Verdriet om een foto
Wat verstopt zat achter mijn tranen
Ik zat op het terras in Den Bosch en at een broodje forel met limoen, maar wat ik echt nodig had was een borrel of tien (minstens). Ik had net mijn foto in Libelle gezien en vond hem zo lelijk dat ik er verdrietig van werd.
Nee, niet juist die foto!
Ik had me zo verheugd op een mooi artikel. Iets om trots op te zijn én om aan mijn familie te geven. Dat het goed zou komen wist ik zeker, de fotograaf had mooie foto’s gemaakt, zag ik op haar Mac in de fotostudio. Ik kon zelfs niet wachten tot ik in de winkel lag. En nu keek ik naar mezelf met een neplach, dichtgeknepen ogen en net die ene scheve ondertand heel goed zichtbaar. Op mijn aller-aller-onvoordeligst en zo wil niemand in een tijdschrift staan.
Pas nu besef ik dat het verdriet niet door de foto kwam. Dat zou sneu zijn. Het was gewoon de zoveelste teleurstelling in korte tijd. Eentje die er niet meer bij paste in mijn overvolle 'teleurstellingenreservoir'. De revalidatiearts die me zou helpen om mijn vermoeidheid te verminderen, maar uiteindelijk niets voor me kon doen. De ergotherapeut die het van haar overnam en me eindeloos activiteitenlijstjes liet invullen, waar ik ook niets aan had. Ik had zo gehoopt dat ze me konden helpen, zo gehoopt dat ik weer een stap vooruit zou kunnen zetten. In plaats daarvan moest ik me weer neerleggen bij mijn vermoeidheid enzovoort.
Niets van dit alles vermeldde ik hier op mijn blog. Ik wilde niet negatief overkomen of zeuren. Wél laten zien dat ik vooral hoop hou en blijf vechten tegen Mister Tumor tot ik geen munitie, karatetrappen en afleidingsmanoeuvres meer over heb. Laten weten dat ik me nooit, écht nooit aan die idioot zal overgeven en me voordoen als iemand die niet weet wat opgeven is.
De waarheid is dat ik het na vijf jaar knokken (Rambo is bij mij vergeleken echt een watje) soms spuugzat ben om luchtig alle tegenslagen weg te lachen. Dat ik me soms best k-l-o-t-e voel en daarom heb ik het tijdschrift en daarmee een heleboel frustratie bij het oud papier gesmeten. Sorry redactie van Libelle, want ik weet dat jullie het niet zo bedoeld hebben. Dit ligt dus aan mij.
Inmiddels heeft mijn moeder een nieuwe Libelle voor me gekocht en ergens veilig verstopt voor het geval ik spijt mocht krijgen, ze kent me goed. Ook al lijk ik op de foto een beetje op een blije gup, dat is altijd beter dan lijken op een moegestreden patiënt.
24 reacties
Beste maaike. Ik zat vannochtend de libelle te lezen, terwijl ik op bezoek was bij mijn vader in een hospice (hij is nl. ook ernstig ziek). Ik dacht wat een leuke vrouw is dat, echt waar. Toen ik vannavond thuis kwam ben ik direkt je blog gaan opzoeken en nu zie ik dat je je foto niet mooi vind. Kan me wel voorstellen hoor want ik vind ook geen ene foto van mezelf echt leuk ha ha. Maar eerlijk waar ik vind je echt heel mooi op de foto staan. Heel veel sterkte verder en ik vind je heel erg sterk dat je al zolang aan het strijden bent tegen die rotziekte. Groetjes monique
Wat moet het moeilijk zijn om zo te blijven vechten tegen Mr Tumor en alle ongemakken die hij met zich meebrengt. Rambo, keep up the good work!! LIEFS
Dag Maartje,
Ook maar even in de Libelle gekeken: ik vind je mooi!
Zelfs op je ‘onvoordeligst’.
Het is alsof je binnenkant er gewoon doorheen straalt …
Hoop dat je, na die vervelende teleurstellingen, gauw weer een succesje boekt!
lous, lief van je, ik doe echt mijn best dat weet je alleen soms...
monique dank voor je lieve berichtje, geloof dat ik inmiddels een beetje door begin te krijgen dat het tussen mijn oren zit… jij ook heel veel sterkte
@Marianne, I will, I will
Sorry -> mn naam vergeten!
Ook ik ben inmiddels een Libelle rijker (en een Margriet, ik moest de combi deal kopen, want de losse libelle was al uitverkocht) en ik vind de foto prachtig. Evanals het bijbehorende stukje en deze blog (ik moest bij beide een paar tranen wegpinken).
Blijven vechten, Maaike, ondanks dat het een zware en oneerlijke strijd is!
Scheve tand? Sorry, echt niet gezien! Ik snap heel goed dat je het zelf perfect wil hebben, en natuurlijk mag je enorm balen van deze tegenslag…maar ik hoop dat het balen minder wordt als je hoort dat anderen je op de foto een mooi, stoer, sterk en vrolijk wijf vinden (excusez le mot)…
Soms helpt toegeven dat het allemaal verschrikkelijk k-l-o-t-e is om het overvolle teleurstellingenreservoir wat te legen. Maar ‘t blijft gewoon stom. 
Is er een mogelijkheid om de foto’s die je wél mooi vond nog te krijgen?
