Tussen ons

03 Juni '08 - 14:24,

Op 12 mei, de verjaardag van Florence Nightingale, was het de dag van de verpleging. Daar wilde ik een stukje over schrijven, maar door al het gedoe rondom de scan en de uitslag ben ik het helemaal vergeten. Daarom doe ik het alsnog. Vanwege mijn operatie in 2006 lag ik vijf weken in het ziekenhuis. Eerst op de intensive care en daarna op de medium care. Daar maakte ik kennis met een verpleger die wij binnen de familie, om uiterlijktechnische redenen, de boskabouter noemen. De boskabouter had als taak om mij na mijn operatie in de gaten te houden, maar de boskabouter had andere belangrijke dingen te doen: discussiëren over het ziekenhuisbeleid met collega’s en klagen over de overheid. Ik lag in een ziekenhuisbed met een veiligheidshekje, maar toch deed ik een poging om uit bed te klimmen. ‘Ik heb al dertig jaar zelf gelopen’, riep ik opstandig naar de boskabouter, ‘Dus dan kan ik nu ook wel zélf lopen.’ Onder invloed van morfine ga je rare dingen doen. De boskabouter reageerde niet op mijn geroep en ging verder met zijn klaagzang. Ik sloeg opstandig mijn benen over het veiligheidsrek en belandde bijna met mijn pas geopereerde hoofd op de grond. Mijn broer kon me nog net op tijd redden. ‘Let eens op’, riep hij naar de boskabouter. Kijk nou wat ze doet!’ Maar de boskabouter nam daar geen genoegen mee en gaf mijn broer de schuld. Als hij geen koffie was gaan halen, dan was ik ook niet bijna uit mijn bed gevallen. Chagrijnig hervatte hij zijn discussie.

Een paar dagen later had ik zelf een aanvaring met de boskabouter. Na mijn operatie kreeg ik een katheter in mijn blaas, zodat ik niet in mijn bed zou plassen. Maar door die katheter heb je continu het oncomfortabele gevoel dat je nodig naar de wc moet. Daarom deed ik wederom een poging om uit mijn bed te ontsnappen richting het toilet. De boskabouter was mij ditmaal voor. ‘Maaike jij hoeft niet te plassen,’ riep hij belerend en vooral heel hard. ‘Jij hebt een ka-the-ter in. En dan hoef je dus niet te plassen. Hoe vaak moet ik dat nou nog zeggen. Jij hoeft niet te plassen.’ Het hele ziekenhuis was daarmee op de hoogte van mijn lichamelijke ongemak en ik schaamde me dood. De rest van mijn ziekenhuisverblijf kroop ik veilig onder de dekens zodra ik de verwijtende stem van de boskabouter hoorde.

De boskabouter had ook collega’s. Lieve collega’s die mij op elk moment van de dag voorzagen van eten en drinken en mij een knuffel gaven als ik verdrietig was. Collega’s die ’s nachts naast mijn bed stonden om een praatje met me te maken als ik me alleen voelde. Voor al die collega’s kocht ik, vlak voordat ik het ziekenhuis verliet, een bedankkaart. 'Het valt niet mee', schreef ik op de kaart, 'als je plotseling in het ziekenhuis terechtkomt, maar jullie hebben mijn verblijf en herstel in ieder geval comfortabel gemaakt. Bedankt voor alle goede zorgen.' Op het moment dat ik de kaart aan een collega van de boskabouter overhandigde, zag ik in haar linkeroog een oprechte traan. ‘Ik hang hem op het prikbord’, zei ze. ‘Dan kan iedereen hem zien.’ Daarna liet ze mij alleen.

De boskabouter heb ik na het plasincident niet meer gezien. Misschien heeft hij inmiddels ontslag genomen vanwege het nare ziekenhuisbeleid of de bezuinigingen van de overheid op de zorg. Ik hoop dat hij elders aan het werk is als stratenmaker, figurant in de Efteling, of de stand-in van kabouter Plop, want een carrière in de zorg is voor hem een onjuiste keuze. Soms vraag ik me af waarom mensen voor een beroep kiezen dat totaal niet bij ze past?

Naam:			Persoonlijke info onthouden? Ja Nee
Email:
URL:
Reactie:		Emoticons / Textile
(Register your username / Log in)
Kattebel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert. Verberg email: Ja, verberg mijn email-adres.
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.