Een leuke jeugdherinnering (ik word echt oud)
En een klein beetje penisnijd.
Een waarschuwing vooraf: lieve zwager van me, misschien kun je de onderstaande drie alinea’s beter niet lezen…
Nichtje L. heeft de wimpers uit haar Baby Born getrokken. Dat is best wel sadistisch ja, maar als je twee bent, mag je nog ongestraft sadistische dingen doen. Nu lijkt haar Baby Born sprekend op Chucky uit Child’s Play, maar dan met een kaal hoofd in plaats van feloranje piekhaar. Nichtje L. heeft dit niet van een vreemde. Ik herhaal ze heeft dit niet van een vreemde.
Het was ongeveer 1980. Ik had een pop met blond nylon haar voor mijn verjaardag gekregen die echt kon plassen. Zoals dat gaat met zussen wilde zusjelief voor haar verjaardag ook zo’n pop en het liefst dezelfde. Die kreeg ze ook, maar dan met bruin haar om verwarring te voorkomen. Op het moment dat zusjelief haar pop voor het eerst had ontdaan van haar snoezige jurkje, ontdekte ze bij haar nieuwste schat een piepklein plastic piemeltje van ongeveer 7 millimeter. ‘Ik wil geen jóóóóóóngen, ik wil een meissssssjespop,’ huilde zusjelief’. Dikke tranen biggelden over haar wangen en de pop werd rücksichtslos in de hoek gesmeten.
Een dag later is het plastic piemeltje onder verdachte omstandigheden compleet verdwenen, terwijl zusjelief geheimzinnig een schaar verborgen probeerde te houden onder haar hoofdkussen. In haar ogen een zelfvoldane blik die ik later niet vaak meer heb teruggezien. Pop Joost, kreeg een meisjesnaam. Dan valt het uittrekken een paar wimpers nog best wel mee. Toch?
Ondanks dat ik me nu maar moeilijk kan concentreren, heb ik De Tijgervrouw van Galina van Téa Obreht uitgelezen. Een sprookjesachtig verhaal dat zich ergens in een Balkanland afspeelt. Hoofdrolspelers een jonge vrouw, haar opa en een mysterieuze tijger die in de bergen woont. Ook een onsterfelijke man heeft een belangrijke rol in het boek. Ook al schieten ze hem drie keer door zijn hoofd, de man staat gewoon weer op. ‘
