Tussen ons

Wat een mooi gebaar, dat kaarsje.

Barbara (URL) - 12 Juli '05 - 20:31

Als ik in Brabant ben gaan we weleens naar de Heilige Eik, daar branden we ook even kaarsje voor iets of iemand. Ook om even tot innerlijke rust te komen in deze soms onrustige wereld. Ja, het leven gaat onvermijdelijk door. En je zal je verdriet een plek moeten geven, vergeten zal je het nooit. En dat hoeft ook niet.

paul (URL) - 12 Juli '05 - 20:50

dat respect voor waardevolle riten in het leven heeft de Katholieke kerk wel. het zijn ook de enige kerken die (normaal gesproken) gewoon open en toegankelijk zijn.

warmhart (URL) - 12 Juli '05 - 21:13

En toch vind ik het zo mooi om met het aansteken van zo’n kaarsje even dichtbij een dierbare te zijn.

Fash (URL) - 12 Juli '05 - 21:14

Het is gek en vreemd dat de tijd lijkt stil te staan in jouw hoofd, terwijl de rest gewoon door dendert alsof alles hetzelfde is gebleven. Dat je jezelf moet dwingen om de normale dingen weer te doen. Omdat je door moet. Omdat het zo hoort. Tijd loopt, hoe dan ook, door … als een zandloper, totdat iemand weer die zandloper op z’n kop zet en je weer opnieuw begint. Dat is zeker in het begin heel onwerkelijk, en soms lastig om erin mee te gaan, maar als je verder wilt heb je geen keus. Dan moet je wel. En soms, in de momenten van het doorgaan, sta je (in een kerk met een kaarsje, bijvoorbeeld) stil bij wat je in je hoofd zo bezighoudt…

karin (URL) - 12 Juli '05 - 21:23

Oh Maaike… zelfs een triest gevoel weet je zo mooi te omschrijven…

Kuijt () (URL) - 12 Juli '05 - 22:00

En voor jullie breekt die tijd ook aan, maar pas wanneer de tijd daarvoor rijp is. Sterkte…

TalX (URL) - 12 Juli '05 - 22:02

De herinnering blijft… het is mooi zoals je ermee omgaat

Good2Be () (URL) - 12 Juli '05 - 22:19

Verwerk je verdriet op je eigen manier. Houd de herinnering aan je pa levend op een manier zoals jij dat fijn vindt. En neem vooral de tijd. Stop je verdriet niet weg, maar neem er de tijd voor. En het leven gaat inderdaad door. En op een gegeven moment zul je merken dat je dan plotseling weer van iets heel eenvoudigs kunt genieten. Dat het een plaats krijgt in je leven. Sterkte!

Mo (URL) - 12 Juli '05 - 22:34

Ooit gaat jouw leven ook gewoon weer door, maar niet zonder heel vaak aan je vader herinnerd te worden. En dat is maar goed ook.

Kaat (URL) - 12 Juli '05 - 22:37

Wat mooi. Ik zou soms wel willen dat ik katholiek was.

Minoes (URL) - 12 Juli '05 - 23:04

Moeilijk denk ik hoe het leven doorgaat terwijl een belangrijk iemand er niet meer is. Dat dat dan maar heel veel, hele dierbare herrineringen mogen zijn.

Saskia (URL) - 13 Juli '05 - 00:16

Je verdriet is voelbaar door de manier waarop je het beschrijft.
Heel veel sterkte…

Cleo (URL) - 13 Juli '05 - 09:36

Heel herkenbaar. Jij staat er nog steeds volop bij stil en de rest denderd als vanouds gewoon door, zich niet bewust van jouw verdriet.

Sterkte.

Ellen (URL) - 13 Juli '05 - 13:28

Het vreemde is dat de wereld nooit even stilstaat op zo’n moment, maar als een ander het zou overkomen staan we wel even stil in gedachte en denk daar maar aan. Zodra de mens dit leest staan wij even stil. De kaars dooft nooit.

Erwin (URL) - 13 Juli '05 - 21:45

Indrukwekkende log. Onvoorstelbaar hoe de wereld gewoon doorgaat als hij voor jou stilstaat.

Caer (URL) - 14 Juli '05 - 10:58

Verdriet overwinnen maakt je sterker. En daar mag je alle tijd voor nemen die je nodig hebt. Sterkte.

Puur Kaat (URL) - 14 Juli '05 - 12:34

Kaarsjes aansteken kan troostend werken. Ik doe het ook altijd als ik ergens ben en er is een kerk in de buurt waar ik even naar binnen loop. Maar ik doe het ook wel eens thuis. Gewoon omdat het zo’n mooi gebaar is om mensen te herdenken van wie je veel gehouden hebt.

Anne-Floor (URL) - 14 Juli '05 - 13:10