Bijna jarig

Waar blijdschap en een beetje tobben elkaar raken

Donderdag ben ik jarig en dan word ik 37. Het is helemaal niet erg om 37 te worden, omdat de doktoren voorspelden dat ik de 33 niet eens zou halen. Het zijn ook maar mensen niet waar? Grijze haren? Who cares! (Niet dat ik ze heb overigens.) Toch heb ik een kleine knoop in mijn maag. Jarig zijn betekent ook genadeloos geconfronteerd worden met je sterfelijkheid. Sterfelijkheid is onaangenaam tastbaar met een ongeneeslijke ziekte op zak. Alsof het de bakker op de hoek is. Alsof het die buurman is bij wie je altijd kunt aanbellen.

Een dag met een dubbel gevoel dus...

Daarom doe ik mijn best om blij te zijn, om donderdag loeihard “twee violen en een trommel en een fluit”  te zingen. Alles om Mister Tumor en de rest een moment te vergeten. Misschien helpt het een beetje. Sorry buren: eventuele geluidsoverlast moeten jullie maar even voor lief nemen. Oordoppen worden op verzoek verstrekt.

Nichtje D groeit en groeit

Goed nieuws dus

Inmiddels kan ik het woord ‘nenonatologie, eh neananolagie, ik bedoel natuurlijk neonatologie bijna zonder stotteren uitspreken, dus ik heb in elk geval weer iets nieuws geleerd. Waarom toch zo’n ingewikkeld woord voor véél te vroeg geboren baby’s? Het is de afgelopen weken enorm spannend geweest, maar nu gaat het steeds beter met nichtje D. Ze weegt nagenoeg drie pond en is verhuisd naar een ziekenhuis heel dichtbij. In plaats van een kwetsbaar vogeltje, ligt er al een échte baby in de couveuse. Nu de eerste paniek voorbij is, kan ik me weer beter concentreren op andere dingen. Dat was best lastig de afgelopen weken. Elke keer als ik een ziekenhuis binnenstap, maakt dat emoties los en de dagen daarna neemt mijn concentratie een loopje met me, maar ik ben er weer en wil opnieuw digitale pagina’s volpennen. Geef me even de tijd.

Uitgelezen

Kamer - Emma, Donoghue

Mister Tumor zorgt er soms voor dat ik me opgesloten voel. Dan wil ik heel hard gillen en mijn vel van me afscheuren en gezond opnieuw geboren worden. Dat kan natuurlijk niet. Ik kan alleen tijdelijk vluchten, bijvoorbeeld door een boek te lezen. Ik las Kamer van Emma Donoghue. Kamer gaat over Jack, Jack is vijf en ongewenst verwekt door de ontvoerder van zijn moeder.  Samen zijn ze al jaren opgesloten in een kamer die Jack dus nog nooit heeft verlaten. Jack kent de wereld om hem heen alleen van n tv. Zijn moeder geeft de hoop om aan haar ontvoerder te ontsnappen niet op en verzint op een dag een list om hem om de tuin te leiden. Of dat lukt zal ik hier niet verklappen.

Toen was het boek uit en kwam ook aan mijn tijdelijke vlucht weer een eind. Wat zou het fijn zijn om ook Mister Tumor voorgoed op een verkeerd spoor te brengen, zodat hij samen met al zijn kwaadaardige cellen oor eeuwig op zijn tropische eiland blijft zitten. Alle suggesties om hem te verjagen zijn dus welkom en geweld gebruiken mag in dit geval best. Heb je een zwarte band in karate, ben je bekwaam freefighter of een gediplomeerd gifmenger? Mail me dan even.