Jongen in ponywagen
Hij voelt alleen de warmte van de zonOp het fietspad rijdt een ponywagen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ik kan de wagen niet inhalen omdat hij vrijwel net zo breed is als het fietspad. Achterin de ponywagen ligt een jongen te slapen. Hij heeft een blauwe overall aan met witte verfspatten erop. De zon valt op zijn gezicht en hij heeft nog net geen strohalm in zijn mond. Achter mij verzamelen zich meer fietsers die ook geen moeite doen om de ponywagen voorbij te gaan. Iedereen past zijn tempo aan, het is warm. Het moet een vreemd gezicht zijn vanaf de weg die ernaast ligt. Een ponywagen met een sliert fietsers erachter. Alsof we met zijn allen een kleine honderd jaar terug zijn gegaan in de tijd. De jongen ziet dit allemaal niet. Hij voelt alleen de stralen van de zon. Ik rij met mijn fietsband over een paar afgewaaide herfstbladeren. Van een eik volgens mij, maar ik ben een slechte amateurbioloog. Het liefste wil ik niet aan de herfst denken nu het nog volop zomer is. Dat is ongeveer hetzelfde als het glas altijd halfleeg zien.
de nazomer vind ik meestal ook nog een hele fijne tijd dus we gaan inderdaad nog niet aan de herfst denken!