Vrouw op lelijk bankje
Vlakbij mijn huis staat een bankje. Het is geen mooi bankje. Ik vind het zelfs een bloedlelijk bankje. Als je op het bankje plaatsneemt, kijk je uit op een fietspad, een nogal drukke weg en een kleine parkeerhaven. Daar staat ook een bord met een stadsplattegrond. Soms stopt er een vrachtwagen of een verdwaalde personenauto met een grijze bestuurder zonder tomtom die de weg wil weten. Veel meer is er niet te zien vanaf het bankje. Het had twintig meter verderop moeten staan, dan zou het uitkijken op een sloot waar soms zwanen zwemmen en een vrouwtjesreiger sierlijk langs het water paradeert, alsof zij een zestienjarig meisje is dat voor het eerst in een nieuwe bikini over het strand van LLoret de Mar wandelt. Maar vanaf het bankje kun je dit allemaal niet zien. Vanaf het bankje is er niet meer te zien dan autos en kinderen die over het fietspad rijden. Ik vind het uitzicht saai en onooglijk.Toch zit er, zodra de zon schijnt, heel vaak een vrouw van een jaar of zestig op het bankje. Onbeweeglijk met haar gezicht naar de zon gekeerd. Ze heeft een bril op en een regenjas aan. Naast haar staat haar fiets op de standaard. Aan de bagagedrager hangen twee verschoten fietstassen slap naar beneden. Ik meen mij te herinneren dat zij daar een jaar geleden nog vaak met een (haar?) man zat, maar nu is zij altijd alleen. Elke keer als ik de vrouw zie, vraag ik mezelf twee dingen af. Geeft zij de genieter een gezicht? Of de eenzame een smoelwerk?
tien reacties
Misschien zoekt ze troostrijk gezelschap bij de warme zon? Het klinkt een beetje eenzaam zoals je haar omschrijft.
ik bedoel dat jij je door deze vragen te stellen, je haar een gezicht geeft… en dat je goede vragen hebt…over jezelf en voor jezelf en haar
Alleen genieten wordt vaak door anderen als eenzaam gezien, maar ik ga eigenlijk wel mee met Lisa. Ga es naast haar zitten en begin een praatje. Misschien is het verhaal nog wel mooier dan je observatie.
Misschien is ze haar man (levenspartner) wel verloren en komt ze daar herinneringen ophalen ?
Fijne woensdag
Prachtig. Die ‘standbeelden’ in je leven, die ineens veranderen, maar ook hetzelfde blijven. Vooral het verdwijnen van de man zou mij beziggehouden hebben.
Als ik heel brutaal mag zijn: “waarom loop je niet naar haar toe en stel je deze vragen aan haarzelf? wat heb je te verliezen? Nix en alles, en het stellen van die vraag kan veel voor haar en jezelf betekenen….” dat denk ik dan, heel brutaal. Misschien toch doen? Of toch niet? Goeie vragen Maaike, maar er kan er eentje antwoord of verduidelijking geven…