Uittrekken en opnieuw proberen
Net een klein kind
Mijn hersenen geven continu onjuiste signalen af zoals: Eet nu dat complete pak minimagnums in één keer op! Ja, alle acht ijsjes, word je daar dik van? Niets mee te maken, eet op die handel. Kan mij het schelen dat het buiten min tien graden is, vreet op en snel een beetje… ’ En dan eet ik slaafs als ik ben weer al die ijsjes op. Op momenten dat ik mijn hersenen écht nodig heb, gaan ze spontaan in staking.
Ik zet mijn fiets in het fietsenrek, de zon schijnt en ik ben blij, totdat ik even naar beneden kijk: ‘Shit hé, is het weer zover? Ik lijk verdorie wel een klein kind. Sukkel, sukkel, sukkel.’ In de verte zie ik vriendin E. aankomen. ‘Valt je iets op aan mij?’, vraag ik als ze haar fiets heeft neergezet. ‘Haha’ zegt ze: ‘je hebt je jurk binnenstebuiten aan...’
Elke dag als ik me aankleed weigeren mijn hersenen spontaan dienst. Ze laten me maar wat aanklooien, terwijl ze me zouden moeten coachen: ‘Hé jij daar, joehoe, let eens op , als je een T-shirt aantrekt, moet je hem eerst op zijn kop houden. Nee, je moet niet eerst je hoofd in de linkermouw stoppen. Dat past niet. Ook niet in je rechtermouw sufferd. Néééééééé, zo zit de print aan de voorkant, armen eruit en je T-shirt even draaien om je hoofd, snap dat dan… Oh ho nou draai je het T-shirt linksom, je moet het juist RECHTSOM draaien… Uittrekken en opnieuw proberen.’
Defecte hersenen: het blijft lastig.
acht reacties
Dat van dat hele pak Magnums, dat ken ik wel. Me vergissen met aankleden is me nog niet overkomen, maar ik sluit niks uit. Mezelf kennende ben ik slechts een paar dagen verwijderd van sokken in sandalen.
Troost je met de gedachte dat ik ook regelmatig mijn sleutels in de ijskast terugvind, per ongeluk mijn mobiel weggooi terwijl ik dat propje in mijn andere hand in de afvalbak wilde gooien en zelfs wel eens met verschillende schoenen naar buiten ben gelopen.
Ik kan geloof ik wel tig onhandigheidslogjes tevoorschijn toveren. Vandaag dus mijn hardlooptights binnenstebuiten gedragen. Heerlijk om te horen dat het er meer zijn 
Ja, zeker lastig. En vast soms ook confronterend om dingen als ‘aankleden’ ineens niet meer te ‘snappen’. (Maarreh, dat van die magnums, daar hoeven je hersenen niet defect voor te zijn hoor! Dat herken ik gewoon )
Wellicht ontketen je een hernieuwde rage. Per slot van rekening heb ik ook ooit mijn poloshirts achterstevoren én mijn gewone T-shirts binnenstebuiten gedragen. Hip! ;)