Vlinders
Een aantal weken voor het overlijden van mijn vader spraken mijn ouders een teken af. Als het na zijn dood goed met hem zou gaan, dan zou hij wel een paar vlinders sturen. Voor mijn vader was dat een opmerkelijke belofte, omdat hij als overtuigd en nuchter atheïst niets van een leven na de dood wilde weten. Dood is dood.Direct na mijn vaders crematie kreeg mijn moeder van een vage kennis een zilveren broche in de vorm van een vlinder. Die kennis was niet op de hoogte van de geheime afspraak tussen mijn ouders. Ik weet niet waarom ik de broche nu aan je geef, zei ze tegen mijn moeder, maar ik heb een sterk gevoel dat ik het móet doen. Dat gevoel komt van buiten mezelf.
Een week later zit mijn moeder, uitgeput van de zware emoties, in de zon in de achtertuin. Op haar been strijkt een bontgekleurde vlinder neer die ze nooit eerder heeft gezien. De volgende dag verschijnt de vlinder opnieuw. Weer zoekt hij mijn moeder op, landt een paar seconden op een oranje lelie en daarna vliegt hij de tuin van de buren in om nooit meer terug te keren. Was dit de onzichtbare hand van mijn vader? Of gewoon toeval?
Ik moet hier plotseling aan denken, als ik in een lange rij sta bij de drogist. Het is veel drukker dan normaal. Dat komt door vaderdag, zegt een vrouw die voor me staat in de rij. Iedereen moet op het laatste moment nog wat kopen. De verkoopster plakt op elk cadeau een vlinder van zilverpapier. Zo fleurt zij de flessen douchegel, aftershave en herenparfum op. Ik wacht geduldig tot ze klaar is en moet bekennen, dat ik helemaal niet aan vaderdag heb gedacht.
Jij moet een engeltje op je schouder hebben, zei een collega tegen me, nadat ik onlangs weer goed nieuws kreeg van de dokter. Maar ik voel zelf dat het geen engeltje is; het is iemand anders die nog altijd rondfladdert in mijn hoofd en mij regelmatig een onzichtbare knuffel geeft. Al is het enkel maar in mijn herinnering.
dertien reacties
Wat een mooie en troostende gedachte. Je vader die over je waakt en je sterkt.
Ik heb er niet eens aan gedacht zoiets met mijn vader af te spreken… Wel praat ik regelmatig met hem en ook dat voelt goed.
En wat krijg ik in mijn handen gedrukt een paar uur nadat ik jouw stukje heb gelezen? Een knijper met een vlinder erop, die mijn zoon van een jarig kindje had gekregen.. Moest meteen weer aan je stukje denken.
Wat mooi zeg. Troostrijke gedachte inderdaad. Als jouw vader vlinders kan sturen, dan hoop ik dat hij jou ook kan zien. Met je moed en optimisme en humor van de laatste bijna twee jaar!!
wow, wat een prachtig stukje (niet erg origineel commentaar, k weet het,maar wou het toch even zeggen)
Hey Maaike, vlinders met kleuren, kleuren het leven, jouw moeder en jij hebben daar weet van gekregen. Eeen boodschap van verre!
Ik ben helemaal ontroerd.