Sneeuwpret

Mijn zusje en ik hadden de grootste slee van de buurt. Wij wonnen altijd als we wedstrijdje deden. Natuurlijk niet alleen door de grote van onze slee, maar ook omdat wij zeer goed konden sleeën. Met een noodgang sjeesden we van heuvels af en zelfs van een steile houten trap. Daarbij kenden wij geen angst. Sneeuwballen gooien behoorde ook tot onze favorieten. Maar daar waren we geen kei in. Dus legden we stiekem sneeuwballen in de vriezer, zodat ze extra hard werden. Hiermee bekogelden we Berry. De meest vervelende jongen uit de buurt, die het verdiende om de volle laag te krijgen. Dat was vroeger. Aan het eind van de dag breng ik collega I. naar het station. We schuifelen door de sneeuw. ‘Ik ben blij dat ik schoenen heb met rubberen zolen’, zeg ik. ‘Straks val ik nog. Dan breek ik een been of zo. Dat is echt iets voor mij.’ Plotseling horen wij een luide plof. Er valt een sneeuwbal voor onze voeten. Collega H. heeft een grijns op zijn gezicht. ‘Jullie gaan eraan’, zegt hij. ‘Je waagt het niet’, schreeuw ik. ‘Dan wordt mijn jas smerig.’ En voordat hij nogmaals kan gooien, zit ik in mijn auto met de deur op slot. Wat ben ik een mietje geworden zeg. Misschien moet ik vanavond weer even wat sneeuwballen in de vriezer leggen.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.