Vanmorgen heeft één of andere gek mij om half zeven wakker getoeterd met een vuvuzela. Vast zon oranje van TNT. Ik wilde meteen weer terug naar Portugal. In Portugal kijken ze ook voetbal met zijn allen op een groot scherm zelfs. Maar niemand loopt rond met welpiemutsen of oranje in dit geval groene knakworsten op het hoofd. De huizen zijn niet versierd. Af en toe wappert er een verdwaalde Portugese vlag uit een raam. Een enkeling draagt een T-shirt met in witte letters Portugal op de achterkant. In de supermarkten krijg je geen groene gadgets, zoals opblaasbare handen, kaasschaven of kralenarmbandjes. Bij een gele kaart roept het hele plein collectief puta en na de wedstrijd gaan ze weer naar huis. Politieagenten houden het plein van een afstandje in de gaten en luisteren stiekem naar de wedstrijd op hun autoradio. Jongeren zitten op het bushokje om het scherm beter te kunnen zien. Het hokje blijft gewoon heel. Ook na de enigszins teleurstellende 0-0 tegen Ivoorkust viert niemand zijn frustraties bot op lantaarnpalen of autoramen. Dat was het dan.
Best een beetje saai.
Portugezen houden zichtbaar van voetbal; in alle restaurants staan mensen voor televisieschermen, maar zoals een Braziliaanse serveerster zei: no party, no party. Als s avonds tijdens de wedstrijd van Brazilië een handjevol Brazilianen de hele stad op zijn kop zet, begrijp ik wat ze bedoelt. Zodra je op Schiphol landt, struikel je over de oranjeartikelen. Piloten dragen oranje stropdassen om hun nek. De cafés trakteren er op gratis drankjes bij een doelpunt van oranje. Buiten heeft Panasonic een enorm scherm geplaatst. Ik heb het best een beetje gemist dat oranjegevoel. Tot ik vanochtend wakker werd. Hollanders zijn idioten.
Meer foto's in de loop van de week op:
link
Ik ga een paar dagen weg en Mister Tumor mag niet mee. Ten eerste omdat vriendin L. hem niet mag. Ten tweede omdat ik ook wel eens iets alleen wil doen. Ga jij maar vissen met je vrienden, zei ik tegen hem. Of beter een week naar Ibiza. In het meest gunstige geval zou Mister Tumor daar smoorverliefd worden op een andere vrouw in een te kleine bikini en ik vergoed van hem verlost zijn. Dan zou ik hem naderhand ook geen verwijten naar zijn kop smijten en zijn overspelige gedrag stilletjes accepteren. Soms vergaat de liefde. Mister Tumor wilde helaas niet luisteren. Daarom heb ik hem gisteravond opgesloten in mijn schuur (zonder mobiel). Toegegeven, geen comfortabel logement, het kan er ook bloedheet worden, maar ik heb hem niet voor niets een weekje Ibiza aangeboden. Voor mij eindelijk even rust dus. Tot later. Wie wil mag hem best even een flesje water komen brengen
Op de valreep deed ik de stemtest op brandvoting.nl. Je merkkeuze bepaalt dan welke politieke partij het beste bij je past. Ik koos voor Miele, omdat ik zon wasmachine heb. Ik koos voor Robijn, omdat ik daar mijn kleren mee was. Ik koos voor Fiat, omdat ik ooit zon auto had, Ik koos voor Nokia, omdat ik zon telefoon heb. Ik koos voor Praxis, omdat ik het verschil tussen deze en andere bouwmarkten niet eens ken. Ik koos voor Heineken, omdat ik geen bier drink, maar de pletterpet zo enig vind. Ik koos voor Ben & Jerrys (af en toe dan). Ik koos voor Nikon, Kika, iPod, Maaslander, Zara enzovoort. Daarna de uitslag: Gefeliciteerd uw merkkeuzes passen het beste bij de VVD. Gefeliciteerd stond er niet echt, maar het had er kunnen staan. Wat moest ik hard lachen
Mijn grootste wens is ten eerste beter worden en ten tweede weer fulltime werken. Marc Rutte heeft mij eerder deze week aan het huilen gekregen. Ik ontvang terecht op het nippertje geen huurtoeslag, maar ik krijg - als het aan hem ligt - wel te maken met een geleidelijke huurverhoging van ongeveer 57%. Dat kan ik niet betalen, goedkopere woningen zijn er nauwelijks, een huis kopen is dankzij Mr. Tumor onmogelijk, er is geen bank meer die aan mij een hypotheek verstrekt.
De economie moet op gang worden gebracht. Ik wil daarom beslist inleveren net als ieder ander, dat is eerlijk. Maar niet meer dan ieder ander, dat is oneerlijk. De stembussen zijn al open, ik heb mijn keuze nog steeds niet gemaakt.
Broerlief loopt rond met een enorme stellage op zijn kop met daaraan een soort oranje beademingsslang. Het lijkt op een nieuwe Eftelingattractie, maar dan in hoofddekselvorm. Een bonte verzameling vlaggen, stickers en bovenop een bijzonder lelijke leeuw. Straks komen er kabouters uit of een vliegend tapijtje. Als ik heel goed kijk, zie ik dat het een pet is. Op de klep heeft broerlief met stickers zijn naam geplakt. Dan blaast hij op de oranje beademingsslang. Ik schrik me te pletter door het lawaai dat ontstaat; de ruiten beginnen te trillen; De buren komen kijken wat er aan de hand is en buiten vliegt een voorbijganger van de fiets. Ik maak gedwongen kennis met de Heineken
Pletterpet.
Volgens broerlief kun je zonder Pletterpet niet naar het WK-voetbal kijken. Dat komt mooi uit, zeg ik tegen broerlief. Als het Nederlands elftal voetbalt, zit ik in het vliegtuig. Ik denk niet dat ik met zon afzichtelijk ding door de douane kom. De eerste wedstrijd kan ik niet eens zien. Broerlief kijkt me aan met een blik die ik nog niet van hem ken: pure wanthoop. Dit is mijn zus niet, lees ik in zijn ogen, maar een buitenaards wezen, een soort Laaf die totaal de weg kwijt is (om maar even bij de Efteling te blijven), iemand die een harde klap van de Hollandse molen heeft gehad.
Mag ik wel je
Welpiepet (2008) lenen?, vraag ik aan broerlief. Het land waar ik heen ga, doet ook mee aan het WK en dan is het wel leuk als ik iets oranjes heb. Dan mag jij al mijn Oranje Buddies hebben. Echt allemaal. Die zijn schattig hoor. Ze kunnen zelfs
Hup Holland Hup! zingen. Dat kan zon Pletterpet niet.
Met dit gulle gebaar weet ik op het nippertje een familieruzie te voorkomen.
|
|
