Kracht die in je schuilt?
Drie jaar geleden heb ik een boek door de kamer gegooid. Het was het boek De kracht die in je schuilt van Carl Simonton. Dit is een Amerikaanse radioloog en ex-leukemiepatiënt die een alternatieve therapie heeft ontwikkeld om mensen met terminale kanker te genezen. Een therapie die grofweg bestaat uit veel mediteren en positief denken, maar aan het praktische gedeelte kwam ik niet eens toe, toen had ik het boek al weggesmeten.
Simonton meent onder andere dat mensen met kanker dit mede aan zichzelf te wijten hebben. Zij hebben in het verleden te veel negatieve gedachtes gehad, een te stressvol bestaan geleid en daardoor het ontstaan van allerlei ziektes ruim baan gegeven. In mijn geval klopt dit deels, maar ik kan me niet voorstellen dat het ook geldt voor een tweejarige die met een slangetje in zijn neus in het ziekenhuis op zijn chemokuren wacht. Wat weet dit kind op dat moment al van het leven? Heeft het ook al verkeerde keuzes gemaakt, die leidden tot een wrede tumor op zon jonge leeftijd? Hierop gaf Simonton geen antwoord.
Ik te ben weinig spiritueel en ik weet natuurlijk ook wel dat ik Simontons adviezen niet al te letterlijk moet nemen, maar toch deed het mij destijds veel verdriet dat ik via zijn boek terecht werd gewezen. Niet elke stresskip krijgt kanker en niet elke blije eikel of zen-boeddhist blijft gezond. In hoeverre beïnvloedt je geest werkelijk je lichamelijke gezondheid. En in hoeverre is dit een fabeltje...
Afgelopen weekend las ik in Volkskrant Magazine een interview met zwemmer, goudenmedaillewinnaar en, net als Simonton, ex-leukemiepatiënt Maarten van der Weijde. De illusie dat je door positief denken een grotere kans maakt om kanker te overleven vindt hij: Afschuwelijk voor de patiënten die het niet halen. Alsof die dan te weinig hun best zouden hebben gedaan.
Uitgaan van het positieve zal mij niet beter maken. Dat ben ik met Maarten eens. Mister Tumor heeft mij aan de andere kant wel geleerd om positiever te zijn en - dat kan ik niet vaak genoeg benadrukken - om meer te genieten. Hierdoor blijf ik op mijn voeten staan en lukt het mij, tussen de huilbuien en mindere dagen door, een hele zware last dagelijks op mijn smalle schouders mee te dragen. Dat had ik misschien niet gekund als alle lichtpuntjes waren verduisterd. Positivisme is niet helend. Ik vind het hoogstens motiverend. Een mooie middenweg.
veertien reacties
Bij je 2e alinea moest ik aan Maarten v/d Weijden denken, maar dat was dus niet zo gek 
.
Het lijkt me verre van makkelijk te leven met Mr. Tumor.
Mijn moeder is overleden aan borstkanker, naar mijn mening heeft ze haar laatste jaren verpest met ziekmakende chemo’s en valse hoop. Na haar dood heb ik altijd gezegd; “Als ik ooit kanker krijg laat ik me niet behandelen” zo vreselijk heb ik haar laatste jaren ervaren.
Maar als ik jouw stukjes lees zie ik dat het ook anders kan.
Lieve Maaike, ik wens je het allerbeste!!
Het is allemaal makkelijk gezegd..“Je moet positief denken” maar zo werkt dat helaas niet..Ook bij mij niet..
Kinderen zijn, zoals je aanhaalt, daar idd een perfect voorbeeld van..
Groetjes
Ik ben verpleegkundige, en heb al vele mensen ziek zien zijn.
Hele leuke positieve mensen en hele akelige negatieve mensen, hele depressieve, en hele vrolijke.
Er is geen peil op te trekken, Er is geen handleiding voor hoe beter te worden of hoe ziek te zijn.
Ieder mens moet met zichzelf in het reine komen met zijn situatie.
Een bloedhekel heb ik aan het zendelingengedrag van grote ego’s zoals Armstrong.
Gewoon geluk of pech mag niet bestaan. Er moet altijd een schuldige zijn voor dat wat je treft.
Jou vind ik een geweldig mens, je blogs zijn menselijk, humorvol, begripvol, boos, verdrietig, opstandig,kortom, over het hele scala aan menselijke emoties durf je te schrijven.
SJAPPOO. en dank je voor je moed hiervoor.
Ik vind dat een hele nare uitspraak. Toevallig ben ik nu een log aan het schrijven over een vriendin van vroeger die een gehandicapt kindje heeft gekregen. Niet gezond, noemen ze dat kindje. Ook zo’n geen goede uitdrukking, want hij is wel gezond, maar niet zoals andere baby’s.
Heel goed stukje! En ook goed dat je destijds al wist dat je dat boek moest wegmieteren. Karin Spaink noemde dit de ‘orenmaffia’. Blijkbaar vinden veel mensen het moeilijk te accepteren dat er geen zin of geen reden is waarom sommigen ziek worden en anderen niet. Maar de manier waarop je omgaat met je lot, dat is pas positief, Respect!
Hey Maaike, je bent een voorbeeld voor hen die moeten “leven met een Mr.T” Je kent en beschrijft de realiteit, jij bent die realiteit en het is o zo leerzaam om jouw blogs te lezen. Zo veel meer dan die droevige beschrijvingen van een Simonton en consorten!!!!! Dank je wel voor het delen van je wijsheid.
wat herken ik dit stukje…
bij mij vliegen die boeken ook door de kamer hoor!
heb er zelfs ook al eens een stukje aan gewijd!
het kan mij boos maken, maar eigenlijk is het dat niet waard!
maar zoals hierboven al geschreven werd, de manier waarop je omgaat met mr T getuigt van een realistische/zo positief mogelijke kijk, en daar kan ik alleen maar respect voor hebben, want ik weet maar al te goed dat dat niet altijd makkelijk is!
knap!
Nu binnen mijn familie ‘de kanker weer terug is’, besef ik deste meer hoe moeilijk het moet zijn voor jou om met Mr T. te leven. Positief denken is makkelijker gezegd dan gedaan, maar op dagen dat het je lukt, lijkt het mij zeker motiverend, zoals jij het omschrijft!
Positief denken is heel belangrijk, want wie zich zorgen maakt om de toekomst heeft ‘m al half verpest. Maar het is wel erruch makkelijk praten voor iemand die zich EX-leukemiepatiënt mag noemen. Erg fijn voor hem, maar ook kort door de bocht gesteld. Het gaat hem waarschijnlijk om de helende werking van positiviteit en niet om het veroordelen van mensen die dit niet kunnen opbrengen door hun verschrikkelijke situatie. Ik vind jou het lichtend voorbeeld van iemand die het beste uit zichzelf haalt, ondanks haar situatie. Je bent een heel fijn mens en bent al zo ver gekomen. En je staat lekker met beide benen op de grond. Daarover mogen ze ook weleens een boek schrijven!
Zo goed wat van der Weijden zegt, ik heb het ook gelezen. En spiritualiteit is mooi, maar als het gaat rieken naar dingen beter weten en met het vingertje wijzen, vind ik het al snel gaan stinken. Dit soort denkbeelden is ook heel westers- hier hebben we de luxe om allerlei theorieien over ziektes te bedenken. Op andere continenten accepteert men veel meer dat ziekte en dood bij het leven horen. Als ik weer eens iets lees zoals wat jij beschrijft denk ik: en wat heeft die moeder in een arm land er aan, die met een stervend kind in haar armen zit?