebt?’
Zij: ‘Nee, heeft geen zin. Misschien kom ik je nog een keer tegen.’
Hij: ‘Gelukkig sta je in mijn kunstencyclopedie. Ik kan je dus elke dag zien.’
Zij: ‘Fijn voor jou. Doeg.’
Hij: ‘Dag Mona.’
¶ §Sneeuwpret
Ongeveer vijf jaar geleden moest ik heel vroeg in het donker naar mijn werk. Het had net zo gesneeuwd als vanochtend. Er was helemaal niemand buiten. Alleen ik en een Afrikaanse jongen. Hij knielde neer op de grond onder een straatlantaarn. Zijn ogen verbijsterd op de hemel gericht. Het kon hem niet schelen dat zijn broek nat werd. Of dat zijn handen bevroren. Hij had alleen maar aandacht voor de witte wereld om hem heen. Het was overduidelijk dat deze jongen nog nooit sneeuw had gezien. En dat hij zich afvroeg waar al dat moois vandaan kwam. Onze blikken kruisten elkaar en hij moest lachen als een klein kind. Daarna stond hij op en maakte een vreugdedansje. Het werd langzaam licht. Altijd als de eerste sneeuw is gevallen, denk ik nog even terug aan dat moment. Zo echt. Zo puur. Zo hartverwarmend op een koude winterdag.
¶ §Home Sweet Home
In
Esta staan foto’s van vrouwen in de gevangenis. Ze hebben van hun cel hun thuis gemaakt. De foto’s fascineren mij. Het is een surrealistische wereld. Een van de vrouwen is Sandra (27). Ze kijkt lachend de camera in en toch kijken haar ogen triest. Bij haar foto staat geen verhaal. Alleen een citaat: ‘Als we uit onze cel zijn geweest en we gaan terug, zeggen we altijd: we gaan weer naar huis.’
Ik wil weten waarom ze daar zit. Hoe kan iemand zo ver komen? Heeft ze geen fijne jeugd gehad? Of verkeerde vrienden? Een drugsprobleem? Een combinatie van dit alles? Het is een jonge vrouw in de bloei van haar leven. Een bloei die bruut tot stilstand is gekomen in de gevangenis. Ik hoop voor Sandra dat ze straks – als ze weer vrij is - een echt thuis heeft. Dat ze ondanks alles de ware betekenis kent of leert kennen van ‘Home Sweet Home’. En dat ze nooit meer terug hoeft. Ook al weet ik niet wat ze op haar geweten heeft. Zo’n jonge vrouw hoort gewoon niet in de cel. Sandra hoort de dag te plukken. Net als ik.
¶ §Opruimspookje
Ik kan het niet, ik kan het niet, ik kan het niet… Ontstressen. Het is zo moeilijk voor mij om op de bank te blijven liggen en gewoon niets te doen. Want er staat nog een afwas en ik moet nodig strijken en die stapel kranten schreeuwt om de papiercontainer. Het ‘opruimspookje’ bevindt zich continu in mijn hoofd. Maar het is vandaag tweede kerstdag en ik hoef niets te doen. Ik moet de boel de boel laten en alles wat niet op zijn plek ligt bruut negeren. Alleen dat is zo vreselijk moeilijk. Ik ben gewoon verpest. Wat is dit toch? Het hele jaar ben je bezig met organiseren en plannen. En dan heb je een keer tijd om het rustig aan te doen en lukt het niet. Omdat er nog zoveel dingen zijn die om aandacht vragen. Misschien moet ik het hele jaar wat meer ontstressen. Dat zou in ieder geval ten goede komen aan mijn gehaaste levensstijl. En kan ik kerst 2005 eens echt rustig aan doen… Wordt vervolgd.
¶ §Beautiful day
Vanmorgen werd ik wakker van de zonnestralen die door een kier in mijn gordijnen de slaapkamer binnenkwamen. Ik dacht ik ga er een mooie dag van maken. En het werd een mooie dag. Eigenlijk net zo'n kerst als anders. Dat is precies wat ik wilde. Bovendien ben ik maar twee keer gepest met het gourmetincident van vorig jaar. Ik heb toen een grilplaat verkeerd om op tafel gezet, waardoor het kersttafelkleed en de eettafel van mijn ouders onherstelbaar beschadigden. Zoiets stoms kan ook écht alleen maar mij overkomen... Iemand anders nog leuke kerstanekdotes?
¶ §2004
Kerst is een periode van bezinning. Ik twijfel even of ik mijn weblog deelgenoot moet maken van mijn overpeinzingen over 2004. Het zou de indruk kunnen wekken dat ik zielig ben, of ongelukkig en dat is zeker niet zo. Maar 2004 stond wel in het teken van heel veel verdriet. En mijn weblog zou geen persoonlijk weblog zijn, als ik dat nu achterwege zou laten. Zolang je van ellende maar geen gewoonte maakt...
