Dé betervraag

Leven en laten leven

Nu het al zo lang best goed gaat, krijg ik hem steeds vaker: Dé betervraag. Of ik nu eigenlijk beter ben? Of ik misschien dan toch genezen ben, je weet immers maar nooit hé? Je houdt het toch al hartstikke lang vol zo? En dokters hebben het toch ook best vaak fout tegenwoordig. Misschien is dat bij jou ook wel zo? De wonderen zijn de wereld toch niet uit?

Alsof ik er niets voor hoef te doen én laten.

Op die momenten zou ik het liefst keihard willen schreeuwen, schelden en met mijn hoofd tegen de muur bonken, hoewel dat natuurlijk een heel slecht idee is. Ik denk ook niet dat mijn neuroloog dat verstandig vindt. Mensen die dé betervraag stellen, hebben helaas niet begrepen dat Mister Tumor niet voorgoed weg is, maar tijdelijk elders bivakkeert en dat ik nog altijd  licht, maar blijvend hersenletsel heb dat met een paracetamolletje dus niet te genezen valt. Nooit meer, ook al bedenken knappe koppen een wondermiddeltje om Mister Tumor voorgoed te verjagen.

Mensen die de betervraag stellen, verwijt ik niets, ik begrijp het wel een beetje. Als niemand maar verwacht dat ik nu zo langzamerhand weer voldoende energie heb om allerlei  Try before you die dingen te doen. Bungeejumpen, parachuutspringen, mezelf laten wegschieten als een menselijke kanonskogel, of doe eens extra gek, streaken op Wimbledon. Over twee weken moet ik opnieuw voor levende tosti spelen in de mri-scanner en dat alleen is al spannend genoeg.

Oostenwind & domme dingen

Waar blijft de zon?

Het moest, ondanks de gladheid, lukken om zelf naar de supermarkt te gaan vond ik en deed nogal achteloos de voordeur achter me dicht. Helaas zat mijn boodschappentas ertussen. 'Heb ik weer, heb ik weer, heb ik weer', zei ik en ik gaf een harde schop tegen de deur, waarbij ik mijn tenen bezeerde. Dit hielp ook al niets, mijn boodschappentas zat nog steeds klem tussen de voordeur en dat niet alleen, de tas blokkeerde het cilinderslot waardoor ik de sleutel niet  kon omdraaien en mijn huis niet meer in kon. Wat nu? Via de regenpijp omhoog klimmen? Geen goed plan.. Ik probeerde nogmaals de tas los te wrikken, maar het ging niet, geen beweging in te krijgen. Dus stond ik drie kwartier in de kou, met bevroren handen vól in de gure oostenwind tot mijn buurmeisje ten slotte thuiskwam en met zijn tweeën kregen we wél beweging in de boodschappentas waardoor de deur alsnog opensprong. 'Rotwinter,' mopperde ik hoewel ik deze domme actie natuurlijk geheel aan mezelf te wijten had, was het allemaal een stuk lachwekkender geweest als de zon had geschenen.. Een positief punt is dat ik dit jaar nog niet één keer gevallen ben.