Tussen ons

24 Februari '08 - 12:19,

Het ging niet meer met de drie kuchende mannen op één kamer. Ik was ze beu. Bovendien functioneerde mijn richtingvermogen totaal niet, waardoor ik de wc niet kon vinden die naar mijn idee verstopt was in een duizelingwekkend labyrint aan gangen. Dit resulteerde zelfs in een nachtelijke speurtocht waarbij ik uiteindelijk in de verkeerde ziekenzaal belandde. Daar waren de mannen wel leuk. Ik kon mijn geluk niet op. ‘Zij hoort daar, in die andere kamer!’, riep een atletisch type in een rolstoel, direct nadat ik klunzig binnenschuifelde. ‘Roep de verpleegster, ze is verdwaald!’ De engel, dacht ik, ze bestaan.

Daar stond ik dan, een beetje verdwaasd in mijn kinderachtige pyjama. Een ‘betere’ indruk kun je als vrouw niet maken. Mijn puike haardracht (voor de helft kaalgeschoren) en Griekse pantoffels met wuppies op de neus maakten het geheel er niet beter op. Gelukkig beëindigde een attente verpleegkundige op tijd mijn genante pyjamaoptreden. Misschien was ik anders wel een dansje gaan doen. De volgende dag kreeg ik uit voorzorg een nieuwe kamer toebedeeld en een plastic polsbandje met daarop in vette letters mijn naam en kamernummer. Om te voorkomen dat ik onherkenbaar in andere, duistere uithoeken van het ziekenhuis zou belanden.

Dat is nooit gebeurd. Mijn nieuwe kamergenote, een pittige dame van tachtig, behoedde mij voor misstappen. Zij had zelf ook veel moeite met lopen en desondanks lukte het haar toch om weer zelfstandig naar het toilet te gaan. Dat verdiende mijn diepste respect. Elke dag kreeg ze trouw bezoek van haar man. Terwijl zij met veel moeite het zoutloze ziekenhuiseten oppeuzelde, at hij zijn zelfgesmeerde boterhammen uit een plasticzakje. ‘Ik zou zo graag een zachtgekookt eitje willen,’ zei ze dan tegen hem. ‘Dit smaakt nergens naar.’ Maar zachtgekookte eitjes kennen ze niet in ziekenhuizen. ’s Nachts was ik de enige getuige van haar stille verdriet. Zij moest in een verpleeghuis revalideren en ze mocht dus nog niet naar huis, naar haar man. Na vijftig jaar samen, ongewenst gescheiden.

Onlangs heb ik gehoord dat ze inmiddels is overleden. Ik denk met bewondering terug aan haar spirit en vechtlust. Haar strijd om haar waardigheid te behouden. Levenslust is voor alle leeftijden. De liefde ook.

Naam:			Persoonlijke info onthouden? Ja Nee
Email:
URL:
Reactie:		Emoticons / Textile
(Register your username / Log in)
Kattebel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert. Verberg email: Ja, verberg mijn email-adres.
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.