Drie maanden geleden ben ik dertig geworden. Een leeftijd die veel eindtwintigers grijze haren bezorgt. Letterlijk en figuurlijk. Nog niet zo lang geleden piekerde ik over rimpeltjes, te dikke billen, hangende borsten en het verloren gaan van mijn jeugd. Vond ik ‘volwassen’ een vies woord. Maar sinds 31 maart heb ik andere dingen om me druk over te maken.
‘Papa is heel erg ziek. Hij kan niet meer beter worden,’ De woorden van mijn moeder galmen na in mijn oor. ‘Misschien kan zijn leven nog wel worden verlengd. Dan moet hij een zware chemokuur ondergaan.’ We zitten samen op de leren bank in de huiskamer van mijn ouders. Huilend. De telefoon gaat en niemand neemt op. Dit is een familiemoment. Een moment dat zeldzaam gaat worden.
Mijn rol verandert. Vroeger troostte mijn moeder mij, nu troost ik haar én mijn vader. Probeer ik ze goede moed in te praten. Ik voel dat ik wijzer word. Voor het eerst in mijn leven bereik ik een hoger niveau van volwassenheid. Mijn vader heeft zich van chemokuren naar bestralingen gesleept. Het heeft niet geholpen. De artsen blijven zeggen dat ze niet veel meer voor hem kunnen doen. Een harde boodschap als je pas 55 jaar bent. In een leven waar je niet meer spreekt van jaren maar van dagen, kan een dag niet lang genoeg duren. Stom dat je dan pas leert hoe je de kleine dingen optimaal moet koesteren.
Kan een jaar vol narigheid het jaar van je leven zijn? Ja, dat kan. 2004 Is mijn jaar. Het heeft me een grote stap dichter gebracht bij de ware essentie van mijn bestaan: genieten van iedereen die mij lief is. En zorgen over mijn eerste rimpeltjes die zijn er heus wel. Ik ben tenslotte nog steeds een ‘meisje’ van dertig.
Vanavond een kerstborrel in Utrecht met vrienden in de kroeg. Daar kijk ik naar uit. Ik ‘bezin’ zo op mijn eigen manier… Vanavond met vrienden. Morgen met mijn familie.
Merry X-mas, Maaike
¶ §Lauwe vis
Als je wilt speechen tussen een voor- en een hoofdgerecht houd het dan kort. Anders staat halverwege de speech het eten al op tafel en wordt het koud. Dat is precies wat er vanavond gebeurde tijdens het kerstdiner van mijn werk. Mijn baas is nooit zo kort van stof. Lees: hij is behoorlijk lang van stof. Daarom liet hij uitgebreid alle goede en minder goede zaken van het afgelopen jaar de revue passeren. Heel terecht natuurlijk, maar mijn visje werd kouder en kouder... Ook de glazen wijn op tafel waren al leeg. Een goede ober schenkt natuurlijk niet bij als er gespeecht wordt. Dus ook op dat gebied geen afleiding. En wat doet iemand na de nodige alcoholische versnaperingen en een grote hoeveelheid Ibuprofen eerder op de dag. Juist knikkebollen. Ik wilde wel luisteren. Echt waar. Maar ik kon het niet. Mijn oogjes vielen dicht en ook mijn andere zintuigen werkten niet optimaal meer mee… ‘En dus denk ik dat 2005 een zeer goed jaar gaat worden. Eet smakelijk allemaal.’ Mijn baas verheft zijn stem, waardoor ik wakker schrik. Helaas is het leed al geleden. Ik mag aanvallen op mijn lauwe, niet culinair verantwoorde vis. Gelukkig werd dit ruimschoots gecompenseerd door het toetjesbuffet. Ik had een overdosis suiker nodig om weer een beetje energie op te doen. En daar is chocolademousse erg goed voor. Het eerste kerstdiner van 2004 zit erop. Ik heb vakantie tot 3 januari 2005. Yes!
¶ §Heb ik weer...
Au, Au, Au, heb ik een keer een ochtendje vrij word ik wakker met knallende koppijn en zijn mijn asperines op. Vanmiddag weer werken. Dus hoop ik dat de pijn snel zakt... Niet voor mijn werk (ahum), maar wel voor het kerstdiner vanavond... En nee ik heb geen kater!
¶ §Geluk in het spel?
Vandaag heb ik de meest niet-hippe prestatie neergezet van 2004. Ik ben dartskampioen geworden op mijn werk (een communicatiebureau). Eigenlijk vind ik dit spelletje helemaal niet leuk. Maar de competitie werd dit jaar zo gigantisch op het spits gedreven dat ik wel fanatiek moest worden. Nog nooit heeft een dame de felbegeerde dartstrofee gewonnen. En dat werd ons dag in en dag uit flink ingepeperd. Kortom: daar moest verandering in komen en daarom besloten wij dames nu eens 'serieus' aan de competitie deel te nemen. We klungelden in het begin wat aan en raakten amper het bord. Maar gedurende de competitie groeide ons dartstalent en ook het geluk in het spel. Dat betekende in mijn geval, dat ik de dubbels flink wist te raken. En daar gaat het om in dit spelletje. Dus nam ik snel de koppositie over van collega's A. en V. Tot hun grote verbazing. En nee, ik heb niet geoefend op het dartsbord van mijn broertje. Begrijp me niet verkeerd: ik ben geen talent en Raymond van Barnevelt heeft niets van me te vrezen. Ik vind het gewoon leuk dat ik onze vrouwelijke eer heb gered. Tot op zekere hoogte, want 'Geluk in het spel is geen geluk in de liefde', zegt men. Ai, heb ik weer.
