Spoorloos
Een jonge vrouw is opgevoed door pleegouders en zoekt haar échte vader en moeder. De tocht leidt naar het buitenland. Spoorloos vindt de ouders. In een vervallen flat. Ze moesten het kind noodgedwongen afstaan. Om financiële redenen. De moeder erkent de jonge vrouw direct. Het is haar kind. De vader denkt dat ze van de postbode is. Een roddel die 29 jaar geleden werd gefluisterd. De moeder is er zeker van: het is óók zijn kind. Een vaderschapstest brengt de waarheid aan het licht. De jonge vrouw is niet van de postbode. Hij is haar echte vader. Ze heeft ook nog een zus. Die weet pas sinds drie weken van haar bestaan. De zus snapt haar ouders niet. Omdat ze zelf kinderen heeft. Ze wil de jonge vrouw graag ontmoeten. Hetzelfde geldt voor de ouders. De ontmoeting. Eerst een koele handdruk. Daarna een warme omhelzing. Moeder huilt. Vader lijkt nog steeds sceptisch. De zus en haar kinderen huilen ook. En ik jank mee. Ik ben gegrepen door emo-tv. Gatsie.vijftien reacties
Hahaha. Mijn moeder kijkt ook altijd Spoorloos en zit dan stiekem te janken. Maar het is vaak ook heel aangrijpend wat je daar ziet, dat is een ding dat zeker is.
Ik ben dol op spoorloos… helaas, was ik bij Gracia blijven hangen anders was ik het bij het zappen tegengekomen en blijven hangen.. en ook ik had dan gehuild.. emo of niet…
Erg hè?! Zit je een beetje voor de tv te zappen. Voor je het weet zit je te janken als een klein kind. Heb er zelf ook nogal eens last van…
Ik kijk er zelf nooit naar, maar mijn ouders wel. Die wilde ik gisteravond bellen, maar ik heb braaf gewacht tot het 22.00 uur was….
Mijn vader haat dit soort programma’s. Hij werkt bij de Raad voor de Kinderbescherming en door Spoorloos krijgen ze veel verzoeken tot opsporing van biologische ouders. En dat vindt hij helemaal niet erg, maar wel het feit dat veel van die ouders helemaal niets meer met hun afgestane kinderen te maken willen hebben. Sommigen van de adoptief-kinderen gaan daar helemaal kapot aan. Bij Spoorloos laten ze alleen de mooie gevallen zien, maar vaak niet de echt zwaar mislukte gevallen. En daar baalt hij als een stekker van.
Overigens kan ik soms ook wel een potje meejanken als ik dit soort programma’s zie hoor. 
Ook ik heb het niet drooggehouden bij dit verhaal. Hoe een vader zo lang kan twijfelen en… hoe die ouders er 29 jaar over hebben gezwegen. Alsof ze bang zijn om de waarheid te aanvaarden. Gelukkig, een beetje laat maar toch… hebben ze elkaar alsnog mogen leren kennen. SNIF
Ik kijk er ook vaak naar en vaak heb ik ook moeite om het droog te houden. Zelf ben ik ook geadopteerd en daarom zijn veel dingen die daar in dat programma aan bod komen zo vreselijk herkenbaar!
Geweldig, ik dacht dat ik de enige was die Spoorloos stiekem wel leuk vond. Niet dus. Ik schiet ook weleens vol, maar daar is bij mij erg weinig voor nodig…. Ik huilde vorig jaar zelfs bij de herhaling van Flying Doctors waarin de piloot doodging… En bij de 10km van Uytenhage in Salt Lake City. En toen Youp in januari ‘Flappie’ zong. En zo zou ik nog even door kunnen gaan…
@ Barbara: ik werk bij de jeugdbescherming en ik herken je vaders mening! Het is super fijn dat deze mensen herenigd zijn maar daarna komen pas de echte emoties los. Het verwerken van dat soort dingen vraagt veel tijd en pijn, vooral als er sprake is van een enorme teleurstelling.
Maar hoe dan ook…. ook ik wordt geraakt door dat soort dingen! Heb al vele tissues voor de tv vol gesnoten!
Meer informatie over een DNA-test en de vaderschapstest zie http://www.consanguinitas.nl
Betrouwbare en betaalbare DNA-testen om familierelaties aan te tonen of uit te sluiten
Maar wel weer mooi beschreven.