Lieve lieve Maaike,
Wat een K-zooi is het soms toch. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Mijn reactie op de foto weet je al. Rest me niets dan te hopen dat het mooie weer en de zon je af en toe je ellende kunnen doen vergeten.
Ohhh lieverd, schreeuw en jank maar hoor!
al die dingen uit handen moeten geven, geen controle kunnen of mogen hebben is een ultieme frustratie, het vreet aan je zelfvertrouwen.
Ik snap het.
maar ik zie ook hoe leuk je bent, en die foto??
Wij buitenstaanders zien jouw gezicht niet iedere dag in de spiegel, en vinden je mooi zoals je bent..
èn verdrietig èn strijdlustig èn opstandig èn zoekend èn grappig èn zoveel meer!
Weet je, ik vond je al mooi, zonder je ooit gezien te hebben. En in die foto zie ik precies de mooie vrouw die ik al jaren kom bewonderen en lezen hier. Maar ik snap dat het frustrerend is als het niet gaat zoals je wilt, en dit kon er echt even niet meer bij. Dikke knuffel Maaike!
Lieve Maaike,
Je bent een mooie vrouw. Ik kende je al van je weblog en vond het erg leuk
om je foto te zien!
Groet, Maaike.
Hallo Maaike.
Gister kwam ik je pas tegen in de Libelle, wat een aangrijpend, ontroerend, emotioneel en toch zeer bijzonder schrijven van jou, het maakt indruk,gevoelens en medeleven los bij mij…….
Ik vind je een super sterke vrouw en heb alle respect voor je, hoe je hiermee omgaat en bovendien ons laat mee delen hierin, samen met jou.
Sterkte en geniet ( proberen…) van elke dag…..en alle dierbaren om je heen……….liefdevolle mensen.
Veel liefs ……
Hanneke.
ps Monique, heel veel sterkte in deze laatste, bijzondere periode samen met je vader…….
( ben zelf vrijwilliger in een Hospice en weet wat je door maakt……)
Ik vond je prachtig Maaik, dezelfde prachtige vrouw als die ik in 2004 ofzo irl ontmoette. Maar ik begrijp je reactie zo! Soms is de rek er echt even uit he?! Als alles tegen zit zoals nu bij jou.
Lieve Maaike,
Via de Libelle ben ik op jouw blog gekomen. Ik lees over je teleurstellingen, waaronder de foto. Misschien schrok je wel van het contrast: de breeduit lachende Maaike op de foto en de Maaike in het echt, die het soms, zoals nu, even he-le-maal gehad heeft.
Kop op, dappere Maaike, als je de kracht weer hebt en ik ga je volgen.
Hoi Maaike,
Ik herinner je me van vroeger, de basisschooltijd, en toen was je een heel lief maar ook een wat schuchter meisje. Ik vond je op deze foto een prachtige en krachtige vrouw! Geen wonder dat ik je volgens mij niet meer ben tegengekomen, ik heb je gewoon nooit herkent..
Iemand die altijd vrolijk en positief is houd zo nu en dan zichzelf en iedereen om zich heen voor de gek.
Onzekerheid en een dip zo nu en dan is menselijk, ook voor vechters :)
Zo te horen heb je hier heel veel schouders, dus ga je gang… Maar hou het een beetje n balans hè..
Grtz
lieve Maaike, Gister bezocht ik je blog weer eens en zag dat je al in de Libelle had gestaan. Verdorie helemaal vergeten! Schoonzus bracht redding. De Libelle lag ‘s avonds in de bus. Gezien je stukje was ik op een vreselijke foto voorbereid en sloeg de Libelle open.. Nou ja het eerste wat ik zag was een stralende vrouw, je mooie ogen, nog niets veranderd (uiterlijk dan). Ook die scheve tand heb ik niet kunnen vinden. Hoe ik ook mijn best deed, ik kon niets lelijks vinden. De eerste en laatste keer, dat ik een foto van je zag, was samen met je zus (de bruiloft), je prachtige ogen vielen me toen al op. Heb ‘m even opgezocht, je bent volwassener geworden. Hopelijk boek je binnenkort weer positieve stappen/stapjes en kun je anders naar die foto c.q. jezelf kijken. liefs Maureen
Hoi Maaike,
Ook ik snapte niets van “die niet mooie foto in de libelle” toen ik jou artikel las, natuurlijk zie jezelf altijd je onvolkomenheden, die zien andere niet.
Ik vindt je er super mooi en krachtig op staan (niet om te slijmen, maar echt gemeend).
Groetjes
Hedi
nu word ik natuurlijk alleen maar nieuwsgierig en wil zien of je gelijk hebt, met in m’n achterhoofd het idee dat je dus ongelijk hebt. …
Lieve Maaike, kon je jezelf maar eens zien door mijn ogen. Dan zou je zien dat je prachtig bent, ja ook op de foto. Je straalt erop. Het was een prachtige dag. Je hebt het zwaar en het is klote dat je al vijf jaar knokt. Alleen mensen die hetzelfde meemaken weten volledig hoe dit is. Wij mensen ‘aan de zijlijn’ kunnen je ‘alleen’ steunen. Ondertussen zijn er ook mooie momenten en de fotosessie was er daar één van. Binnenkort gaan we lekker zon pakken op het strand. Negeren we Mister Tumor gewoon en doen we ons weer tegoed aan ‘Hollandse tapas’ (hoerahoerahoera voor de bitterballen en vlammetjes!). Hele dikke kus lieve, mooie, slimme Maaik! x