¶ §Bye bye tweede kerstdag
In heel veel landen hebben ze geen tweede kerstdag. Bijvoorbeeld in Italië. Daar zijn ze in één dag klaar met de kerstviering. Dat is wél lastig voor alle stelletjes. Die moeten kiezen bij welke ouders ze het kerstdiner nuttigen. En dat kan de nodige ruzies opleveren. Maar voor mensen die geen ‘wederhelft’ hebben, is het juist makkelijk. Je gaat met kerst naar je eigen ouders of vrienden en je bent klaar. Voor 26 december hoef je niets meer te regelen. Je gaat gewoon weer naar je werk, naar het museum of boodschappen doen. Bovendien eet je maar één keer veel te veel. Je krijgt gewoon je ochtendkrantje. Niemand verveelt zich. De meubelboulevards zijn niet overbevolkt. En we zijn veel sneller verlost van irritante kerstmuziek. Daarom schaf ik tweede kerstdag dit jaar voor mezelf rigoureus af. Ik heb stapels dvd’s geleend en morgen komen mijn boeken van bol.com. Ik red me wel en ik ben niet zielig. Dit jaar wil ik gewoon graag thuis zijn en niets doen. Waarschijnlijk is menig stelletje met sociale verplichtingen jaloers op me. Oké, een leuke lover en een ontbijtje op bed zouden ook zeer leuk zijn... Ik heb beide alvast gereserveerd voor kerst 2005. Dus kom maar op als je durft!
¶ §Yes, aan de dvd
Iedereen bedankt voor alle tips. Ik ga nu even dvd's lenen bij iemand. Is namelijk wel zo handig om dvd's bij de hand te hebben als je je nieuwe dvd-speler wilt testen (detail).
¶ §Aan de dvd?
Als het om elektronische apparatuur gaat, ben ik een echte onbenul. Het interesseert me helemaal niets. Alleen soms word je gedwongen om over apparatuur na te denken. Helaas. Bij mij in de buurt is pas een videotheek geopend. Leuk, kan ik eindelijk dichtbij huis mijn videootjes huren. Maar niets is minder waar. De videotheek is helemaal geen videotheek. Het is een dvd-theek. En ik heb geen dvd-speler. Ja, ik loop achter… Een gemiddelde kleuter heeft een draagbaar exemplaar om in de auto mee te spelen en ik ben nog aan de video. Dus is de tijd ein-de-lijk daar dat ik zo’n ding op de kop tik. Daarom laat ik me adviseren door wat deskundigen. Lees: mijn mannelijke medemens.
G: ‘Je moet geen dvd-speler nemen, maar een dvd-recorder.’
M. ‘Een dvd wat?’
G: ‘Een recorder, daar kun je ook mee opnemen. Record = opnemen…'
M: ‘O, maar dat kan met een video ook.’
G: ‘Jaháááá, alleen met een dvd-recorder kun je nóg langer opnemen.’
M. ‘Hoe duur is zo’n opneemgevalletje gemiddeld?’
G: ‘Eentje met een harde schijf is ongeveer 600 euro’
M: ‘Hoevéél? Bij het Kruidvat zijn ze maar 49,95 euro.’
G: ‘Dat is pas echt shit. Kun je volgend jaar weer een nieuwe kopen.’
Ik overdenk bovenstaand ‘advies’. Met mijn video neem ik gemiddeld drie films per jaar op. Een dvd-recorder lijkt mij dus wat overbodig. Maar het Kruidvat is misschien ook geen goede keus. Om die reden laat ik me morgen adviseren in een elektronicazaak. En daar heb ik pas echt een hekel aan. Omdat je er vaak als een soort bedreigde diersoort wordt behandeld. ‘Ach, het hulpeloze vrouwtje moet een apparaatje kopen.’ Aan de andere kant helpen vrouwelijk charmes wel bij het afdingen. We zullen zien wie er morgen aan het langste eind trekt.
¶ §Trouwdag
De decemberzon schijnt fel de woonkamer van mijn ouders binnen. Het zorgt voor een beetje warmte op deze rare dag. Vandaag zijn mijn ouders precies 31 jaar getrouwd. De kans is groot dat ze vandaag voor het laatst samen hun trouwdag vieren. Dat is op zijn zachtst gezegd heel moeilijk.
‘Op welke dag zijn jullie eigenlijk getrouwd’, vraag ik aan mijn ouders.
