Heimwee
Tijdens brugklaskamp sliep ik met drie klasgenoten in een bungalowtent. Het regende continu. De hele camping was één grote modderpoel. Ik heb het kamperen ongeveer twee dagen volgehouden. Daarna kreeg ik heimwee naar een warm bed en mijn ouders. Met een zucht heb ik mijn donkergroene rubberlaarzen aangetrokken. Ik ging mijn ouders bellen. Op weg naar de telefoon verloor ik mijn enige kwartje. Ik bleef uiteindelijk toch maar op de natte camping in Ede. Het was even doorbijten. Drie lange dagen wachten met nog meer regen en slappe pannenkoeken. Ondertussen groeide en groeide de heimwee, maar ik hield vol. Ik maakte een belofte met mezelf: nooit meer meegaan op schoolkamp. Dit ben ik niet trouw gebleven. Drie jaar later ging ik met dezelfde school naar Parijs en daar had ik geen heimwee. Het waren vijf hele mooie dagen vol plezier, zonder regen en veel zon. Het was het definitieve einde van het heimweetijdperk in mijn leven. Maar nu ruim 15 jaar later heb ik weer heimwee. Terug bij af. En ik ben gewoon thuis en niet eens op reis. Kun je ook heimwee krijgen als je gedwongen afscheid moet nemen? Het antwoord is ja.twaalf reacties
Zeker kun je dan heimwee krijgen. Heimwee naar iemand, naar herinneringen, naar dingen die je samen hebt gedaan.
Ik sluit me bij Fash aan. Ik leef met je mee meisje. Zit hier met tranen achter m’n pc je log te lezen.
Ik ben het eens met Barbara: ik ervaar nu ook dat je heimwee op verschillende manier kunt interpreteren. Het is een soort gevoel van gemis, drang naar het oude vertrouwde, in welk opzicht dan ook.
Sluit me aan bij de rest. Koester de herinneringen. Heimwee/gemis is hetzelfde. De ene erger dan de andere. Hou je haaks.
Ik sluit me ook aan bij de schrijvers hierboven. Ik denk dat juist in jou geval, Maaike, je heimwee hebt. Omdat je het al weet. daarnaast is het ook een zegen: jullie kunnen nog zoveel bespreken en uitspreken. Ik weet dat mijn vriendin daar in die 2 korte maanden heel veel aan heeft gehad. Niet dat de heimwee, pijn en het verlies hiermee weggaan. Sterkte meid.
Tja, gevoelens kun je hooguit onderdrukken, maar nooit helemaal uitschakelen…..
Klinkt afgezaagd, maar geniet van wat je hebt!
Ik was op de avond dat ik bij opa en oma moest logeren al misselijk. Soms haalden mijn ouders me dan weer op. Later ben ik een week gedumpt bij kinderen van vrienden. De godganze dag, dag in dag uit, spelletjes: dokter bibber, levensweg, tjoepen. Van mijn heimwee ben ik af. Na twee jaar zo’n week, huilde ik als ik er naar toe moest. Ik wilde niet meer en ik haat sindsdiens spelletjes. Heimwee heb ik gelukkig nooit meer gehad. Soms een beetje naar mensen of locaties. Ik koester mooie herinneringen aan mijn tijd in Vianden (luxemburg), Parijs en Brussel. Sterkte!
Dat beeld van het meisje met het verloren kwartje is nog heel lang bij me gebleven.
Helaas is niets onvergankelijk, alleen de vergankelijkheid 
Ik heb heel vaak heimwee naar plaatsen waar ik niet ben of naar mensen die ik op dat moment echt niet kan zien. Vervelend is dat.