Tussen ons

Ben het eens met je laatste woorden. Ken het boek, vind het een &%%ç*E**”*“boek en vent. Wil hem nooit tegenkomen…
Vond de laatste momenten, de euthanasie het huilen wel waard, ok, ik huilde niet om hem, maar om haar…
Ken het vreemdgaan van mijn partner met alle excussen en reden en ben sinds enige jaren de helft van een weduwnaar, zijn vrouw verloren aan een tumor (net als jij, jouw leeftijd… maar wel zwanger van hun jongste kind).... ik wil het boek nooit meer zien en de film daar blijf ik ver van… ik hoef het niet, ik heb mijn eigen portie… en een man die eens een goed gesprek met kluun wil hebben… maar bovenal meer begrip heeft voor zijn zwaktes (lees: vreemdgaan terwijl je vrouw doodgaat) dan ik… ik vind dat knap. van mijn man… ik zie het niet zo.

Lisa - 13 Januari '10 - 22:37

@ Lisa: ik blijf het zien als vluchtgedrag en vanuit die optiek kan ik het vreemdgaan begrijpen. Ik keur het niet goed, maar begrijp het wel denk ik. Het zure is wel dat een patiënt dus zelf nooit kan vluchten…

Maaike - 14 Januari '10 - 09:29

Wat ben je toch een geweldige schrijfster!!!
tot gauw, Groetjes

Christel () - 14 Januari '10 - 14:31

Heb het boek gelezen,heb gejankt gejankt en hoef de film niet te zien.
Ben diep onder de indruk van jouw moed,dat jij hem wel bent gaan zien,maar zoals je al schreef, de werkelijkheid is zo anders!

Géke () (URL) - 14 Januari '10 - 15:25

@maaike: ik begrijp wat je zegt, dat zegt mijn vriend ook

Lisa - 15 Januari '10 - 11:18

Heb het boek wel gelezen, maar de film (nog) niet gezien en jouw boodschap is oh zo waar! En toch moet ik oppassen het (het genieten) soms niet te vergeten als ik midden in de sleur van alledag zit.

Mo (URL) - 15 Januari '10 - 11:29

Mooi geschreven.
Ik zal de film niet gaan zien. Waar ik een nare smaak van in mijn mond krijg, is dat Kluun, Arnie en vele anderen over het lijk van een vrouw roem en geld verdienen. Misschien was dat wel haar nadrukkelijke wens, dat weet ik niet. Het thema is zo herkenbaar voor iedereen die zelf ziek is of een dierbare heeft die ziek is en dan raakt het je. Mij raakt het negatief. Niet om het onderwerp, maar om het gejubel rond Kluun die wordt geprezen om zijn openheid. Maar is het eer of creatieve armoede die doet grijpen naar een gegarandeerde tranentrekker? Wil je zoiets pijnlijks en privé echt delen met jan en alleman? Waarom wil je in de etalage? Niet alleen jij, maar ook je vrouw en iedereen die van haar hield. Ik vraag me af hoe de familie van zijn overleden vrouw er tegenaan kijken. En hun dochtertje. Als een ode aan hun dode (klein)kind/moeder/dochter/nichtje of…?

Ik houd overigens ook niet van alle Michael Jackson shows e.d. Ik vind absoluut dat zo’n artiest niet mag worden vergeten, maar laten we dan naar zijn muziek luisteren i.p.v. de Albert Verlindes en ‘vakjury’s’ van de wereld bevredigen met hoge kijkcijfers dankzij iemands dood. Het is een ethisch iets en bij iedereen ligt die grens anders.

Maar ik vind het erg fijn om te lezen als iemand steun heeft aan zijn boek en film. Als dat zo is, dan is het niet voor niets geschreven. Het doel heiligt de middelen.

x

Lous! - 16 Januari '10 - 00:32

Ik heb het boek gelezen had net nadat Merlijn was geboren en dat had ik niet moeten doen, was er weken van slag van. Ik heb geen oordeel over Kluun of hoe mensen met kanker omgaan. Wel weet ik dat ik de film nooit hoef te zien om te beseffen hoe broos het leven is. Ik heb genoeg mensen zien lijden/doodgaan en heb een partner en twee vriendinnen aan de dood moeten afstaan. Het is elke dag bij me en daar word ik niet somber van, integendeel, ik probeer alles uit een dag te halen wat erin zit en hoop dat ook mee te geven aan mijn kind.

esther () (URL) - 17 Januari '10 - 12:35

Hey Maaike, met stomheid geslagen lees ik jouw kijk op die film! een eye-opener, Liefde en verdriet zijn onlosmakelijk verbonden. Jij weet dat!

bolingo - 17 Januari '10 - 18:49

boek gelezen, binnen twee dagen uit hoewel de kaft en sommige bladzijdes gedeukt van het wegsmijten. Film wilde ik alleen zien omdat ik benieuwd was naar de verfilming en hoe reinout het vormgegeven had. De film vond ik snel en in het begin zelfs oppervlakkig. Ik vond het teveel Stijn en te weinig kind en vrouw en gezin. Aan het eind kwam toch de diepgang. Ik huilde niet toen zij euthanasie toestond maar net ervoor toen zij roekeloos in de tunnel reed en kwaad en verdrietig uitstapte.
Ik heb ook een mening over het gedrag en verklaringen van. Ja, ook ik denk dat het vluchten was. Ook zoals je in de comments aangeeft kan de zieke nooit vluchten. Vind soms ook dat het uitgemolken is, het boek en film, en dat Judith meer ‘held’ had mogen zijn. In plaats van Stijn. ...

karin r. () (URL) - 20 Januari '10 - 14:06

Hallo,
Ik kom net op je blog, mijn man heeft er ook één, zo’n hersentumor, vandaar. Wat grappig dat je naar “de film” bent geweest. Ik ben dan de partner van, en dat is natuurlijk weer even anders. Mensen vragen mij ook:“moet jij niet naar die film” Waarop ik dan zeg:“Nee joh, bij ons thuis is het elke dag “komt een vrouw bij de dokter” hihi. Dus nee, ik ben niet geweest, ik geloof het wel. Maar het boek vond ik prachtig. Iedereen zeurt maar over dat hij vreemd gaat. Maar dat is de essentie niet eens denk ik. Het boek laat zien hoe ongelofelijk kut het is als er kanker is. En dat je enorm je best doet in dat stukje leven tussen kanker en doodgaan, maar dat het heel vaak echt niet leuk is.

Asli - 22 Januari '10 - 23:00