Haar naam is Laura
Op veertienjarige leeftijd vond ik het al een enorme uitdaging om met de stoptrein naar Arnhem te gaan, om daar te winkelen. Dit was ruim voor de tijd dat in de Nederlandse taal het woord shoppen gangbaar was. In de Betuwe deden wij toen nog gewoon aan winkelen. Dat was best spannend zon treinreis, want misschien zou je per ongeluk belanden in Berlin Gesundbrunnen of in Luedinghausen. In je eentje een zeilreis rond de wereld maken, kwam niet bij je op. Al helemaal niet in een boot die guppy heet. Om je dood te schamen. Als ik op die leeftijd dat soort plannen had gehad, had mijn vader me aan de regenpijp vast geketend, de sleutels doorgeslikt en pas een slotensmid gebeld op het moment dat ik de 21-jarige leeftijd had bereikt. Niet alle vaders zijn hetzelfde.Laura Dekkers vader is uit ander hout gesneden. Ze is dan ook heel goed voorbereid op haar zeilreis rond de wereld. Op haar website las ik een paar weken geleden bijvoorbeeld: Ook heb ik een zonnekleedje, in de tropen is dat erg belangrijk en met het weer nu merk je ook al dat het erg fijn is als er ergens schaduw is. Zo schattig Ik zou op die leeftijd doodsbang geweest zijn voor Piet Piraat (stiekem ben ik dat nog), maar Laura kookt rustig pasta op volle zee terwijl ze ondertussen haar huiswerk doet, indien nodig onder het zonnekleedje. Aan discipline geen gebrek.
Het is niet zo dat ik die wereldreis maar niets vind, in tegendeel. Mister Tumor en ik vinden dat Laura haar reis moet voortzetten, haar dromen beleven nu het nog kan. Ze moet nog 170 zeemijlen tot de Canarische eilanden. Met twee 'zeiltjes' op en de stormfok haalt ze zes knoop. Ik heb geen idee hoe snel dat is. Ik wens haar een behouden vaart. Al is het alleen maar omdat ik zelf dagelijks ervaar, hoe kwetsbaar een mensenleven is. Daar hoef je geen solozeiler voor te zijn.
zes reacties
Ja, wat een bizar idee…zo’n guppy op n guppy op volle zee.
Ik denk dat ik dochterlief nu maar vast aan een regenpijp vastketen. Kan wel toch?
Hey Maaike, sluit me aan bij de opmerking van Rose. alhoewel jouw vader het vast anders deed dan die van Laura, kon je toch je dromen wel nalopen? De afwezigheid van die moeder ( van Laura) maakt me nieuwsgierig!
Ik blijf ook haar volgen!
Ik ben een absolute voorstander van dromen waarmaken maar als het mijn dochter zou zijn, stond ik doodsangsten uit. Maar wss komt zij uit een nest van avonturiers ;)