‘Op woensdag’, zegt mijn moeder.
‘Nee, hoor op dinsdag’, zegt mijn vader.
‘Ik weet het absoluut zeker’, zegt mijn moeder.
‘En ik ook zegt’, mijn vader.
‘Ik heb toch maar een kerstboom gezet’, zegt mijn moeder.
‘Anders is het zo somber in huis’, zegt mijn vader.
Verder zwijgen ze. Paps trekt een deken over zich heen. Hij heeft het continu koud. Mams zet koffie. Mijn zusje komt binnen. Ze heeft narcissen meegenomen. Die zaten ook in mijn moeders bruidsboeket. Mijn vader heeft er destijds stad en land voor afgezocht. In 1973 waren voorjaarsbloemen vrijwel niet te krijgen in december. Maar toch heeft hij ze gevonden. Voor mijn moeder, omdat het toen haar lievelingsbloemen waren. Romantisch toch? Waarom heb ik zelf niets meegebracht? Misschien toch iets te veel aan mijn hoofd op het moment.
‘Zie je wel’, roept mijn moeder vanuit de keuken.
‘Wat?’, roepen mijn vader en ik tegelijkertijd.
‘We zijn op woensdag getrouwd. Ik wist wel dat ik gelijk had.’
Mams zwaait trots met het trouwboekje boven haar hoofd. Het verbaast me niet dat ze gelijk heeft. Een exacte trouwdag onthouden is een vrouwending. Zulke dingen vergeet je gewoon niet. Mannen zijn wat dat betreft gewoon niet zo attent. En dat zeg ik. Degene die vandaag de bloemen vergeten is…
¶ §Mannen en kookkunsten
‘Ik kan écht niet koken hoor. Kortom: verwacht niets.’ H. en ik zitten in de auto voor een behoorlijk regenachtig ritje naar het Brabantse land. We zijn uitgenodigd voor een verlate housewarming van A. en zijn zusje B. En bij een housewarming hoort een etentje, zo vinden wij. Tot afschuw van A. Hij kan niet koken (zijn woorden) en vertrouwt nog regelmatig op de kunsten van zijn mamma. Yep, A. is een 32-jarige mannelijke vrijgezel…Dus speculeren H. en ik er in de auto behoorlijk op los. Misschien heeft hij zijn moeder ingehuurd (hihi)... Of een driedaagse spoedcursus gevolgd (haha)... Afhaalchinees? Frietboer op de hoek?
‘Willen jullie eerst een rondleiding? Of zullen we gelijk gaan eten’, zegt A. een beetje zenuwachtig. ‘Nee, eerst een tour’, zeggen wij onverbiddelijk. Dus showt hij trots alle kamers in zijn nogal royale huis voor één persoon. Op de groei gekocht? ‘Mooie woning hoor’, zeggen wij. ‘Ja hé’, zegt hij trots. Even later zitten we aan een keurig gedekte tafel met rode kerstservetjes, glimmend bestek en witte borden. En stokbrood met kruidenboter. Aanvalluh! Plotseling zet B. prachtig opgemaakte viscocktails op tafel. Gevolgd door een bordje tomatensoep, iets bami-achtigs, tiramisu en een hele grote ijstaart. Waar komt dat nou allemaal vandaan? Ik heb helemaal geen kookluchtjes geroken en alleen verdachte magnetronpiepje gehoord. Maar ijstaart uit de magnetron? Volgens mij kan dat niet…
Dus het geheim van de kookkunsten van A. blijft heel goed bewaard. Het is vast een heel klein beetje van hemzelf en een beetje veel van Maggi. In ieder geval heeft alles gesmaakt. En dat blijft voor deze Bourgondiër het allerbelangrijkste… Ik heb nog wel een tip voor A. Steek voortaan de kaarsjes op tafel aan (detail). Wel zo gezellig!
¶ §Verzekeringscheck
De hele week wordt ik al overspoeld met post. En de postbode is niet lief voor me. Nee, hij dumpt enkel vervelende brieven in mijn bus. Brieven van mijn verzekeringmaatschappij. Ten eerste omdat ze nog een
schadegevalletje voor mij aan het afhandelen zijn. Ten tweede omdat verzekeringsmaatschappij X – waar ik heel handig al mijn verzekeringen heb ondergebracht – is gefuseerd met verzekeringsmaatschappij Y. Daarom worden al mijn verzekeringen stopgezet en krijg ik bij verzekeringsmaatschappij Y een nieuwe brand-, inbraak-, auto-, reis-, aansprakelijkheid- en rechtsbijstandverzekering. Het gevolg is dat ik flink baal. Ik moet namelijk zes polissen en de bijbehorende verzekeringsvoorwaarden controleren op een adequate inhoud. En dat is geen leuke klus.
