Tijd vliegt
Het nare is dat die tijd nooit meer terugkomt, zeg zei S. een paar weken geleden tegen mij. Soms krijg ik daar zon onprettig gevoel van. Ik weet niet wat het is. Heimwee, antwoordde ik. Dat is ook een vorm van heimwee. Een verlangen naar iets wat voorbij is. Iets wat nooit meer terugkomt.Een dag na mijn 35e verjaardag (afgelopen dinsdag) moet ik opeens weer denken aan mijn gesprekje met S. We hadden het over tienermeisjes zonder eigen identiteit. Meisjes die allemaal dezelfde Uggs en skinny jeans dragen en standaard een verveelde uitdrukking op hun gezicht hebben. Even zagen we onszelf weer lopen zon twintig jaar eerder. Geen Uggs, maar wel Allstars aan de voetjes, een strakke Levis 501 om de billen, gecombineerd met een lamswollen trui van Benetton. De toekomst lag nog open en zorgen werden in mijn geval gedomineerd door een slecht rapportcijfer voor Frans. En toch was het leven complexer dan ooit.
Ook meisjes die opgaan in de massa worden volwassen. Voor je het weet ben je moeder net als ik, zei S. Of ziek, zei ik. Daar waren we even stil van Misschien omdat het gisteren leek dat we over het schoolplein slenterden met een rugtas over de schouders. De dagen gingen toen nog achteloos voorbij. Het is misschien maar goed ook dat de tijd zo introvert is en liever alles voor zichzelf houdt. Door het leren van kleine obstakels uit het verleden, zijn we nu de grotere de baas. Zelfs als de tijd in een losbandige bui wel de toekomst wat concreter maakt.
vijftien reacties
Heimwee en weemoed, dat bekruipt mij ook nog al eens.
Maar ook trots op wat we allemaal meegemaakt hebben.
Hoe verdrietig soms het meegemaakte ook was, of is.
Steeds weer de balans zoeken en vinden in de tijd.
Je hebt het weer mooi verwoord, de gevoelens.
Mooi ook dat ieder mens zijn eigen weg vind, met eigen woorden hiervoor.
Er is een gezegde dat heimwee en verdriet in zich heeft, zoals: “de tijd loopt als zand door je vingers, sinds ik dat weet, beven mijn handen!” De balans en de trots, van jou en van Geke, mogen we toch ook niet vergeten te noemen.
De heimwee en trots op wat je bereikt hebt, en de balans. Ja, geke heeft een punt. maar het is soms verdomd lastig om dat te vinden, voelen en denken. En er naar leven. Ik vond het moeilijk en blijf het moeilijk vinden. Zeker sinds we afgelopen week mijn zeer dierbare schoonvader, erg onverwacht, zijn verloren. En je hoofd blijft malen… en de tijd vliegt… enorm hard, eigenlijk.
Ja, melancholie, daar hebben mijn vriendinnen en ik ook last van.. hoe ouder je wordt, hoe meer verleden je nu eenmaal hebt om over te mijmeren..
Vroeger kon een zomervakantie nog wel eens lang duren. Omdat je je verveelde en eigenlijk best wel weer naar school wilde om je vriendjes weer te zien. Nu gaat alles snel. Behalve de dingen die niet leuk zijn. Die gaan langzaam.
oh, wat herken ik dit! en wat heb ik zelf al zitten mijmeren over ‘toen’…, zeker de laatste tijd, in de gegeven omstandigheden…
bij mij wordt dat gevoel vaak opgewekt omdat ik heel regelmatig met tienermeisjes werk, en ik dan regelmatig mezelf herken in hen en hun ‘probleempjes’, waarvan je intussen wel weet dat er erger en slechter kan zijn…
heimwee, weemoed, nostalgie, melancholie… ik kan me er soms helemaal in verliezen…
je hebt dat hier weer heel mooi neergeschreven…
Wat ook vervelend is: heimwee naar de toekomst. Ik worstel daar al mijn hele leven mee. Met een ‘daar wil ik straks zijn’ syndroom. Waardoor ik altijd ergens naar kan streven en me nooit hoef te binden aan het nu. Ik ben druk doende daar mee te stoppen. Maar het is afkicken. Het is iets automatisch, namelijk.
Ik vraag me wel eens af hoe onze jeugd eruit zou hebben gezien als we toen wisten wat we nu weten, al is het een gedeelte. Zou je veel dingen anders hebben gedaan?
∞
De tijd kent geen zon, noch oogst, gezag of doel,
laat zaad verwaaien, verbloemt lusten en het geld,
zal zieken doen opstaan, verliefden versteld
laten liggen van ieder ruimdenkend gevoel.
De tijd roept zelfs sommige mensen te vroeg:
James Dean, Martin Luther King, Theo van Gogh
laat mafkezen lopen en ontwaakt geen oorlog,
die was verzonnen en woede heerst genoeg.
Steeds herschept zich nieuw gevoel van angst en macht,
terwijl diepe vrede zich laat opluisteren door enkel zon,
de vis in helder water, maar ook een bizon gaat op jacht.
Ergens wakkert vuur, als herinnering aan de brede horizon,
terwijl op de ijsberg, waar een slang het nimmer verwacht,
het zaad ontkiemt, zoals ook ooit tijd ergens begon.
Vrouwe Maaike,
Ik denk dat we het allemaal hebben.
http://drs.punt.nl/index.php?r=1&id=..
Met vriendelijke goeten,
De Drs.
Ik worstel al een heel leven met heimwee. Voor vanalles en nog wat.
De tijd en zodoende het ouder worden maakt dat herinneringen toch mooi zijn, zelfs al zijn ze overgoten met een gevoel van heimwee. Ik versta helemaal wat je hier zo mooi neerschrijft.