Bijna jarig
Waar blijdschap en een beetje tobben elkaar raken
Donderdag ben ik jarig en dan word ik 37. Het is helemaal niet erg om 37 te worden, omdat de doktoren voorspelden dat ik de 33 niet eens zou halen. Het zijn ook maar mensen niet waar? Grijze haren? Who cares! (Niet dat ik ze heb overigens.) Toch heb ik een kleine knoop in mijn maag. Jarig zijn betekent ook genadeloos geconfronteerd worden met je sterfelijkheid. Sterfelijkheid is onaangenaam tastbaar met een ongeneeslijke ziekte op zak. Alsof het de bakker op de hoek is. Alsof het die buurman is bij wie je altijd kunt aanbellen.
Een dag met een dubbel gevoel dus...
Daarom doe ik mijn best om blij te zijn, om donderdag loeihard “twee violen en een trommel en een fluit” te zingen. Alles om Mister Tumor en de rest een moment te vergeten. Misschien helpt het een beetje. Sorry buren: eventuele geluidsoverlast moeten jullie maar even voor lief nemen. Oordoppen worden op verzoek verstrekt.
vijftien reacties
Van Harte Gefeliciteerd! met je verjaardag
Wij wensen je een hele mooie, bijzondere en fijne dag.
Lieve groet, Johan en Marijke
Heee, nog net op tijd… brult hard en vooral vals “Twee violen, een trommel en een fluit, want Maaike is jarig en de vlaggen hangen uit!!!”
Gefeliciteerd! Jij haalt de 40 echt wel! Ik heb trouwens inmiddels ook maar een andere weblog genomen, kan nog steeds niet op de gewone inloggen.
Groetjes
Nathalie
jarig zijn hoort ‘het leven vieren’ te zijn. da’s soms een beetje moeilijk, dat kan ik me voorstellen. toch vind ik 37 een mooie leeftijd (ik ben het ook nog twee maanden) en heb ik overigens al wel grijze haren, maar dat vind ik ergens wel … mooi.
maar ik zie nu ineens dat je dit schreef in september. kun je nagaan. 
Tja, nog een paar dagen te gaan!