Gisteren ontving ik dé envelop van verzekeringsmaatschappij Y met daarin alle nieuwe papieren. Ik heb hem expres een paar dagen laten liggen. Totdat ik vandaag tijd had voor de grote verzekeringscheck. Zucht, zucht zucht. Maar ik heb te vroeg gemopperd, gesteund en geklaagd. Verzekeringsmaatschappij Y heeft een Alles in één Polis. Ofwel, één polis voor al mijn verzekeringen. En al mijn oude verzekeringen staan daar correct op. Dus was ik in vijf minuten klaar met de ‘grote’ verzekeringscheck. Bovendien vervalt het eigen risico van mijn autoverzekering. Daar ben ik als brokkenpilootje natuurlijk erg blij mee. Verzekeringsmaatschappij Y: I love you!
¶ §Bijnamen
‘R. alias Bart Kruk nog gezien gisterenavond?’
‘Nee geen spoor van hem in.’
‘Vond je dat jammer?’
‘Weet ik niet. Hij blijft leuk om naar te kijken.’
‘Een barkruk heeft meer uitstraling.’
‘Jij zegt het.’
‘De Limo-chauffeur was er wel’
‘Heeft hij B. lastig gevallen?’
‘Nee, hij heeft de moed opgegeven geloof ik.’
‘Gelukkig wel voor haar.’
‘Ik zag een privé- limo anders wel zitten.’
‘Haha, maar wel met een andere chauffeur!’
‘Champagne-advocaatje nog zaken gewonnen?’
‘Zal wel niet, hij heeft er niets over gezegd.’
‘Wie heeft de meeste Co Stompé look-a-likes gespot?’
‘Ook op dat front was het rustig.’
‘Weet je waar ik nu benieuwd naar ben?
‘Nou?’
‘Hoe andere mensen ons noemen...’
¶ §Hebben, hebben, hebben…
Kerstcadeautjes? Die koop je niet voor een ander, maar voor jezelf. Dan krijg je tenminste wat je écht wilt hebben. In de Verenigde Staten is deze trend al duidelijk zichtbaar. De gemiddelde Amerikaan koopt meer kerstcadeaus voor zichzelf dan voor een ander. Ze hebben er zelfs een naam voor: ‘self-purchase’. Naar verwachting zal deze vorm van hedonisme snel overwaaien naar Europa… Met mij als grootste trendsetter!
Ik vind het helemaal niet erg om cadeautjes voor mezelf te kopen. Het is zelfs een must. Een nieuw sjaaltje ter compensatie van een rotdag, een nieuw truitje na een botsing, een leuk boek zomaar voor de lol. Ik kan het zo gek niet bedenken. En ik voel me niet eens schuldig na mijn aankopen! Afgelopen zaterdag heb ik
twee drie truitjes, douchegel van Rituals, een sjaaltje en een heel tof ribfluwelen jasje gekocht. Ik was namelijk heel zielig, omdat ik een stomme rekening van 600 euro moest betalen. En als je zielig bent dan moet je jezelf verwennen. Ook al ben je bijna blut. Zo simpel is het.
Toch lijk ik niet helemaal op een shopverslaafde Amerikaan. Ik vind het óók heel leuk om cadeautjes voor een ander te kopen. Soms ben ik uren aan het zoeken naar het perfecte cadeau. Want mooie dingen geven, is net zo leuk als mooie dingen krijgen. Ehh, nou ja bijna net zo leuk… Aankomend weekend ga ik daarom niet voor mezelf op stap, maar voor mijn familie en vrienden. Inderdaad, om kerstcadeautjes voor hen te kopen. Dus het shopweekend van vorige week en het komende weekend heffen elkaar mooi op. Het is: ‘One for me and one for you’.
¶ §Damn those eyes
Dit zou ik gisteren geschreven hebben:
Ben ik nu blind? Of de rest van alle vrouwen? Ik vind Robbie Williams niet knap. Zijn hoofd is net iets te groot, zijn haar te kort, zijn blik té doordringend en hij beweegt zich vreemd. Waarschijnlijk zou ik mijn hoofd niet omdraaien als ik hem op straat tegen zou komen. Zijn achterste vind ik net niet de moeite waard. Ofwel, hij hoeft onder mijn raam zijn ‘Let me entertain you’ niet te zingen. Liever niet zelfs. Zijn muziek vind ik wel goed hoor. Alleen niet in combinatie met een Robbie die sexy danst in een videoclip. Of de kleren van zijn wat magere lichaam scheurt. Een concert zou ik wel willen bijwonen. Alleen niet op de eerste rij. Dan zie je hem en zijn sterallures zo goed. Helaas.
