Hoi Maaike,
Was benieuwd hoe het nu met je gaat.
Wij hebben een aantal keren met elkaar gemaild!? Ik vind je echt geweldig schrijven, zo grappig. Ik heb voor mijn tumor(cel) nog geen naam weten te verzinnen..
Met mij gaat het goed. Met jou, voor zover ik kan lezen ook. Maar dat het een gevecht is, elke dag, herken ik helemaal.
Aan de buitenkant is verder niets aan ons te zien, mensen denken vaak, ze ziet er goed uit, dus het zal wel meevallen.
Maar het is echt heel knap als je die ellendige ziekte een plaats kunt geven en je leven weer verder kunt leven.
Als je wilt, mail me dan op mijn emailadres terug..
Groetjes Tamara

Ha Maaik, goed je weer eens te lezen, al is het een confronterend stukje. Is het alweer vier jaar geleden dat het ontdekt werd? Sjee, wat vliegt de tijd. Jij witte raaf… maar aan het witte raafschap zitten dus ook heel veel nadelen. Wat doe je eigenlijk zo op een dag? Zou je wel naar een theatervoorstelling kunnen of willen gaan om die te recenseren? Wat dat betreft kun je altijd bij me terecht… genoeg in de aanbieding. Laat maar weten!

slik
Zo lang al zo aan t vechten tegen die ellendige ziekte.
Respect voor jouw kracht en moed.
Dikke kus
Marianne

Ik kan je machteloosheid hier voelen. Het is toch waardeloos, zo’n zwaard continue boven je hoofd als het ware. Bah. En dat op een gegeven moment steeds minder mensen vragen hoe het gaat, doet me denken aan mijn moeder. Die voelt dat ook zo, nu mijn vader zo’n 9 maanden overleden is. Hoe langer het duurt, hoe minder mensen vragen, maar de pijn is er niet minder om. Die blijft. Toch denk ik wel regelmatig aan je en blijf ik je log volgen. Ook om je inspirerende en positieve stukjes. En voor nu schreeuw ik ff fijn met je mee!

Hoi Maaike,
OOk wij hebben een keer gemaild, toen we net te horen hadden gekregen dat mijn vriend, inmiddels man, een hersentumor had. Je advies, om al die horrorverhalen niet al te serieus te nemen heeft ons erg geholpen vorig jaar. We hebben eruit gehaald wat erin zit. We hebben een goede tijd gehad samen en soms nog steeds. Momenteel gaat het slecht, Patrick is uitbehandeld en nu halfzijdig verlamd… En toch, nog steed een zachtmoedige optimist. Het is een rotziekte en ieder bericht van iemand met wie het ‘goed’ gaat is een sprankje hoop, iets moois tegen alle verdrukking in. Je bent een dappere kanjer en ik hoop dat er dingen mogen gebeuren in jouw leven die het allemaal wat makkelijker zullen maken. Jij hebt dat ook voor ons gedaan.

@ Swan: Stuur je dit weekend even een e-mail!!!

Doen! Voor het komende seizoen staan er zoveel leuke dingen op het programma en dat combineren met schrijven is ideaal natuurlijk! Ik wacht je af!

Ik stuur je wat energie van hieruit maar ik kan heel goed begrijpen dat zoiets lang niet genoeg is.
Een warme, virtuele omhelzing ;)

Maaike,
Je kent mij niet, maar ik volg af en toe (in stilte) je blog. Bij dit bericht kan en wil ik niet stil blijven…
Ik wens je met je nieuwe camera heel veel momenten toe met een heerlijk onbezorgde ‘flow’; daarbuiten trouwens ook… én heel veel liefdevolle aandacht!
Heel veel sterkte!

Natuurlijk went dat niet. Je wordt er steeds maar weer mee geconfronteerd.. ik voel op afstand zelfs je moeheid, of kan me er in inleven, al zal ik nooit precies weten wat je voelt.
Wat ik wel weet, is dat zolang je er zo over schrijft, Mr Tumor nog lang niet gewonnen heeft.

Brrr. Wat een naar stukje eigenlijk. Ik kan nooit weten waar jij doorheen gaat, maar gek genoeg herken ik er wel dingen in. Als je al heel lang ergens mee rondloopt (in mijn geval zijn dat fysieke pijnen) ‘vergeten’ mensen het, en zijn ze keer op keer weer verbaasd als jij je grens aangeeft. Dat is niet makkelijk, en voor jezelf zelfs moeilijk om je keer op keer weer te moeten verontschuldigen.

@Rose: klopt zo is het precies!

• een hug richting Maaike stuurt *