Ik weet wat je bedoelt, heb ‘t in gesprekken ook nog steeds over m’n ouders. Terloopse gedachten zijn soms heel pijnlijk, als je er bij stilstaat.

Het gaat wennen.
Je kunt je de rest van je leven nog heel levendig zijn stem en zijn gezicht voorstellen.
En dat gaat op den duur voelen als een soort troost.

Volgens mij went alles. Hoe erg het ook allemaal is. x

ja, dat went. nog meer als je moeder eenmaal verhuist.

Is dat hetzelfde als denken dat je iemand gaat bellen terwijl dat helemaal niet meer kan?

Ik hoop voor je dat het went. Vast wel! (Vanavond moest ik trouwens nog even aan je denken toen ik weer een blok om ging, de landerijen door, met mijn vader…. Ik zal het koesteren). Sterkte meid!

@Karin: ik weet het wel zeker!

Je vader is toch ook nog ‘aanwezig’ in het huis van je ouders? In de vorm van foto’s, gedachten e.d.

Het lijkt mij wel, maar doet vreemd aan. Hoe is het met je moeder?

Mijn vader zit al heel lang in een verzorgingshuis en is niet in goede conditie, mijn moeder woont nog alleen thuis. Als ik zeg ik ga naar mijn ouders, levert dat vaak spraakverwarringen op waar ik dan heen gegaan ben. Gewoon omdat ik precies hetzelfde zeg als dat jij doet.
Het is heel lang en slopend voor alle partijen zo. Maar je blijft woorden gebruiken als thuis, ouders, met mijn ouders overleggen, dat is bij ons in de straat, ik vier kerst bij mijn ouders, etc …het zal volgens mij ook niet snel af te leren zijn. Het is mij in ieder geval nog steeds niet gelukt

Zo heb ik op zondag middag nog steeds de neiging om rond 16.00 mijn fiets te pakken om bij oma op visite te gaan. Zo raar… Dat zijn dan van die lege momenten. Dat je denkt… oh nee ‘ die tijd is geweest ‘. En dat maakt je dan verdrietig. Sterkte meis!

ooit gaat het wennen. Maar nu nog even niet. Jij gaat gewoon naar je ouders.

Geloof me, uit eigen ervaring duurt het een tijdje en betrap je jezelf er steeds op, maar het vervaagt en verdwijnt uiteindelijk. Overigens is er niets mis mee om je vader nog niet over het hoofd te zien: hij is gewoon nog vaak in je gedachten! En dat is een goed teken!

ik zeg nu idd altijd dat ik naar pa ga. Maar soms vergis ik me..

Na een periode van ongeveer 18 jaar went het nog steeds niet.

Ik ben er na 10 jaar wel aan gewend geraakt, maar dat heeft wel lang geduurd.
Maar daar is ook niks mis mee toch?

Nou na 7 jaar went het bij mij alleen maar als ik het zelf zeg. Niemand anders mag dat nog.