Dit schrijf ik vandaag:
Arnie (alias Reinout Oerlemans) heeft Robbie gestrikt en daar is hij erg trots op. Robbie heeft opgetreden in
Pulse en dat komt morgen op tv. Daar word ik maar liefst elke vijftien minuten aan herinnerd. De vooraankondiging van
Pulse verschijnt namelijk erg vaak op de buis. Dus zie ik Robbie luidkeels lachen, wilde gebaren maken en in een amoureuze omhelzing met een onbekende dame. Ik kijk naar tranen, heel veel hysterische vrouwen en Arnie met een Ivo Niehe glimlach. En dan zie ik iets dat ik nog nooit heb gezien… Robbie heeft lichtjes in zijn ogen als hij lacht. Zijn doordringende groene blik verandert in een romantische groene blik. Ik voel een steek in mijn buik. Of is het een verdwaalde vlinder? Robbie raakt me. Opeens ben ik jaloers op al die vrouwen in de studio en op Arnie die naast hem zit. Ik wil ook de aanwezigheid voelen van Robbie. Dus druk ik mijn neus tegen het tv-scherm en wacht tot de vooraankondiging weer langskomt. Dichterbij zal ik niet komen. Helaas.
¶ §Niet leuk
Dit is pas balen... Voor het eerst sinds tijden weer een keer met de trein gaan en dan getrakteerd worden op een 12-koppig kinderkoor. Ofwel, een groep vijfjarige jongetjes die gedurende mijn hele treinreis, slechts één liedje op hun repertoire hadden: 'Hallo Mijnheer de Uil uw onderbroek is vuil.' Eén jochie schreeuwde deze (in zijn ogen obscene taal) zelfs in mijn oor. En zijn moeder deed niets om hem te stoppen. Ze lachte alleen een beetje Truus de Mier-achtig. Stomme kinderen, stomme moeder, stomme fabeltjeskrant, stom liedje.
¶ §Doet ze het of doet ze het niet?
Als ik het doe dan krijg ik er misschien spijt van. Maar als ik het niet doe dan vind ik mezelf weer zo braaf. Zo altijd hetzelfde als anders. Bovendien vinden de mannen het niet leuk als ik het doe en vinden zij het wel leuk als ik het niet doe. Het gaat er echter om wat ik zelf wil. Het is alweer een tijdje geleden dat ik het wel heb gedaan en twee maanden geleden heb ik het ook al niet gedaan. Dus is de tijd wel rijper om het te doen. Pffff, kom ik hier nog uit vandaag?
Ja hoor, en het resultaat mag er zijn. Mijn haar is er niet af. Lang haar staat me beter volgens mijn kapster en zij kan het weten. Ze is immers een expert pur sang. Ik ben een echte vrouw-vrouw en daar hoort lang haar bij. Dus heb ik het bij het oude gelaten. Wel zijn mijn lokken nu donkerbruin en een tikkeltje rood. Dus toch anders dan anders. Kortom: ik heb het niet gedaan. En niet omdat de mannen dat leuker vinden. Maar omdat ik dat zelf leuker vind. Laat dat even duidelijk zijn.
¶ §Pagekopje koopt make-up
Pagekopje: ‘Die blauwe oogschaduw…. Past die wel bij mijn bril?’
Krullenbol: ‘Ja hoor. Kijk maar er zit een randje nachtblauw in.’
Krullenbol haalt bril van het hoofd van pagekopje.
Pagekopje kijkt blij.
Pagekopje: ‘Hoe moet je oogschaduw opbrengen?’
Krullenbol: ‘Met een oogschaduwapplicator.’
Pagekopje: ‘Ik heb alleen zo’n lang ding gevonden.’
Krullenbol: ‘Ja, dat is een applicator. Je hebt lange en korte.’
Pagekopje: ‘O, waar liggen de korte dan?’
Krullenbol: ‘Ik wijs het wel even aan hoor.’
Pagekopje en Krullenbol verdwijnen in de winkel.
Ik wacht tot ze terugkomen.
Pagekopje: ‘Wat is eigenlijk beter een lange of een korte?’
Krullenbol: ‘Het is maar net wat je zelf het fijnste vindt.’
(Jawel, we hebben het hier over oogschaduwapplicators.)
Pagekopje: ‘Dan houd ik het bij de korte.’
Krullenbol: ‘Het is geen cadeautje, toch?’
Pagekopje: ‘Jawel voor mezelf…’
Krullenbol: ‘Ik zal er een heel mooi kerstpapiertje omdoen.’
Pagekopje: ‘Ach wat leuk!’
Krullenbol: 'Je hebt het verdiend.'
Dan heb ik het zeker verdiend om tien minuten te wachten op klant Pagekopje en caissière Krullenbol... Les voor vandaag: ga nooit meer naar de Etos als Krullenbol achter de kassa staat. Het kan wel eens heel lang gaan duren.
¶ §Vergeetachtig
Ik ben zo moe... En als ik moe ben dan wordt mijn hoofd het menselijk equivalent van een vergiet. Dan zeg ik dingen als huis in plaats van auto en noem ik mijn vrienden Hans en Janny spontaan Hanny en Jans zonder dat ik daar zelf erg in heb. Hele conversaties gaan langs me heen en ik vergeet mensen terug te bellen en te mailen. Dus heb ik vanavond wat achterstand ingehaald. Want sommige vrienden verdienen het zeker niet om onder een laagje stof te verdwijnen!
