Billy's BootCamp
Billie Blanks is een toffe peer. Tenminste dat vindt hij zelf. Hij heeft weer een nieuwe fitnessrage verzonnen: Billys BootCamp. En dat is me toch leuk Van de week ging ik naar een lesje Tae Bo. Althans dat dacht ik. Maar in plaats daarvan belandde ik in een proeflesje bootcampen. Dat is ook Tae Bo, maar dan met een elastiek tussen je arm en been. Op Tell Sell ziet dat er wel stoer uit. Van die meisjes in strakke pakjes die gestroomlijnd de bewegingen van Billy vormen. Bij mij ging het iets anders. Al na vijf minuten was mijn hoofd een ontplofte tomaat. Na tien minuten struikelde ik voor de tweehonderdste keer over het elastiek. Ik voelde me een dronken trekpop. En zeker geen soepele vamp. Je doet het niet goed, riep de instructeur. Maar ik was niet de enige. Toevallig. Om mij heen zag ik steeds meer bootcamp- slachtoffers. Niks aan hé met die elastieken, zei ook mijn sportvriendin na de les. Bootcampen is echt niet zo makkelijk als het lijkt op tv. Laat ze op Tell Sell maar roepen dat het de meest vetverbrandende workout is. Met opmerkelijk resultaat in 7 dagen! Ik geloof er niets van. Of ze moeten met resultaat stijve spieren en blauwe plekken bedoelen... Wat dat betreft is het meer Billys martelkamp.Wablief
Let maar niet op haar. Zij spoort niet, zei ik tegen de Vlaamse. Wablief? zei de Vlaamse. Ze keek me verbaasd aan. Zij is niet goed wijs, legde ik uit.Leuk hé die communicatieverschillen tussen buren? Het lijkt wel of ze in Antwerpen of Brussel alles veel zachter zeggen. Alsof ze meer fatsoen hebben. Wij Hollanders zijn recht door zee en zeggen wat we denken. Niet altijd terecht. Belgen zijn gereserveerder. Hun woorden klinken meestal veel liever en beschaafder.
Een man in een gedeukte Fort Escort reed me bijna van de fiets. Stom wijf kijk uit, Pardon, antwoordde ik. Ik had voorrang hoor. Er volgde opnieuw een hele serie scheldwoorden. Niets daarvan is voor herhaling vatbaar op mijn log. Ik stapte weer op mijn fiets met een bonkend hart. De man stak nog even zijn middelvinger op. Daarna reed hij weg met gierende banden. Zielig hoor.
Kunnen we zulke mensen niet heel even naar België sturen? Gewoon om even te leren hoe het moet: fatsoen tonen, niet schelden en tot tien tellen. Ons taalgebruik mag én kan af en toe best wat kuiser. Behalve als je keihard je teen stoot. Dat telt niet mee. Als een ander er maar niet de dupe van wordt.
Rust
Ik ben er nog hoor, maar door een pijnlijke schouder mag ik even niet te veel achter de computer. En dat is héééééél moeilijk. Vanavond weer een logje (hoop ik).Kinderziekenhuis
Het meisje was een jaar of zeven. Net zo oud als ik op dat moment. Ze was te moe om te lopen, maar kruipen ging nog prima. Op handen en voeten begaf ze zich fier naar de dichtstbijzijnde wc. Haar hoofdje rood van de inspanning en kaal van de chemotherapie. Dat is erg, zei ik tegen mijn oma. Dat meisje moet kruipend naar de wc. Ze is net zo ziek als je broertje, was het rake antwoord van mijn oma en zij kon het weten. De harde realiteit van het Emma kinderziekenhuis in Amsterdam drong op dat moment binnen in mijn kinderziel. De kinderen daar kregen geen buisjes in hun oren. Maar waren ziek. Ernstig ziek.Twee maanden later rende ik vol blijdschap naar mijn vriendinnetjes in de zandbak. Mijn broertje mag naar huis. Hij is weer beter, riep ik uit. Ze keken me vreemd aan. Het zandkasteel was belangrijker dan mijn blijdschap. Zieke broertjes hadden ze zelf ook wel eens. Dat ging vanzelf weer over.
