Plastic macho op roze sportschoenen
Leven met de dag
Ooit was ik een Barbie-meisje. Groot fan van die pop. Ik had een groen wc’tje waar ik Barbie echt opzette met haar onderbroek op haar enkels, immer teleurgesteld dat er geen plasje in de pot belandde. Ik had een keukentje met een gebraden plastic kip aan het spit, een paard met kortgeknipte manen, een Michael Jackson in de vorm van een Barbie en een gehandicapte Ken met één arm. Ken was ooit een stoere sportschoolmacho met een indrukwekkend gespierde torso, een sexy atletiekbroekje en roze sportschoenen, maar broertjelief vond het nodig om zijn rechterarm bruut af te breken. Hij kon de concurrentie niet aan, denk ik. Ken moest de rest van zijn leven een oorlogsslachtoffer spelen (mijn favoriet), of iemand die het mikpunt was geworden van een Barbie- psychopaat met een bijl. Best zielig voor hem.
Pas heeft nichtje L. die oude, afgeragde poppen ontdekt. Ook zij zet Barbie met haar blote kont op het groene wc’tje. De gehandicapte Ken blijft in de doos liggen, die mag blijkbaar niet meedoen. Als ik zie hoe zorgeloos zij opgaat in haar spel, besef ik dat het goed is dat je niet van tevoren weet wat de toekomst brengt.
vier reacties
Mooi geschreven en oh zo waar. Helaas ken ik ook wel wat van die voorbeelden in mijn omgeving. En zoals Bolingo zegt inderdaad:” Leven in het nu!” (alhoewel ik dat soms best moeilijk vind….)
Ik werk al 22 jaar bij mentaal gehandicapten en herken dit stukje wat je zo mooi verhaalt. Fijne dag!
Hey Maaike, wat een mooi geschreven overdenking, en dan jouw conclusie: ja, laten we gebruik maken van onze kracht om “in het nu” te leven. Makkelijk gezegd en geschreven, maar als je bagage zwaar is……………………….moet je enkel die momenten koesteren, denk ik. Jij ziet t en schrijft ons toe !