Hoi Mister Tumor,
Een zomers eiland is goed genoeg voor jou
Lieverd, het is al even geleden dat ik je heb geschreven. Ik had behoefte aan rust om mijn wanordelijke gedachten op een rijtje te zetten. Nu is het tijd om even lawaai te maken. Ik wil je allereerst heel hartelijk bedanken, want je houdt je keurig aan onze afspraken. Je laat mij met rust en ik ga, hoewel met vallen en opstaan, door met mijn eigen leven. Dat is niet altijd makkelijk. Leven met jouw schadelijke cellen in mijn bol, is zo’n beetje hetzelfde als bezeten zijn door een onbeantwoorde liefde. Ik wil niet aan jou denken; ik wil dat je van de aardbodem verdwijnt, maar toch blijf je het hoofdonderwerp van mijn gedachten. Dit zou je een obsessie kunnen noemen.
Ik heb je naar een zomers feesteiland gestuurd om je daar flink te bezatten. Mocht je een greep willen doen naar andere genotsmiddelen, dan geef ik je carte blanche. Wie ben ik om te bepalen wat jij wel en niet mag? Zolang je daar blijft, danst in clubs op stampende housebeats, luiert in een strandstoel met een biertje in je hand, kan mij niets gebeuren.
Een retourticket hoef je nog steeds niet te kopen. Dat is zonde van het geld. Inmiddels durf ik – met half dichtgeknepen ogen – weer naar de toekomst te kijken. Ik ben nu bijvoorbeeld écht opzoek naar een nieuwe eettafel. Iets wat ik tot nog toe steeds heb uitgesteld. Een meubelstuk koop je niet voor een jaartje of twee. Die tafel moet minstens tien jaar in mijn huis kunnen staan. Nu het goed gaat met mij durf ik ook die gok te wagen. Volgens de artsen komt er een dag dat jij weer met smekende ogen voor mijn deur zult staan. Daar probeer ik me niets meer van aan te trekken. Ook al bel je honderd keer, ik laat je niet binnen. Vette pech!
Tot slot wil ik je laten weten dat ik keihard aan mijn conditie werk en met verschillende mensen in gesprek ben, om mijn werk langzaamaan op vrijwilligers basis weer op te pakken. Blijf dus gewoon zitten waar je zit, bestel een ‘Cerveza’ namens mij en geniet van het mooie weer. Ik drink liever een borrel op mijn gezondheid in het lenteachtige Nederland.
Spreek je later en liefs,
Maaike
elf reacties
Super dat je weer aan een toekomst durft te bouwen. En laat mr. tumor (kleine letters, want meer verdient ie niet) maar lekker op een onbewoond eiland blijven, want: daar komt geen boot of vliegtuig en kan ie dus niet weg en hij kan ook vast niet zwemmen, dus dat kan dan wel es een hééél lang verblijf worden! Ach gut, wat zielig… NOT!!
Hey Maaike, als het nodig is om jouw brief nog extra gewichtig te maken, door er ook een te laten schrijven aan die mister, ik zal t zeker doen.
Heb niet dezelfde schrijf en taal kwaliteiten als jij, maar ik kan er zeker nog ierts aan toevoegen!
Tenslotte ben ik ook heel erg blij, mett het gegeven, dat je eindelijk die nieuwe tafel gaat kopen en daar nog HEEEEL VEEEEL jaren aan gaat zitten met die laptop van jou!
Je klinkt al ietwat positiever
en ik heb nu zin in een heerlijke wandeling.
Weer of geen weer, maar dit doet mij goed.
weer een heerlijk stukje maaike… hopen maar dat ie het ‘begrijpt’ hé, je boodschap!
(hoop dat je het ok vindt dat ik over jou iets op mijn blogje schreef?!)