Uitgelezen: Tijgervrouw van Galina
Boek over sterven en onsterfelijkheid
Ondanks dat ik me nu maar moeilijk kan concentreren, heb ik De Tijgervrouw van Galina van Téa Obreht uitgelezen. Een sprookjesachtig verhaal dat zich ergens in een Balkanland afspeelt. Hoofdrolspelers een jonge vrouw, haar opa en een mysterieuze tijger die in de bergen woont. Ook een onsterfelijke man heeft een belangrijke rol in het boek. Ook al schieten ze hem drie keer door zijn hoofd, de man staat gewoon weer op. ‘Weten dat je doodgaat is veel pijnlijker dan plotseling het leven verlaten’, vindt de onsterfelijke man.
Ik denk dat hij gelijk heeft, maar andersom is het voor familieleden weer veel pijnlijker als iemand het leven plotseling verlaat. Daar zou ik zelf ook veel moeite mee hebben. Hun geluk is voor een deel ook mijn geluk. Een liefdevol afscheid verzacht het verdriet als iemand er niet meer is. Ik ben heel gelukkig doordat ik na reanimatie, een operatie, bestraling en chemokuren een tweede kans heb gekregen, maar de gedachte dat mijn ziekte ongeneeslijk is én terugkomt, blijft me kwellen en laat me nooit meer los. Dat is pijnlijk, daar heeft de onsterfelijke man dus gelijk in. Maar of het pijnlijker is?
Gedachtes als deze gaan niet continu door mijn hoofd, maar door het lezen van dit boek moest ik hier veel aan denken. Het is ook geen vrolijk onderwerp om mijn blog in 2012 mee te beginnen, maar het is zinvol om hierover te filosoferen, hoewel ik hoop dat ik niemand afschrik. Soms wil ik ook mijn serieuze kant laten zien, om te voorkomen dat het allemaal een ‘makkie’ lijkt.
zes reacties
Toen mijn vader zo ziek was, zei ik ook: liever ga ik aan een hartaanval dood, dan hoef ik niet zo’n vreselijk ziekteproces te doorstaan, maar zoals je zegt: voor nabestaanden is een plotselinge dood onverteerbaar. Het blijft een moeilijk dilemma waar wij gelukkig zelf niet over hoeven te beslissen….. En je schrikt me niet af met dit onderwerp, want het hoort net zo goed bij het leven… Al is dat makkelijk gezegd vanaf hier!
Mo: twee jaar geleden overleed mijn vader totaal onverwacht aan een hartaanval...plotseling en daamee onverteerbaar...maar ook blij dat hij niet heeft geleden... een lang ziekbed had mij voor hem (en ons) ook ondraaglijk geleken... t is kiezen uit twee kwaden... als je 65 bent, hoor je gewoon niet dood te gaan...
Lieve Maaike, denk dat niemand van jouw lezers denkt dat t een makkie is. Alle respect voor jouw altijd aanwezige optimisme! Ik wens jou (al hoort dat officieel niet meer) het allerbeste voor 2012
Jij weet mensen recht in het hart te raken, zo mooi als jij dingen kunt verwoorden. En ik begrijp natuurlijk precies wat je bedoelt. Het onzekere van alles is dat je niet weet wanneer je (weer) aan de beurt bent. Ik probeer stiekem mijn begrafenis voor te bereiden, maar weet gelukkig nog niet in welk jaar hij gepland moet worden. Laten we hopen dat het nog maar lang mag duren en dat je nog maar veel mooie boeken mag lezen. Hou je van Isabel Allende? Ik ben bezig in Eiland onder de Zee en vind het tot nu toe prachtig!
Ik vind het een mooie gedachte, want wat ís beter? Ik denk dat je daar niet van kan spreken, dat het voor iedereen anders is. Als ik mijn partner zonder verwachting plots zou verliezen, zou dat vreselijk zijn. Er is dan zoveel ongezegd. Maar hem zien lijden, zou ik net zo erg vinden. Of misschien wel erger. Voor hem. Poeh. Het antwoord ligt denk ik in het midden…