Zomersproetje in de winter
Even smokkelen met iets oudsSinds ik ziek ben, ben ik anders gaan denken over geluk. Tenminste dat dacht ik. Want in februari 2003, dus voor de geboorte van mijn blog, schreef ik onderstaande column - 'Zomersproetje in de winter' - voor een wedstrijd van Top Santé. En misschien ben ik wel helemaal niet veranderd
Voor de eerste keer dit jaar is het koud. Echt koud. En juist vanavond moet ik met de bus mee. Mijn auto is stuk. Ik heb net Spaanse les gehad. De taal die gesproken wordt in landen waar warmte en passie heersen, klinkt vreemd bij vrieskou. Bij de bushalte staat verder niemand. Door wat op en neer te springen, probeer ik het warm te krijgen. Totdat de bus verschijnt. Wanneer ik instap, beginnen mijn handen vrijwel direct te tintelen. Afgezien van een ouder stel en een paar studenten ben ik de enige passagier. Niet vreemd. Wie gaat er nu de straat op met dit weer?
De bus stopt Er stapt een jongen in. Hij heeft een dikke jas aan en een ijsmuts op. Heel slim. Zodra de temperatuur onder de nul graden daalt, hoef je geen modepopje te zijn. We rijden verder en opeens zie ik het De jongen straalt, zijn ogen glimmen, zijn gezicht lacht. Zijn hele uitstraling heeft een magnetiserende uitwerking op mij. Hij vangt mijn blik en zegt: Ik realiseer me net dat het leven zo mooi kan zijn, als je maar wilt. En ik realiseer me net dat ik al tijden iemand zo gelukkig heb gezien, antwoord ik. Verder zwijgen we. Mijn halte komt in zicht. Ik druk op de knop om de bus te laten stoppen en stap uit. De jongen blijft zitten. Onze wegen zullen elkaar nooit meer kruisen. Ik reis immers zelden met het open baar vervoer.
Uren later ben ik nog in een roes. Slapen lukt niet. Hoe kan iemand die ik niet ken zoveel indruk op mij maken? Er is maar een antwoord mogelijk: het lot wil het zo. De laatste weken ging het niet zo lekker met me. Moe, lusteloos, weinig energie. De eerste tekenen van een winterdipje. En dan opeens opent zo maar iemand mijn ogen. Het leven kan zo mooi zijn als je maar wilt. Deze woorden zijn zo ontzettend waar. Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen geluk. Met die gedachte val ik in slaap. De volgende dag word ik vrolijk wakker. Blijf de hele dag ook vrolijk. Ik bel vriendinnen, maak afspraken, doe met plezier de afwas en eindelijk die vervelende administratie. Wat is het heerlijk om je goed te voelen! Vandaag, maar ook morgen en overmorgen. Hij is het zonnetje dat ik net even nodig had. Daar kan geen lichttherapie of tropische vakantie tegenop. Ik gun iedereen zon zomersproetje in de winter.
De column hoorde bij de beste vijf, werd geplaatst, maar won niet Daarom plaats ik hem nog maar een keer hier en ook omdat ik even last heb van een writers block!
ja, en omdat sommige mensen (waaronde ik) deze gemist hebben.