Meer dan drie lange en slopende maanden gingen mijn ouders dagelijks naar Amsterdam. Een uur heen en een uur terug. Op bezoek bij hun doodzieke peuter. Inmiddels zijn er gelukkig Ronald McDonald huizen. Ik denk er nu over om kamerdonateur te worden, zodat nog meer ouders dichter bij hun zoon of dochter kunnen zijn. Want, zoals mijn vader het omschreef: Een ernstig ziek kind hebben, is veel en veel erger dan zelf ernstig ziek zijn.
Ssssst...
Tjongejonge. Ga ik op vakantie, mag ik er niet meer over praten van sommigen. Oké, ik schiet soms door. Daar kan ik niets aan doen. Ik ben gewoon enthousiast. Maar een beetje voorpret kan toch geen kwaad? En het is toch best interessant om te weten dat Marrakech al in 1062 is gesticht door Amoraviden (vraag me niet wie dat zijn)? Dat Yves de Saint Laurent er een sprookjesachtig huis heeft? En dat de leerlooierijen in Fes vreselijk stinken? Nou, dat vindt niet iedereen. Ze zijn gewoon jaloers. Gelukkig ben ik de beroerdste niet. Ik zal me voortaan inhouden en niet meer hardop aftellen. Of herhalen dat ik nog maar vijf weken hoef te wachten. Dat doe ik mijn omgeving niet aan. Ze zijn gewoon jaloers. Daarom is mijn weblog vanaf nu mijn persoonlijke ik-heb-zin-in-mijn-vakantie-uitlaatklep. Wees gewaarschuwd!Positieve energie
Soms gun je mensen gewoon iets. Omdat ze het verdienen en geluk een mooie plaats bij ze hoort te krijgen. Dan geef je iemand een gelukssteen. Gewoon om het lot een beetje te stimuleren. Je hoopt dat de steen zijn werk doet. Dat hij net dat beetje extra steun kan geven. Misschien helpt het. Bereiken ze die droom. En dan hoor je dat het geluk daar is. Alle mentale kracht - vergelijkbaar met een wereldkampioen gewichtheffen - heeft geholpen. Mooi hé? Iemand iets gunnen? Daar krijg je pas positieve energie van!Muntthee
Het rook er altijd naar vers brood. Haar moeder bakte het op een platte oven in de schuur. Op de ambachtelijke manier. Trots liet ze me vaak een stukje proeven. En ze straalde als ik het lekker vond. Door haar lach verbleekten de vele rimpels in haar gezicht even. Een primitieve jeugd in de bergen liet haar sporen na. Toch kwam ik niet voor het verse brood, maar voor het theeritueel.Mijn vriendinnetje O. plukte eerst handenvol verse munt in de achtertuin. Moet je eens ruiken, zei ze. Heerlijk hé. Het doet me denken aan Marokko. Daarna bracht ze heet water aan de kook. Alles ging in een bewerkte, zilveren theepot. Zo één die je nu in trendy winkels kunt kopen. De finishing touch bestond uit een paar flinke scheppen kristalsuiker. Niet zo bescheiden als de twee theelepels die ik gewend was. De thee was zoet. Mierzoet. We dronken hem uit schattige glaasjes met een Hollands speculaasje erbij. Vaak danste haar moeder voor ons door de kamer op Arabische muziek. Een mooi geluksmoment.
Zojuist heb ik achteloos mijn snelkoker aangezet. In amper twee minuten had ik een kop dampende thee in mijn handen. Zonder rituelen. Of zorg en aandacht. Door alle haast en ongeduld zie ik de schoonheid van het alledaagse bijna niet meer. Het is tijd voor verandering.
