Tussen ons

30 December '08 - 16:28,

Beste Mister Tumor,

Allereerst, ik heb onlangs je naam veranderd in Mister Tumor. Ik word namelijk gek van dat gehersentumor. Het lijkt wel of ik nergens anders aan denk, of nergens anders over kan praten: hersentumor, hersentumor, hersentumor. Dat is gelukkig niet altijd zo. Gisteren heb ik bijvoorbeeld nog interessant gediscussieerd over ex-minister Vogelaar en het kapsel van Matthijs van Nieuwkerk. Dit neemt niet weg dat je nog steeds volledig en obsessief mijn leven beheerst. Het liefst wil ik je dumpen als een boom zijn bladeren in de herfst: zachtjes, teder en natuurlijk. Ik heb genoeg gejankt voor ons beiden en ik vind het niet nodig om jou net zoveel tranen te bezorgen. Geen rancune dus.

In jouw brief van acht oktober suggereerde je dat ik last heb van bindingsangst. Dat klopt niet. Mijn ‘dumpdrang’ heeft een andere reden. Het heeft alles te maken met levenslust. Zeg dat maar tegen je vrienden als jullie in een hippe tent de ene na de andere Caipirinha naar binnen gieten. Zolang jij mij bewaakt als een guerrillastrijder zijn gijzelaars in een oerwoud, ken ik geen vrijheid. Ik zie slechts zo nu en dan een klein, dapper lichtstraaltje. Een indringer in een organisch doolhof waaruit niet te ontsnappen valt. Tenzij jij - de guerrillastrijder - de benen neemt en dat doe je natuurlijk nooit vrijwillig. Lafaard! Zeg dat ook maar tegen je vrienden: dat ik je een lafaard vind en een zuiplap. En daarmee doel ik niet op al die Caipirinha’s, maar op mijn energie die je nog altijd schaamteloos opslurpt. Elke dag.

Tijdens het kerstdiner afgelopen week was je niet uitgenodigd. Ik heb helemaal alleen van een warme brownie gesnoept. Nog geen hapje met je gedeeld zoals anders. Ik heb toen de gebeurtenissen van het afgelopen jaar de revue laten passeren en ben wederom tot de conclusie gekomen dat ik het absoluut niet eng vind om me te hechten aan mensen. Wel heb ik een bloedhekel aan verliezen. Als kind heb ik verschillende keren damborden door de kamer gesmeten, waarbij de stenen als een hagelbui op de grond kletterden. Bij monopoly was ik is altijd de bank. Een corrupte bank die geen moeite had met selectieve kapitaalinjecties. Met jou aan mijn zij heb ik alleen maar verloren. Daarom wil ik je nooit meer zien. Ik wil deze zinloze pennenstrijd bij deze voorgoed beëindigen. Het is en blijft uit. Hartstikke uit. Dat is de orde van de dag. Hoe mooi en hoopvol je woorden ook zijn. Als je het toch waagt om weer terug te komen, krijg je een dambord tegen je kop. Dus je weet wat je te doen staat…

Zeker niet voor altijd de jouwe,
Maaike

Naam:			Persoonlijke info onthouden? Ja Nee
Email:
URL:
Reactie:		Emoticons / Textile
(Register your username / Log in)
Kattebel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert. Verberg email: Ja, verberg mijn email-adres.
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.