De boodschappen zijn divers:
C. in Bosnië alle oke daar?
K. tussen China en Rusland, ook alles goed met jou? PS. doe de groetjes aan D.
A. natuurlijk ook voor jou een e-mail om je sterkte te wensen met je operatie morgen...
H. en nogmaals heel veel sterkte met jouw operatie morgen...
E. super dat je het naar je zin hebt op je nieuwe baan
G. onze eetafspraak van maart 2004 gaat echt door in januari 2005 (schandalig)
T. hoe laat spreken we af zaterdag?
J. het e-mailadres komt er echt aan!
N. hetzelfde geldt voor jouw mailtje
B. ik kom graag eten de 17e
en aan allemaal: tot snel!Kortom: ik heb rode oortjes van het bellen en zere vingers van het mailen. Helaas heb ik nog steeds het gevoel dat ik iemand vergeet. Als jij dat bent, laat je dat mij dan weer even weten? Alvast bedankt...
¶ §Crime Scene Investigation
We staan samen in een trendy badkamer. Ik en een vriendin die ik niet ken. Met een serieuze blik in haar ogen gooit ze een chemisch goedje op de grond. De witte tegels lichten opeens rood op. Bloedvlekken worden zichtbaar. ‘Zie je wel’, zegt ze. ‘Ik weet zeker dat hier een moord is gepleegd.’ Na deze uitspraak verzamelt ze nog meer bewijsmateriaal. Doodsbang ben ik. Even later staan we op straat. Een witte bestelbus zonder reclameteksten komt met piepende remmen tot stilstand. Er springen ongeveer tien mannen uit de bus. Ze hebben het op ons voorzien. De meisjes die van de moord afweten... We gaan midden op een drukke weg staan om onszelf te redden. Het helpt niet. De mannen zijn overal. Een achteraf straatje is onze enige redding. Het lijkt erop dat onze vlucht geslaagd is. Maar dan gaat er voor ons een groot hek dicht. Vluchten kan niet meer…
Dit is natuurlijk niet echt gebeurd. Alleen daar leek het vannacht wel op. Ik was behoorlijk angstig na deze nachtmerrie. Achtervolgingsdromen hebben een betekenis. Ik zou alleen niet weten welke. Volgens mij moet ik gewoon niet meer naar Crime Scene Investigation kijken.
¶ §Wat eet jij het liefst?
Het is altijd leuk om in de bladen te lezen over andermans eetgewoonten. Je hebt bijvoorbeeld chocoladefreaks die een kitkat eten voor hun ontbijt met een groot glas cola erbij. Of mensen die elke lunchpauze drie kroketten wegwerken. Maar als ik mezelf bloot moest geven, dan zou ik het ook niet zo best doen ben ik bang…
Maaike (30) weet het zeker: een zak Dorito’s is een ultiem verwenmoment!
‘Het liefst kook ik niet als ik een drukke dag achter de rug heb. Dan heb ik genoeg aan een groot zak Dorito’s Sweet Chili Pepper. Met een dipsausje erbij natuurlijk! Daar zitten volgens mij zelfs vitaminen in. Gelukkig heb ik sinds kort een magnetron. Daar schijn je gezonde maaltijden voor te hebben die in een handomdraai klaar zijn. Misschien gaat het eindelijk lukken om mijn leven te beteren.’
Wel eens schuldgevoelens na een vreetpartij?
‘Ja heel vaak. Ik wil niet dik worden. Gisteren had ik weer een zwak moment. Dus heb ik vandaag alleen maar mandarijnen gesnoept. En een traktatie van een collega geweigerd. Bovendien heb ik ter compensatie even flink gezweet in de sportschool. Een nadeel van chips is dat je er dikke billen van krijgt. Daar zit ik natuurlijk niet op te wachten.’
Hoe lang heb je deze verslaving al?
‘Als kind kreeg ik een schaaltje chips op woensdagmiddag en op zaterdagavond. Naar die momenten zag ik altijd uit. Want de koekjes die ik na schooltijd kreeg, daar gaf ik niet zo veel om. Wat dat betreft is mijn zoutlust een aangeboren verslaving. En ik geniet er nog steeds intens van. Ondanks de ‘ongezouten’ kritiek van mijn omgeving.’
¶ §K.. decembermaand
Normaalgesproken is december de leukste maand van het jaar. Het is een maand die in het teken staat van voorpret. Gezellig met zijn allen cadeautjes kopen op koopavond. Te veel pepernoten eten. Lachen om de inhoud van je eigen gedichten. Een net te zware kerstboom drie etages omhoog sjouwen. Goede voornemens verzinnen. Warme wafels eten bij de bakker op de hoek. Dampende chocolademelk met slagroom drinken. Heel veel blije gezichten om je heen. Het ultieme kerstdiner samenstellen. Plannen maken voor Oud & Nieuw. Maar dit jaar is alles anders.