Maaike gaat naar Marrakech
Sorry Ameland. Echt waar ik meen het. En zeg nou niet dat ik mijn beloftes niet nakom. Dat doe ik meestal wel hoor. Alleen soms zijn mysterieuze landen net iets aantrekkelijker dan koude Hollandse stranden. Ik bedoel aantrekkelijker dan fietsen op koude Hollandse stranden Na deze regenachtige zomer kan ik wel wat zon gebruiken. Daar kan ik echt niets aan doen. Zeg nou niet dat ik onbetrouwbaar ben, want dat ben ik niet. En bovendien is mijn bezoekje alleen maar uitgesteld. Ja, ja van uitstel komt afstel. Maar beloofd is beloofd. Toevallig. In het voorjaar kom ik jouw kant op. Bovendien wil ik al héél lang naar Marrakech. En als je dan toch naar Marokko gaat, dan kun je beter ook de rest van de koningssteden even meepikken. Dat is wel zo handig. Daar ben je alleen minimaal een week mee bezig en daarna zijn mijn vrije dagen op. Morgen ga ik de reis boeken voor eind september of begin oktober. Daarna ben jij weer aan de beurt. Heb je gewoon wat langer voorpret. Toch?Sexy
Ik ben in een winkel waar ze truttige kleren verkopen. Voor vrouwen boven de vijftig met net iets te veel geld. Vraag me niet wat ik er doe. Ik ben er gewoon en observeer. Een deftige dame zoekt overspannen in een rek met fluwelen colberts in de kleuren donkerpaars en groen. Een soort gothic chic. Is dat de nieuwe mode?Kan ik je helpen?, vraagt een verkoopster die qua truttigheid perfect in haar winkel past.
Het antwoord van de dame is een nerveuze spraakwaterval. Ja, ik moet naar een bruiloft en daarom heb ik een enig rokje gekocht. Echt enig. En nu zoek ik iets voor erop. Ik heb wel iets. Dat is echt beeldig. Een donkerblauw truitje met een vierkante hals. Maar ik zoek iets anders. Iets, iets, iets '
De dame valt plotseling stil. Ze fluistert nu en frommelt aan haar parelbroche: Iets, iets, iets Je weet wel. Iets, iets, iets
Weer grijpen haar handen zenuwachtig naar de parelbroche. Een beetje meer sexy, zegt ze uiterst zachtjes.
Haar wangen kleuren rood en ze kijkt steels om zich heen of niemand het heeft gehoord. Ik kijk haar recht in de ogen en knipoog.
Wennen
Ik ga vanavond even naar mijn ouders.Ehh, ik ga vanavond even naar mijn
Zal dit ooit wennen?
Egmond aan Zee
Jullie hebben vast mijn logje over Ameland gelezen. En nu denken jullie dat ik een watje ben. Dan heb ik goed nieuws: ik ben een bikkel. Afgelopen zondag was ik in Egmond aan Zee. Terwijl het niet echt mooi weer was. Striemende regen en een licht briesje. Ahum, windkracht zes dus. Ik wilde de hele week al naar zee om uit te waaien en een beetje Hollandse meid schrikt niet terug van een beetje water. Het plan was om over het strand van Egmond naar Bergen te wandelen en weer terug. Maar dat viel niet mee. Vooral niet omdat H. al na drie minuten een blaar had. Ik niet hoor. Mooi niet. Valt mee hé? Dus zijn we ergens halverwege gestrand. Een warm drankje bij Zilte Zoen' was toch een aantrekkelijker idee. Oja, ik heb dit zondag niet op mijn log vermeld. Ik was te moe en ik had lichte pijn in mijn bovenbenen. Maar dat mag niemand verder vertellen. Anders gaat het watjesalarm weer af
Lief
Je rommelt wat in oude dozen en vindt een sinterklaasgedichtje. Opeens krijgen de dichtregels uit 1977 een bijzondere betekenis. Mijn paps was Sinterklaas.Een gedichtje voor die lieve kleine meid.
Ja, daarvoor heeft de sint wel even tijd.
Je wordt al groot hé en bent lekker gezond.
En je huppelt al in echte meisjesjurkjes rond.
Sint is daarom dit gaan kopen.
En hoopt dat je er lang in rond kunt lopen.
Lieve, Maaike pak het maar uit heel gauw.
De groetjes van de Sint én hij houdt heel veel van jou!
|
|
Meta
