Verdwaald

Zoals bekend is mijn richtingvermogen defect. Dat is onder normale omstandigheden lastig, maar het is helemaal lastig als ik om negen uur ’s ochtends bij een gevoelstemperatuur van -15 graden voor het eerst naar de fysiotherapeut moet. Ik had van tevoren gekeken waar het was. Ik had zelfs een route gepland via Routenet en ik had die route uit mijn hoofd geleerd. Routenet gaf een afstand aan van slechts 500 meter lopen. Makkie dacht ik. Dat was voor er bijna 10 centimeter sneeuw lag en straten veranderen in een Noordpoollandschap.

Voor de zekerheid had ik al een tijdsmarge ingebouwd van een half uur. ‘Weet u waar de Ligthartstraat is?’, vroeg ik aan een man die een boom snoeide. ‘Nee hoor’, zei de man, ‘ik woon hier ook niet.’ Ik liep teleurgesteld door met mijn handen in mijn zakken en de kraag van mijn jas omhoog. Niemand op straat om de weg te vragen, zelfs geen verdwaalde eskimo, die bijvoorbeeld dankzij een hemianopsie ook onwijs van zijn padje was geraakt. Slechts eindeloze leegte en de intense stilte die sneeuw met zich meebrengt.

Ik zag op het klokje van mijn mobiel dat er slechts zeven minuten over waren van mijn ingebouwde zoekmarge van een half uur en wist dat ik te laat zou komen. Een auto kwam tergend langzaam aanrijden vanwege de spekgladde weg. Uit pure wanhoop gooide ik me ervoor. ‘Weet u waar de Ligthartstraat is?’, brulde ik naar de bestuurder die zijn raampje voor mij had opengedraaid. ‘Stap maar in’ zei de bestuurder, ‘het is veel te koud om hier te lopen zoeken.’ Ik zag dat zijn vrouw naast hem zat en ik zag een kinderzitje. Ik voelde dat ik veilig achterin de warme auto kon ploffen. Om eerlijk te zijn was ik vanwege de kou zelfs bij Jack the Ripper himself ingestapt, maar het is beter om dat niet verder te vertellen. Ik was precies op tijd.

Engelen bestaan. En ik wil snowboots met geïntegreerde navigator van de Kerstman.