Ik snap opeens waarom mensen een hekel hebben aan de decembermaand. Verdriet is juist nu heel moeilijk te verdragen. De gedachte dat je iemand gaat verliezen van wie je heel veel houdt. Alles is opeens zo beladen. Overal denk je onbewust het woordje ‘laatste’ voor: kerstfeest, jaarwisseling, nieuwjaarszoenen. Misschien zie ik het even te zwart. Maar de artsen hebben ons niet bepaald moed ingepraat. Daarom klungel ik dit jaar niet met kerstlampjes. Ik houd alles puur en zonder franjes. Met mijn hart en ziel zijn bij mijn familie. Voor het eerst snap ik wat het begrip ‘kerstgedachte’ inhoudt. Samen zijn, geluksgevoel delen en gewoon genieten van het moment. Want volgend jaar kan het wel eens allemaal anders zijn…
¶ §Succesformule
Ik heb een rare gewoonte overgehouden aan Avro’s Service Salon. Niet dat ik daar bijzonder trots op ben, maar dat programma keek ik vroeger altijd. En met vroeger bedoel ik: héél lang geleden toen ik in de zesde klas van de lagere school zat. Avro’s Service Salon had één leuk item. Een bekende Nederlander moest met honderd gulden een complete outfit samenstellen, inclusief schoenen. Geloof me dat kon toen écht nog. Daarna werd de kleding beoordeeld door een budgetdeskundige en een styliste. Degene met de meest modieuze en creatieve ideeën kreeg de hoogste cijfers. Bijna alle bekende Nederlanders deden wel een keer mee. Zelfs surfer Stefan van de Berg. Waar alle meiden stiekem verliefd op waren.
Wat heeft dit nu met mijn rare gewoonte te maken? Wel, vanmiddag liep ik op de markt. Ik zag een leuk geruite rokje hangen voor tien euro. Een paar kramen verder lagen suède laarsjes voor twintig euro. ‘Die zou ik kopen als ik voor honderd euro moest shoppen’, dacht ik bij mezelf. ‘Dan zou ik vast veel punten krijgen van de deskundige jury.’ ‘Of misschien zou ik juist voor de rode ballerina’s van 15 euro moeten gaan. Dat is iets artistieker en minder doorsnee.’ Jemig, na al die jaren doe ik dus nog steeds boodschappen met dit spelletje in mijn hoofd. Dus is het gewoon een superformule die ze nieuw leven in moeten blazen. Maar dan met honderd euro in plaats van guldens. Ik weet al wel een geschikte kandidaat: moi. Behalve als ze die twee van de modepolitie in de jury zetten. Dan wil ik echt niet meedoen.
¶ §Baaldag II
En dan nu enkele redenen waarom het vandaag geen baaldag is:
- heb mijn punt gemaakt (vaag maar waar);
- iemand met een hele volle kar liet mij en mijn pak yoghurt voor in de supermarkt;
- heb mijn voorsprong vergroot in onze interne dartscompetitie;
- heb een ontzettend leuk Sinterklaas-gedicht van een klant gehad;
- bij het gedicht zat ook nog een hele grote chocoladeletter, dus hoef weer niet te koken vanavond. Sorry mam!
¶ §Baaldag
Vandaag heb ik niet gewerkt, want ik heb een baaldag. Een baaldag die het resultaat is van heel veel baaldagen achter elkaar. Misschien kan ik het daarom beter een ´ik laat de batterij weer op´ dag noemen. Ook een zelfoplaadbare batterij heeft tijd nodig om weer vol te raken. Daarom weet ik niet of ik aan een dagje wel genoeg heb. Maar het begin is er. Tenminste als ik me aan de regels houd die ik vanochtend heb opgesteld.
Ten eerste mag je op een baaldag niet aan je werk denken. Aangezien mijn werk een van de redenen is dat ik nu een baaldag heb, is dat best moeilijk. Ten tweede mag je op een baaldag iets leuks voor jezelf kopen. Ten derde hoef je op een baaldag niet te koken. Gezond eten is voor de niet-baaldagen en daarom schuif ik straks een pizza in de oven. Ten vierde mag je op een baaldag alle stomme films kijken en de boeken lezen die je maar wilt. Dus verschijnt vanavond de film 'Heartbreakers' op mijn tv-scherm. En die is volgens mij écht dom. Ten vijfde mag je op een baaldag dromen wat je wilt. Ook al zijn die dromen onbereikbaar. Ten zesde hoef je geen politiek correcte dingen te schrijven over de dood van prins B.
Helaas heb ik vanmorgen om 11.00 uur al een regel overschreden. Ik heb mijn baas gebeld, omdat ik een gesprek met hem wil. Maar hij was in bespreking dus heb ik hem een e-mail gestuurd. Juist, dit was zwaar verboden. Maar als ik ergens mee zit dan kan ik dingen niet loslaten. En daarom heeft een baaldag misschien wel te weinig zin. Alhoewel, er zijn nog twee mogelijkheden om deze dag wel te laten slagen. De eerste is Ben en de tweede Jerry´s. Ik ben onderweg naar de supermarkt om letterlijk een noodrantsoen in te slaan. Adios!
