Engerd
Mensen die mij chanteren daar houd ik niet van. Tien jaar geleden liep ik stage in een uitgeverij. Voor kleurenkopieën moest ik naar de bijbehorende drukkerij. Dat was lastig. De jongen van de drukkerij vond mij leuk. En hij wilde alleen maar de machine aanzetten als ik met hem ging lunchen. Ja hoor. Dat lijkt me gewéldig, zei ik dan. Dat was natuurlijk gelogen. Ik had gewoon snel mijn kopieën nodig. De jongen van de drukkerij was een grote engerd. En mensen die chanteren daar mag je tegen liegen. Althans dat vond ik destijds. Op de laatste dag van mijn stage kwam hij me halen. Ik zag hem aankomen door de glazen deuren van de receptie. Zoek dekking! riep ik. Waarna ik een veilig plaatsje vond onder de balie van de receptioniste. Ik ben er niet, fluisterde ik haar toe. Ik zoek jullie stagiaire, zei hij. Die is al naar huis, zuchtte de receptioniste. Je hebt haar net misgelopen. Dat moest ze wel zeggen. Ik had haar enkel in de houdgreep. En bovendien kan ik hard knijpen. Het is pas twaalf uur. Dat is vroeg, riep hij uit. Ze had geen werk meer, antwoordde de receptioniste met een zucht. Trouwens, voor Maaike moet je op je knieën hoor. Het is geen makkelijk meisje Ze had gelijk. In meer dan één opzicht.Moraal van dit verhaal: helaas is er niet altijd een balie bij de hand om je onder te verstoppen
Liegen? Chanteren? Je gebruikt toch gewoon je vrouwelijke charmes??