Een pfff-gevoel
Dat mag ook wel eens
Het lukt even niet. Ik begin overal aan, maar maak niets af. Ik heb al wel 37 keer met een kookboek in mijn handen gestaan om een taart te bakken en zelfs geen simpele cake is er uit mijn oven gekomen. Keer op keer neem ik mijn camera mee naar buiten, zet ik daarna een foto op Flickr, en vervolgens haal ik die foto een paar uur later weer van mijn site omdat ik hem lelijk vind. Alle plannen in mijn hoofd worden complete ‘rubbish’ als ze het daglicht zien. Mijn life list is ook nog niet af, laat staan dat ik de punten erop heb afgewerkt. Misschien ben ik gewoon moe van het mezelf vooruit duwen en zou ik wel eens vooruit geduwd willen worden. Néé, natuurlijk niet in een rolstoel, maar jullie begrijpen wel wat ik bedoel…
Soms leg ik de lat te HOOG en kan ik niet accepteren dat hij omlaag moet.
negen reacties
Tja, er zijn zo van die dagen… maar een verlanglijstje hebben is goed!
Ik ben op je blog terecht gekomen via Sunflower-Tricky. Je schrijft erg goed, heb je toegevoegd aan mijn feed reader. Groeten!
Er zit echt wat in en het mooie is dat je het door het op te schrijven ook helder (kan maken) maakt. En soms moet iemand helpen om het te laten zien :)
hey Maaike, ben het met de vorige sprekers helemaal eens, kijk met je onstuitbare leeshonger eens in een boek van Tich Nat Han, die zegt ook iets over stilstaan en luisteren naar je lijf. Soms, even,……… doet dat goed
herkenbaar is dat…
ik wens je mensen om je heen die je allemaal een heel klein duwtje geven, dan raak je vanzelf weer omhoog…
pfff… als je de lat niet steeds een beetje hoger legt ken je ook je grenzen niet. Misschien zijn er dan toch grenzen hier en daar… kan best, mag ook