Irritatie
Het komt uit mijn onderbuik. Ik let er continu op. Daarom heeft het zijn weerslag op mijn concentratie. Een irritatie. En ik ben echt wel assertief hoor. Echt waar. Want ik heb er wat van gezegd. Al meermalen. Maar het heeft een averechts effect. Het wordt alleen maar erger. Dus zucht ik veel. Heel veel. Mijn moeder maakt zich zelfs al zorgen. Dat hoeft niet. Ik ben best ontspannen als mijn irritatiebron zich koest houdt. Vroeger sliep ik met zuslief in een tent. Zij ademde luid in haar slaap. Daar kon ik niet tegen. Dus gaf ik haar een duw en een mep. Niet zo hard. Maar toch. Het hielp niet. Meestal ontaardde het in een kussengevecht. Of een boze paps. Ofwel, herrie in de tent. Helaas kan ik dat nu niet doen. Iemand een mep verkopen. Of een kussengevecht houden. Maar ik zou het wel supergraag willen. Toch heb ik me iets voorgenomen. Ik ga er niet meer op letten. Ik ga er niet meer op letten. Ik ga er niet meer op letten. Driekeer is scheepsrecht. Anders is het weer herrie in de tent. Zo. Dat is eruit. Maar nu mijn belofte nog waarmaken.acht reacties
Irritatie in combinatie met zusjes? Komt me heeeeel bekend voor. Ik houd tegenwoordig mijn mond, ze zoekt het maar uit. Het heeft toch geen zin om er iets over te zeggen, dan houd ik het gezellig tot ze weer weggaat om haar vervolgens maanden niet te zien. Grappig is dat wij het alleen echt goed kunnen vinden als ze aan de andere kant van de wereld woont… dan missen we elkaar.
Als je gedwongen wordt tot iets, werkt het meestal averechts. Dus ik ben bang dat gewoon ontspannen en normaal gedrag het beste werken om bepaalde dingen te negeren…al klinkt dat gemakkelijker dan het in de praktijk vaak is!
Zeg tegen iemand dat ze niet aan apen mogen denken. En wat gebeurd er, ze denken alleen nog maar aan apen.