Feestmaand?
Een man duwt zijn vrouw zorgzaam door de lange gangen van het academisch ziekenhuis. Ze volgen net als ik de bordjes naar de afdeling radiotherapie. Naast dit liefdevolle echtpaar zie ik opvallend veel leeftijdsgenoten. Ze hebben plaatsgenomen in de royale kobaltblauwe en felpaarse banken die de wachtruimtes opfleuren. Het is weer eens wat anders: loungen in het ziekenhuis. Helaas zonder fingerfood of cocktails, maar met te sterke automaathee en infuuspalen. De dresscode, gewoon casual, pyjama, nachthemd of veel wit.Samen met mijn moeder en broer maak ik kennis met dr. N. mijn arts in dit nieuwe ziekenhuis. Ze is jong en heeft lang blond haar dat soepel op haar rug valt. Onder haar witte jas draagt ze een kleurige blouse met rozenprint. Wat mij betreft kan dr. N. zo invallen in Greys Anatomy. Zou ze ook aantrekkelijke mannelijke collegas hebben? Ik weet nu al dat ik haar mag, want ze straalt daadkracht uit en ze is duidelijk. Eindelijk iemand die direct doordringt tot de kern. Ik ben tevreden.
We gaan je in totaal dertig keer bestralen, vertelt dr. N. Gedurende een periode van zes weken verwachten we je vijf dagen per week hier. Voordat het zover is, maken we eerst een bestralingsmasker. Over ongeveer een week is dit masker klaar en daarna gaan we echt van start. Het bestralen zelf doet geen pijn, maar je wordt er wel erg moe van. Ook kan de hoeveelheid vocht in je hoofd tijdelijk toenemen. Dan krijg je meer hoofdpijn. Tot slot valt je haar ervan uit. Daar hebben we helaas nog geen oplossing voor.
Dr. N. vertelt me niets nieuws en toch schrik ik weer. Van bouwvakker met plofkop naar kale beroepsmilitair is weer een grote stap. Het doet pijn dat ik mijn haar ga verliezen en ik weet nog steeds niet of ik een pruik wil of een ander alternatief. Ik reken snel uit dat ik rond de kerst klaar ben met deze ellende. Het worden aparte feestdagen dit jaar. Paniek rondom kerstkilos, cadeautjes en het gebrek aan schoonouders maakt plaats voor zorgen over haaruitval en natuurlijk de tumor in mijn hoofd zelf. Ik kies liever voor de gebruikelijke kerststress.
vijftien reacties
Dat je je haar kwijt zult raken blijft klote, maar het lijkt me heel erg fijn een dokter te hebben met wie je klikt en die duidelijk is. Zet hem op meid!
Mijn zuster liet vantevoren een pruik maken die sprekend op haar kapsel leek. Die droeg ze dan als ze haar haar kwijt was.
Je verhaal doet me denken aan een leerling van me die vorig jaar bestraling moest ondergaan. Trots droeg ze haar kaalheid en ze bleef fier rechtop lopen. Op het hoogtepunt droeg ze vrolijke mutsen, petten en sjaals. Maar ze bleef rechtop lopen en opgewekt.
Met je kale hoofd gewoon naar buiten natuurlijk! Dat wat karin zegt..
En nou maar hopen dat het niet te koud wordt.
Al zijn legerboots dan misschien wel weer een optie om je koopwoede te bekoelen.
Goed dat je zo’n daadkrachtige dokter hebt. Dat maakt jou ook weer sterker. Kaal hoofd of een pruik… lastig. Een combi? Kaal hoofd, maar als het erg koud is een leuke sjaal om je hoofd geknoopt?
Lieve Maaike, blij te lezen dat er eindelijk wat concreets gaat gebeuren en dat je je daar op kunt gaan concentreren. Heel veel sterkte en wie weet krijg je als je haar weer gaat groeien een nog mooiere bos weelderig haar terug!
Lieve Maaike, iedereen kan allerlei goedbedoelde adviezen geven maar ik weet niet wat ik tegen je moet zeggen. Sterkte met de bestraling en sterkte met je spiegelbeeld. Ik vind je dapper!
In het boek “Het meisje met de negen pruiken” van Sophie van der Stap schaft ze negen verschillende pruiken aan, waarvan de meeste gekocht bij de theaterwinkel, omdat die veel mooier zijn.
Welke pruik ze opzet dat ligt aan haar stemming van dat moment.
Grey’s Anatomy. Goede serie. ‘t Is elke week genieten, wat een humor.
Wat die mannelijke dokters aangaat: Mijn voorkeur gaat uit naar Dr Preston Burke (Isaiah Washington)…..
Ik denk, het beste is geen pruik. Zeker als je echt mooi haar hebt. Dan maar liever een tijdje als Sinéad O’Connor door het leven gaan.
lullig dat je altijd maar eerst door een zwart gat mooet, voor je weer licht mag zien! Ik ken mensen die kaal MOESTEN worden door die therapie, maar die daarna veel mooier haar terug kregen. Maar natuuurlijk ben ze zeer tevreden met het haar dat je nu hebt en wil je dat helemaal niet inruilen voor mooier?!Zou je er toch ook nu al houvast hebben aan die toekomst, of ga ik te snel? Ben geen ervaringsdeskundige, jij bent dat wel, ik ben er niet jaloers op hoor, maar ik bewonder jouw doorzettingsvermogen!Graag blijf ik je volgen.
Hallo Maaike,
Ik ken je helemaal niet, maar kom via een andere site op je log terecht. Ik wens je heel veel sterkte! Net zoals Tasja schrijft: je bent hartstikke dapper!
GI Jane was best om aan te zien. GI Maaike vast ook wel…. maar je haar verliezen is ingrijpend. Sterkte
Toen ik jaren geleden even dacht dat het bij mij foute boel kon zijn, wachtende op een uitslag, dacht ik ineens: mocht ik aan de chemo moeten en al m’n haar kwijtraken, dan ga ik trots met m’n kale neet naar buiten. Misschien laat ik zelfs wel een tattoo zetten op m’n kale kop. Rare stomme gedachten, zeker als ik nu je stukje weer lees.
Ik denk dat het erg emotioneel zal zijn …