Dat mag ook wel eens
Het lukt even niet. Ik begin overal aan, maar maak niets af. Ik heb al wel 37 keer met een kookboek in mijn handen gestaan om een taart te bakken en zelfs geen simpele cake is er uit mijn oven gekomen. Keer op keer neem ik mijn camera mee naar buiten, zet ik daarna een foto op Flickr, en vervolgens haal ik die foto een paar uur later weer van mijn site omdat ik hem lelijk vind. Alle plannen in mijn hoofd worden complete ‘rubbish’ als ze het daglicht zien. Mijn life list is ook nog niet af, laat staan dat ik de punten erop heb afgewerkt. Misschien ben ik gewoon moe van het mezelf vooruit duwen en zou ik wel eens vooruit geduwd willen worden. Néé, natuurlijk niet in een rolstoel, maar jullie begrijpen wel wat ik bedoel…
Soms leg ik de lat te HOOG en kan ik niet accepteren dat hij omlaag moet.
'Je hebt het niet van mij maar' – Joris Luijendijk
Een dun boekje voor de verandering... Joris Luyendijk liep een maand mee aan het Haagse Binnenhof en werd een vaste bezoeker op Nieuwspoort. Hierdoor kon hij de 'Haagse kaasstolp' van heel dichtbij bekijken. Met zijn neus tegen de ruit bijna... Hij interviewde lobbyisten, journalisten en politici en schreef dit boekje over zijn bevindingen. Meest pikante detail: De bar op Nieuwspoort is gedeeltelijk transparant, waardoor de barman soms getuige is van onzedelijke betastingen van bezoekers, zónder dat zij het zelf door hebben. Helaas was de barman politiek correct genoeg om daar verder geen uitspraak over te doen... Nu ik het boekje gelezen heb, mis ik mijn werk nog meer.
Onderscheid in het ziekenhuis
Vorige week lag zusjelief niet in een gewone ziekenhuiskamer, maar in een kraamsuite. Je leest het goed: een kraam-sui-te. Dit zijn suites in het ziekenhuis die speciaal bedoeld zijn voor zwangere vrouwen. Hooguit twee vrouwen per suite. Het was een ontdekking op zich. In deze kraamsuites vangen de dames bijvoorbeeld hun weeën op. Als het eenmaal tijd is voor de bevalling moeten ze door naar de verloskamer. in de kraamsuite staat bovendien een comfortabele bank waarop de vader, zoals een verpleegkundige zei: 'ook even lekker kan crashen’.
Op het nachtkastje van zusjelief stond een schattig minitasje van papier met daarin een tandenborstel, crèmepjes voor een baby en oordoppen. Ook was er een koffiezetapparaat, een waterkoker en een minibar met frisdrank. Ik geloof niet dat er ook een fles champagne in stond, dat was een domper. Boven het bed hing een moderne, platte televisie en de tijdschriften op de leestafel kwamen niet uit 1985.
Zelf lag ik ruim vijf weken in het ziekenhuis, waarvan twee weken in het ziekenhuis van de kraamsuites. Mijn bed kon niet automatisch omhoog of omlaag. Het toilet was op de gang waardoor ik regelmatig verdwaalde. De televisie was zó klein en hing zó hoog, dat ik er vanwege mijn hemianopsie niets op kon zien. Medepatiënt Mijnheer B zeurde de hele nacht over zijn longontsteking, maar liep wel continu weg om shag te roken. Uiteindelijk ben ik overgeplaatst naar een andere kamer (huilen doet het altijd goed) maar het bleef behelpen.
Natuurlijk gun ik zusjelief en alle andere zwangere vrouwen alle comfort bij hun bevalling om de pijn zoveel mogelijk te verzachten. Ik snap dat een kindje krijgen geen sinecure is, maar dat is herstellen van een operatie waarbij je schedel gedeeltelijk is opengegooid ook niet. Dan is rust om je heen ook héél fijn.
Kraamsuites, een goed begin om de zorg persoonlijker en toegankelijker te maken. Mag een volgende stap dan zijn oordoppen uitdelen aan (op zijn minst) álle patiënten? Dan hoeven zij in ieder geval niet meer het gejammer van mijnheer B. aan te horen.
De Levensgenieters - Erica Bauermeister
In verband met de ziekenhuisopname van zusjelief (ze is inmiddels dus weer thuis) kon ik me maar moeizaam concentreren op de inhoud van mijn boek, daarom deze week gekozen voor iets luchtigs. Kokkin Lillian geeft kookles in haar eigen restaurant. Er zijn acht cursisten die ieder hun eigen reden hebben om les bij haar te volgen. Tussen de cursisten worden vriendschappen gesloten en er bloeit zelfs een liefde op. Vooral een fijn vakantieboek waar je niet bij na hoeft te denken en daarom ideaal voor op het strand. Waarschuwing: het gaat continu over eten, dus niet lezen met een lege maag, want ik kreeg er echt honger van!
Zusjelief heel eventjes in ziekenhuis
Zo ben je je tas aan het pakken voor een paar daagjes Zeeland, zo krijg je de schrik van je leven... Vanwege een kleine complicatie bij de zwangerschap heeft zusjelief een paar daagjes in het ziekenhuis gelegen. Gelukkig mag ze vandaag weer naar huis en gaat het goed met haar en de baby to be, maar moet ze wél heel veel rust houden. Ik ga haar dus niet opzoeken in het vakantiehuisje in Zeeland. Komt vast wel weer een nieuwe kans!
Een moment naar zee
Zusjelief heeft een vakantiehuisje gehuurd in Zeeland, ga er dit weekend twee daagjes op bezoek in het kader van mijn life list. Lijkt me verder wel duidelijk!
Geluk is mooie dingen die je bijblijven
Vandaag zou mijn vader 62 zijn geworden, vandaag is het ook precies zes jaar geleden dat hij is gestorven. Mijn vader was docent op een middelbare school en medeauteur van de eerste ICT-lesmethode in Nederland, hij was wat je noemt een computerfreak. Hij zou daarom een digitaal eerbetoon (ook na zes jaar) leuk hebben gevonden, alleen daar hoort een foto bij. Mijn vader wilde toen hij ziek was niet op de foto, omdat hij vond dat hij er niet úit zag. Dat heb ik dus niet van vreemden. Daarom een kinderfoto van hem. Omdat het zonde is dat die altijd maar verstopt zitten in een inmiddels versleten album.
Didar en Faroek - Sana Valiulina
Didar en Faroek zijn verre familie van elkaar, maar groeien los van elkaar op. Ze vangen als kind slechts één keer een glimp van elkaar op tijdens een bruiloft. Als Stalin tijdens WOII de macht heeft in de Sovjet-Unie verdwijnen van allebei verschillende vrienden en familieleden en belandt Faroek in een strafkamp. Tussen Didar & Faroek ontstaat tijdens de oorlog een briefwisseling die uiteindelijk leidt tot een verliefdheid op afstand én en na de oorlog tot de eerste ‘live’ ontmoeting. Voldoen zij dan aan elkaars verwachtingen?
Een indrukwekkend verhaal dat wél complex in elkaar zit. Sommige gebeurtenissen worden niet expliciet genoemd, maar laten naar zich raden. Dat komt mede doordat het twee aparte verhaallijnen zijn (het verhaal van Didar en het verhaal van Faroek) die regelmatig op- en neergaan in de tijd. Het boek wist mij daarom pas na bladzijde honderd écht te boeien. Een mooi boek voor volhouders.
|
|
